Όπως αναφέρει η ΚΕΕΡΦΑ,  η τελευταία εξέγερση «συνιστά άλλη μια απόδειξη τόσο των φριχτών συνθηκών στις οποίες ζουν περίπου 500 άνθρωποι όσο και των μειωμένων δημοκρατικών αντανακλαστικών του πολιτικού κόσμου της χώρας, που δεν συγκινούνται, περιμένοντας απλώς πότε θα συμβεί η επόμενη εξέγερση ή… ένα μεγαλύτερο κακό». 

Ολόκληρη η επιστολή

«Προς τον αδελφό ελληνικό λαό, εκ μέρους 300 φυλακισμένων μεταναστών στο στρατόπεδο Σιντικής

Είμαστε στον καταυλισμό της Σιντικής.

Είμαστε εδώ 14 μήνες. Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.
Θέλουμε να βγούμε έξω και να κερδίσουμε τα προς το ζην.

Είμαστε κουρασμένοι. Είμαστε παγιδευμένοι εδώ και 14 μήνες.

Τα παιδιά μας στην Αίγυπτο δεν μπορούν να βρουν τίποτα να φάνε, και εμείς είμαστε εδώ ζώντας σαν τους νεκρούς.

Θέλουμε να βγούμε έξω και να δουλέψουμε.

Οι άνθρωποι που κάθονται κάτω από αυτόν τον ήλιο δεν έχουν θέση στα τροχόσπιτα.
Στο τροχόσπιτο μένουν πάνω από 15 άτομα και υπάρχουν τέσσερα ή πέντε κρεβάτια.
Είμαστε πάνω από 300 άτομα και μοιραζόμαστε 4 μπάνια και 3 βρύσες.
Τα κλιματιστικά δεν λειτουργούν.

Πολλά είδη εντόμων, φιδιών και ερπετών κατεβαίνουν πάνω μας από το βουνό.
Θέλουμε να μάθουμε ποιο αμάρτημα διαπράξαμε.

Είμαστε φυλακισμένοι για πάνω από 12 μήνες και για δύο μήνες στη Λιβύη, αφήσαμε τα παιδιά μας χωρίς καθόλου χρήματα. Μπορείτε να το φανταστείτε; Εδώ και 14 μήνες δεν έχουμε στείλει χρήματα για το φαγητό, το ποτό, τα δίδακτρα, τα μαθήματα ή τα ρούχα των παιδιών μας.

Πού είναι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πού είναι οι οργανώσεις για τη δικαιοσύνη; Ζούμε εδώ με φαγητό που μόλις και μετά βίας επαρκεί για τη μέρα. Λάβαμε ένα πιάτο ρύζι, δύο μπιφτέκια και τρία αυγά για ολόκληρη την ημέρα.

Είμαστε εξαντλημένοι και πολλοί από εμάς σκέφτονται την αυτοκτονία. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δει τον θάνατο στη θάλασσα και έχουν υποστεί ταπεινώσεις και εξευτελισμό στα στρατόπεδα εδώ .

Και όσο για τους ανθρώπους που ήρθαν μετά από εμάς… αποδεικνύεται ότι κανείς δεν μένει στο στρατόπεδο πάνω από δύο εβδομάδες, εκτός από εμάς — εμείς είμαστε εδώ 13 μήνες. Είναι άδικο, ορκίζομαι.

Ναι, θέλουν να μας απελάσουν.

Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην πατρίδα μας.

Υποφέρουμε, παρακαλούμε βοηθήστε μας, παρακαλούμε σώστε μας.

Όλοι είμαστε τεχνίτες και επαγγελματίες διαφόρων ειδικοτήτων που είναι ικανοί στη δουλειά τους…

Γιατί να μην επωφεληθείτε από εμάς, ώστε να επωφελούμαστε κι εμείς και να πληρώνουμε φόρους;

Οι άνθρωποι εδώ είναι σαν ωρολογιακές βόμβες, αλλά κανείς δεν μας προσέχει.

Είμαστε συντετριμμένοι σωματικά, ψυχολογικά και ηθικά. Έχουμε χάσει τόσα πολλά και κανείς δεν νιώθει τον πόνο μας. Η Ελλάδα δείχνει ευσπλαχνία στα ζώα· γιατί δεν δείχνει ευσπλαχνία σε εμάς;

Δεν αξίζουμε το έλεός σας;

Είμαστε άνδρες, αλλά κλαίμε σαν παιδιά.

Ζούμε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαμε τον πόνο στη Λιβύη, είδαμε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαμε τον εξευτελισμό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς μια αξιοπρεπή ζωή. Το μόνο που κάναμε ήταν να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.

Σου γράφω εκ μέρους περισσότερων από 300 ανθρώπων, των οποίων οι οικογένειες έχουν εκτοπιστεί και έχουν μείνει χωρίς χρήματα ή τα απαραίτητα για την επιβίωση, απλώς και μόνο επειδή κρατούμαστε στο “Κέντρο Φιλοξενίας” Σιντικής για το «έγκλημα» του να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε την Ευρώπη.

Βοηθήστε μας, αν γνωρίζετε τι σημαίνει ευσπλαχνία, καθώς είστε η χώρα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ισότητας.

Σε ευχαριστώ, αγαπητέ μου αδελφέ».

Πηγή: www.rosa.

Το άμεσο κλείσιμο της δομής στο Κλειδί ζητά ο δήμος Σιντικής

Την ίδια στιγμή, το κλείσιμο της δομής ζητά και ο δήμος Σιντικής επικαλούμενος τις ανησυχίες «των κατοίκων και της Δημοτικής Αρχής για την ασφάλεια και την ομαλή λειτουργία της περιοχής».

Με ευρεία πλειοψηφία εγκρίθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο Σιντικής, σε έκτακτη συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε διά περιφοράς, ψήφισμα με το οποίο ζητείται το κλείσιμο της δομής στο Κλειδί. Όπως αναφέρει ο δήμος, η απόφαση αποτυπώνει τη βούληση της τοπικής κοινωνίας και την έντονη ανησυχία που έχει διαμορφωθεί στην περιοχή.

Η συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στον απόηχο των επεισοδίων που σημειώθηκαν το βράδυ του Σαββάτου στην Ειδική Εγκατάσταση Κράτησης «Κλειδί». Σύμφωνα με τη Δημοτική Αρχή, τα περιστατικά αυτά έχουν εντείνει τον προβληματισμό κατοίκων και δημοτικής αρχής σχετικά με την ασφάλεια και την ομαλή λειτουργία της περιοχής.

Με το ψήφισμά του, το Δημοτικό Συμβούλιο καλεί την Πολιτεία και το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου να προχωρήσουν χωρίς καθυστέρηση στις απαιτούμενες ενέργειες για το κλείσιμο της δομής, επικαλούμενο τόσο τις τελευταίες εξελίξεις όσο και τις διαχρονικές ανησυχίες της τοπικής κοινωνίας.

ΚΑΙ 

Βασίλης Παπαστεργίου

Σιντική: το ανθρώπινο σώμα ως μέσο

Η ιδέα ότι ο άνθρωπος και το ανθρώπινο σώμα δεν μπορούν να εκλαμβάνονται και να χρησιμοποιούνται ως μέσα για την επίτευξη άλλων σκοπών είναι πολύ παλιά. Ο Καντ την διατύπωσε ρητά, αλλά πιθανόν αυτά να έχουν ειπωθεί και από άλλους πιο πριν και εγώ να το αγνοώ. 

Αυτή η ιδέα είναι επίσης μια σύγχρονη ιδέα. Πάνω της έχουν θεμελιωθεί κάποιες σύγχρονες αρχές των δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως για παράδειγμα η απαγόρευση των βασανιστηρίων. Ο σύγχρονος νομοθέτης απαγορεύει τα βασανιστήρια ακόμα και όταν με αυτά είναι δυνατόν οι διωκτικές δυνάμεις να αποσπάσουν σημαντικές πληροφορίες. 

Και τούτο όχι μόνο γιατί η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι οι πληροφορίες και οι ομολογίες που αποσπώνται με βασανιστήρια είναι ιδιαίτερα επισφαλείς (καθώς ο βασανιζόμενος συχνά θα ομολογήσει ακόμα και όταν είναι αθώος για να σταματήσει το βάσανό του), αλλά και γιατί από άποψη αρχής είναι αδιανόητο να χρησιμοποιείται το ανθρώπινο σώμα ως μέσο για την επίτευξη ενός άλλου - δήθεν ανώτερου - σκοπού. 

Θα έλεγε κανείς ότι γράφω πράγματα αυτονόητα. 

Δυστυχώς όχι και τόσο. Αυτή η αυτονόητη αρχή παραβιάζεται σήμερα συστηματικά στην χώρα μας. Και παραβιάζεται συστηματικά αλλά και ομολογημένα από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Μετανάστευσης και τους ομόφρονές της στην κυβέρνηση. 

Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν - υπερήφανα - δηλώσει ότι οι ήδη κακές συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων και μεταναστών επιδεινώνονται σκόπιμα προκειμένου να αποτραπεί η άφιξη νέων προσφύγων και μεταναστών στην χώρα. 

Ο αρμόδιος υπουργός Θάνος Πλεύρης επαναλαμβάνει συνεχώς το δίλημμα "φυλακή ή επιστροφή" προκειμένου, όπως ο ίδιος λέει, να γίνει κατανοητό ότι "το μήνυμα που εκπέμπουμε είναι σαφές: καθίστε εκεί που είστε. Δεν είστε ευπρόσδεκτοι εδώ πέρα, δεν τυγχάνετε διεθνούς προστασίας". 

Η φυλάκιση δηλαδή γίνεται το μέσο για να μην υπάρξουν νέες αιτήσεις διεθνούς προστασίας (κάποιες από τις οποίες ενδεχομένως να είναι και βάσιμες). 

Και μάλιστα φυλάκιση υπό συνθήκες που είναι σκόπιμο να χειροτερεύσουν. Σ'αυτό το πλαίσιο είναι αξιοσημείωτη η μέριμνα του υπουργού να χειροτερεύσει το φαγητό στις δομές κράτησης, "Δεν είμαστε ξενοδοχείο, κομμένο το μενού με κρέας και ψάρι", έχει δηλώσει αυτολεξεί ο υπουργός. Εύκολα διακρίνεται ο σαδισμός του ακροδεξιού που βρίσκεται σε θέση εξουσίας και επιτέλους μπορεί να υλοποιήσει τις ρατσιστικές του απόψεις. Αλλά ας μην πάμε μακριά. Ο συγκεκριμένος υπουργός κατά το όχι πολύ μακρινό παρελθόν, το 2011, είχε ζητήσει να υπάρχουν θάνατοι στα σύνορα, ως μέσο αποτροπής των εισόδων. Δεν ανασκεύασε ποτέ αυτή του την δήλωση. Το γεγονός ότι ο κατά φαντασίαν φιλελεύθερος πρωθυπουργός διόρισε αυτόν τον άνθρωπο, με αυτό το παρελθόν, ως υπουργό μετανάστευσης είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρει κανείς για τον φιλελευθερισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Αλλά παρασύρθηκα. Επιστρέφω στο ζήτημα των συνθηκών κράτησης. Το 2013, επί κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου, ο αρχηγός της ΕΛΑΣ (εννοώ την Ελληνική Αστυνομία) είχε πει στους υφιστάμενούς του αξιωματικούς ότι η ενδεδειγμένη συμπεριφορά προς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες είναι "να τους κάνουμε τον βίο αβίωτο" χωρίς βέβαια να υποστεί καμία συνέπεια από την τότε κυβέρνηση.

Το κράτος έχει συνέχεια και έτσι εν έτει 2026 στην Σιντική των Σερρών (αλλά και αλλού βέβαια) αυτή η μεγαλοφυής ιδέα έχει εξελιχθεί και τελειοποιηθεί. Έτσι θεωρείται φυσιολογικό να κρατούνται 300 άνθρωποι σε τροχόσπιτα, 15 άνθρωποι ανά τροχόσπιτο, που όμως διαθέτει μόνο 4 ή 5 κρεβάτια. Χωρίς κλιματισμό στους 40 βαθμούς, χωρίς επαρκές φαγητό, αλλά κυρίως χωρίς ελευθερία και χωρίς ελπίδα. 

Σημειωτέον ότι μιλάμε για ανθρώπους που δεν έχουν διαπράξει κάποιο αδίκημα, αλλά έχουν προσέλθει στο συγκεκριμένο κέντρο προκειμένου να καταγραφεί το αίτημα ασύλου τους. Δηλαδή είναι άνθρωποι εκ των οποίων κάποιοι/ες θα μπορούσαν να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες.

Εδώ και μερικές μέρες υπάρχει αναταραχή στο στρατόπεδο συγκέντρωσης (ας μην φοβόμαστε τις λέξεις, περί αυτού πρόκειται) της Σιντικής. Ο φόβος για μια εξέγερση είχε εκφραστεί εδώ και καιρό, ως μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Όταν μεταχειρίζεσαι κάποιον με αγριότητα, μοιραία κάποια στιγμή η αγριότητα θα ανταποδοθεί. 

Κάποιοι πρόσφυγές κατόρθωσαν να δραπετεύσουν, οι πιο πολλοί συνελήφθησαν εκ νέου. Αλλά και οι δραπέτες, που θα πάνε, τι θα γίνουν; 

Να σημειώσω εδώ ότι το 2012 ένα δικαστήριο (το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ηγουμενίτσας) είχε αθωώσει κάποιους άλλους δραπέτες με το σκεπτικό ότι διέπραξαν το αδίκημα ενώ βρίσκονταν σε κατάσταση ανάγκης που αποκλείει τον καταλογισμό, καθώς "οι συνθήκες κράτησής τους ήταν άθλιες και άκρως επικίνδυνες για ανθρώπινα όντα». 

Αυτά από έναν δικαστή, όχι από κάποιον ακτιβιστή. 

Στα χρόνια που μεσολάβησαν μάλλον έχουμε κάνει βήματα προς τα πίσω.

Σίγουρα ζούμε σε μια παγκόσμια συγκυρία επικίνδυνου αναθεωρητισμού που αγγίζει καίρια τα δικαιώματα του ανθρώπου. Αυτό δεν μας δίνει το δικαίωμα να σιωπούμε, το αντίθετο. 

Δεν έχουμε το δικαίωμα να λέμε ότι δεν ξέρουμε τι συμβαίνει γιατί αυτό που συμβαίνει είναι προφανές: το  σώμα αυτών των ανθρώπων χρησιμοποιείται από τους "τραμπιστές εσωτερικού" κατά την ορολογία του κ.Καιρίδη, ως μέσο για την προώθηση της ακροδεξιάς τους ατζέντας. 

Κάθε δημοκρατικός άνθρωπος θα πρέπει να στηρίξει - με όποιον τρόπο - τον αγώνα των κρατούμενων στην Σιντική για αξιοπρέπεια και ελευθερία.