τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη 

κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω 

μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα 
συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου 
μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο, 
και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας 
που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου 
πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη. 
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.

GIACOMO LEOPARDI (Ρεκανάτι 1798 – Νάπολι 1837). Ιταλός ποιητής. Από πλούσιους και μορφωμένους γονείς που, σε συνδυασμό με το ασφυκτικό επαρχιακό περιβάλλον της γενέτειρας του, επιδρούν αρνητικά στη μετέπειτα ζωή του, μελετά από μικρός αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς και, σε νεαρή ακόμη ηλικία, γράφει δοκίμια, πραγματείες και ποιήματα. Με εύθραυστη υγεία, μοναχικός χαρακτήρας και ασυμβίβαστος, ταξίδεψε σε πολλές πόλεις της Ιταλίας, στην προσπάθειά του να αποκοπεί από το περιβάλλον της γενέτειράς του. Πέθανε σε ηλικία 39 ετών. Με τα ποιήματά του, που συγκέντρωσε στον τόμο Άσματα (1835) «ρομαντικοποίησε την καθαρότητα του αρχαίου ελληνικού συναισθήματος». Άλλα κύρια έργα του: Ηθικά έργα (1827) Σκέψεις (1845), Zibaldone (Ανάλεκτα, 1898-1900).