Τα γήπεδα δεν άδειασαν μόνο από τη δυσοσμία του παρασκηνίου, αλλά και από το ποδόσφαιρο που - δεν - παίζεται.

Έτσι είναι. Μιλώ γι’ αυτό που υπηρέτησα αλλά απωθεί το ποδόσφαιρό μας, το υπηρέτησα λοιπόν και γι’ αυτό δεν θέλω να λέω ψέματα στον εαυτό μου και στους άλλους. Απωθεί! Εκτός της αναξιοπιστίας που δεν είναι, λοιπόν, μόνο υπαρκτό πρόβλημα αλλά και δικαιολογία ομάδων που δεν δουλεύουν σωστά, υπάρχουν η βία, η απόδοση των παικτών και το θέαμα που δεν αρέσει, οι κακές γηπεδικές εγκαταστάσεις, πολλοί κακοί-επικίνδυνοι αγωνιστικοί χώροι και όχι μόνο.

Οι ομάδες -αυτή που έχει τον έλεγχο του παρασκηνίου σε κάθε εποχή, αυτός που ελέγχει το παρασκήνιο, αλλάζει κατά καιρούς- μπορούν να καθαρίσουν μόνες τους το τοπίο, να δώσουν τη λύση πριν από πολιτικές ηγεσίες. Αλλά, όσο κι αν διαμαρτύρονται, έχουν αποδείξει πως δεν θέλουν καθαρό ποδόσφαιρο αλλά το ποδόσφαιρο που τους συμφέρει, δηλαδή το υποβαθμισμένο ποδόσφαιρο που είδαμε και φέτος.

Τους ρωτώ «αλήθεια θέλετε καθαρό ποδόσφαιρο ή ποδόσφαιρο που θα ελέγχετε εσείς στη θέση αυτού που το ελέγχει σήμερα;». Όσοι διαμαρτύρονται έχουν φτιάξει τα γήπεδά τους, ελέγχουν τους φανατικούς οπαδούς τους, δουλεύουν με σύστημα στις ακαδημίες τους ώστε να προωθήσουν ταλέντα από τα σπλάχνα τους; Όχι! Η υπομονή του κόσμου τελείωσε. Και δεν αναφέρομαι σε φανατικούς, αλλά στον μέσο πολίτη που θέλει να πάει στο γήπεδο αλλά τον απωθούν όλα αυτά. Ετσι οι εξέδρες αδειάζουν.

Αυτό για το οποίο είμαι σχεδόν σίγουρος είναι πως οποιοσδήποτε μη πορωμένος οπαδός και αν ρωτηθεί επίσημα ή ανεπίσημα γι'αυτό το ζήτημα, θα πει αυτά που είπε και ο Μήνου, γιατί αυτά είναι τα νιάου νιάου στα κεραμύδια και δεν είναι δυνατόν να μην περνούν από το μυαλό ενός άνθρωπου που σκέφτεται έστω και λίγο.

Κάτι όμως που μας κάνει να αναρωτιόμαστε διαχρονικά είναι γιατί όπως ο Μήνου λέει την ολοφάνερη αλήθεια δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους πολιτικούς μας; Γιατί δεν μπορούνε να πούνε την αλήθεια με λόγια απλά και σαφή, να εκστομίσουν αυτά που ο κάθε πολίτης αντιλαμβάνεται ότι συμβαίνουν σ'αυτήν τη χώρα και λένε διάφορες αρλούμπες δίχως αρχή μέση και τέλος με στόχο να βγαίνουν λάδι και που σχεδόν πάντοτε βγάζουν μάτια; Υπάρχει μεγάλη ανάγκη σ'αυτό το θέμα, διότι ως γνωστόν η λύση ενός προβλήματος αρχίζει με το να διατυπώσεις το πρόβλημα στη σωστή του διάσταση, με το να θέσεις την κατάλληλη ερώτηση. Το αμέσως επόμενο βήμα είναι να βρεθεί η λύση, να δοθεί η σωστή απάντηση και το τέλος είναι να εφαρμοστεί αυτή καλά από ανθρώπους που το θέλουν και το μπορούν. Στην χώρα μας γιατί πάσχουμε και στα τρία αυτά βήματα, προπάντων όταν το πεδίο δράσης είναι η δημόσια σφαίρα; Τα ίδια φυσικά ισχύουν και στα ΜΜΕ, όπου για να βρεις ένα καλό άρθρο για κάποιο συγκεκριμένο θέμα, όπως ας πούμε τώρα για την χρεοκοπία της ΔΕΗ και την επικείμενη ιδιωτικοποίησή της, είναι σαν να ψάχνεις ψύλλους στ'άχυρα.