Η Επιθεώρηση Τέχνης χαρακτηρίζεται ως περιοδικό της Αριστεράς. Εξαιτίας του μετεμφυλιακού κλίματος, για πρακτικούς λόγους, όπως χορήγηση άδειας, αποφυγή αστυνομικών ελέγχων κ.λπ., ως εκδότης-διευθυντής εμφανίζονταν ο αρχιτέκτονας Νίκος Σιαπκίδης. Ουσιαστικά όμως το περιοδικό διευθύνονταν από συντακτική επιτροπή, που αποτελούνταν κυρίως από νέοους αριστερούς διανοούμενους, μεταξύ των οποίων οι Φ. Ανωγειανάκης,Τ. Βουρνάς, Δημ.Δεσποτίδης, Κ.Κουλουφάκος, Τ.Λειβαδίτης, Δ. Μπιτζιλέκη, Γ. Παπαλεονάρδος, Τ.Πατρίκιος, Γ. Πετρής (Γιώργος Σίμος), Κ. Πορφύρης (Πορφύρης Κονίδης), Δημ.Ραυτόπουλος, Μ. Φουρτούνης και Γ. Χαΐνης.

Από τις σελίδες της πέρασαν όλοι σχεδόν οι διανοούμενοι και καλλιτέχνες της εποχής, ενώ υπήρχε πλήρης ενημέρωση με μελέτες, έρευνες, συζητήσεις, συνεντεύξεις, σχόλια, για όλα όσα συνέβαιναν στη λογοτεχνία, στις επιστήμες, στην εκπαίδευση, στο θέατρο, στις εικασιτκές τέχνες, στην κριτική βιβλίου κ.α. Ήδη από το πρώτο τεύχος, η Επιθεώρηση Τέχνης επιχείρησε να δημιουργήσει ένα πλαίσιο διαλόγου γύρω από ποικίλα ζητήματα της τέχνης, καλώντας ανθρώπους του καλλιτεχνικού κόσμου να καταθέσουν τις απόψεις τους.

Αποτέλεσε επιθεώρηση ποιότητας του αριστερού χώρου, ίσως μοναδική στο είδος της, αφού καμία ανάλογη προσπάθεια δεν μπορεί να θεωρηθεί συνέχειά της. Η Επιθεώρηση Τέχνης αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά νεοελληνικά περιοδικά, τόσο για το πλούσιο περιεχόμενο όσο και για τις τολμηρές παρεμβάσεις στην πολιτική και κοινωνική ζωή της εποχής.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η σελίδα με τα 146 ψηφοποιημένα τεύχη της Επιθεώρησης Τέχνης, δουλειά, που σίγουρα πρόκειται για ένα δώρο πολιτισμού, και που την έφεραν εις πέρας τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας. Τους ευχαριστούμε.