Άρθρα άλλων που μας άρεσαν (2444)
Το νέο σκοτάδι, της Ελεάννα Βλαστού
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Στις 13, μιας πολύ σκοτεινής μέρας, του Νοεμβρίου, στο Λονδίνο του 1849 ένα ζευγάρι εκτελέστηκε δημοσίως. Η Μαρία και ο Φρέντερικ Μάνινγκ απαγχονίστηκαν έξω από τη φυλακή Horsemonger Lane στο νότιο Λονδίνο.
Ηταν η ποινή τους για τη δολοφονία του ηλικιωμένου, σχετικά εύπορου, εραστή της Μαρίας, τον οποίο έθαψαν κάτω από το πάτωμα της κουζίνας του σπιτιού τους στο Bermondsey. To έγκλημα, που έγινε γνωστό ως Bermondsey Horror, ήταν μεθοδευμένο από εκείνη με την αρωγή του συζύγου της.
(στη φωτό, πλήθη συγκεντρώνονται για να παρακολουθήσουν την εκτέλεση του Laurence Shirley, 4ου Κόμη Ferrers (1720–1760), στο Tyburn, στις 5 Μαΐου 1760. Είχε καταδικαστεί για τη δολοφονία του επιστάτη του, κ. Johnson. (Φωτογραφία: Hulton Archive/Getty Images)
Elma Florou: Στη φωτογραφία χαμογελάω. Αν προσέξεις όμως τα μάτια μου, θα καταλάβεις πως λίγο πριν έκλαιγα. Είναι καλοκαίρι του 1974
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Είμαι είκοσι χρονών, φοράω ένα λουλουδάτο φόρεμα ραμμένο από τη μάνα μου και κάτι άσπρα παπούτσια που μου έχουν πληγώσει τις φτέρνες. Μικρά πράγματα σαν κι αυτά #8 (από την Αλεξάνδρα Χαΐνη) ή με άλλα λόγια, 8 σύντομες "καλλιτεχνικές" ειδήσεις απ'όλο τον κόσμο που λέτε να προκαλέσουν το ενδιαφέρον σε όσους έχουν μία προδιάθεση για συμβάντα μη τετριμμένα;
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Τι κοινό έχουν τα παπιγιόν του Truman Capote, η εγγονή του Elia Kazan, οι φυλακές Τρικάλων, το νυχτερινό κέντρο Spread στο Τόκιο, ο φετινός νομπελίστας οπτογενετικής και η Palestine Action; Οι απαντήσεις στα ολόφρεσκα «Μικρά πράγματα σαν κι αυτά».
Πλήρωσέ με να διαβάσω: Θα μπορούσε να το είχε πει ο έφηβος γιος μου (ευτυχώς δεν διαβάζει τα Μικρά πράγματα για να του μπουν ιδέες), ωστόσο η είδηση είναι κομματάκι διαφορετική και έρχεται από την Άπω Ανατολή. Από τη Σιγκαπούρη, που χρηματοδοτεί τους πολίτες της για να διαβάζουν επί τουλάχιστον 15 λεπτά την ημέρα στο πλαίσιο μιας γενικότερης προσπάθειας να μπει φρένο στην αύξηση του «doomscrolling», της διαρκούς δηλαδή περιήγησης στο ίντερνετ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε ό,τι αυτά σερβίρουν (αμάσητο συνήθως).
Κοινοβουλευτική Κηδεμονία των ησύχων " Θερσίτης"- Yannis Gerakoulis: Η Μαλβίνα Κάραλη και το ΙΕΚ Τάπερμαν στα μέσα της δεκαετίας του '90 επί Σημίτη
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
«Εργάζομαι στην ΕΡΤ 25 χρόνια. Μια και μόνη φορά δέχτηκα λογοκρισία ή παρέμβαση στη δουλειά μου και μάλιστα από ψηλά. Με τηλεφώνημα από το Μαξίμου. Ήταν την εποχή που η Μαλβίνα Κάραλη διώκονταν ανελέητα από παντού, λόγω της έντονης κριτικής που έκανε μέχρι τη στιγμή που απομακρύνθηκε από το Mega, με το φοβερό “ΙΕΚ Τάπερμαν”*.
Η κριτική αφορούσε για όσους δεν θυμούνται ή δεν το πρόλαβαν με τα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης Σημίτη. Η Μαλβίνα ήταν απολαυστικότατη κάθε βράδυ αλλά η αποκαθήλωση των όσων συνέβαιναν και κυρίως της εικόνας του πρωθυπουργού ήταν τόσο έντονη που ξεκίνησε έναν αγώνα εξαφάνισης της, από παντού. Ο μοναδικός άνθρωπος που τόλμησε στην εποχή που έπρεπε, την εποχή της παντοδυναμίας και του μύθου του εκσυγχρονιστή, να μιλήσει δημόσια για όσα συνέβαιναν υπόγεια. Για τη σαπίλα και τη διαφθορά που σήμερα έρχεται στο φως και φέρνει στη δημοσιότητα μερικά από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που έγιναν ποτέ.
Πώς η Αριστερά μπορεί να θέσει την πολιτική ατζέντα, του Ευκλείδη Τσακαλώτου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Μια διάσταση της ισχύος είναι η δυνατότητα κάποιου να επιβάλει θεσμικά τις πολιτικές του. Μια δεύτερη διάσταση είναι η δυνατότητα να θέτει την πολιτική ατζέντα, ώστε οι πολιτικές ή οι προτεραιότητες των αντιπάλων να μη συζητιούνται καν.
Η ΝΔ κυριαρχεί και στις δύο διαστάσεις. Ως προς τη δεύτερη, αυτό φάνηκε ξεκάθαρα μετά τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών στη ΔΕΘ, όπου ούτε η ΕΛΑΣ ούτε το ΠΑΣΟΚ μπόρεσαν να απαγκιστρωθούν από την ύπαρξη ενός υποτίθεται δεδομένου δημοσιονομικού χώρου.
Πώς μπορεί να αντιστραφεί αυτή η πραγματικότητα, ώστε να αρχίσει η Αριστερά να θέτει την ατζέντα;
Πρόσφατα[1], έχω προτείνει τρεις προτεραιότητες – στην ουσία, τρεις προϋποθέσεις – για να μπορέσει η Αριστερά να θέσει μια εναλλακτική ατζέντα.
Τι πρέπει να γίνει ώστε να σταματήσουν οι αρμόδιοι το φαινόμενο της διοχέτευσης ανεπεξέργαστων αποβλήτων που εδώ και πολλά χρόνια απορρίπτονται στον Κηφισό και μέσα από δίκτυο αγωγών καταλήγουν στη θάλασσα; Στά θάλασσα λέμε που κολυμπάμε
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Ντίνα Καράτζιου. ΤΟ ΒΥΤΙΟΦΟΡΟ ΠΟΥ πιάστηκε να αδειάζει βιομηχανικά απόβλητα σε φρεάτιο πρατηρίου, συνδεδεμένο με το δίκτυο ομβρίων και τελικά με τον Κηφισό, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Για τη ρύπανση του ποταμού και τις παράνομες απορρίψεις υπάρχουν εδώ και χρόνια καταγγελίες προς τις αρμόδιες αρχές, την κεντρική διοίκηση και την Περιφέρεια.
Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι άγνωστο. Η πρόσφατη υπόθεση ανέδειξε ότι ακόμη και σήμερα, παρά το αυστηρό θεσμικό πλαίσιο για τη διαχείριση των λυμάτων και των αποβλήτων, ανεπεξέργαστα βιομηχανικά απόβλητα εξακολουθούν να διοχετεύονται στον υπόγειο Κηφισό και από εκεί να καταλήγουν στη θάλασσα, στο παραλιακό μέτωπο και προφανώς στα νερά της πολυτελούς Αθηναϊκής Ριβιέρας.
Μπέρνι Σάντερς: «Ο κόσμος έχει απηυδήσει με το καθεστώς που επικρατεί. Ο κόσμος θέλει αλλαγή.», από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
του ΟΗΕ, ο Μπέρνι Σάντερς ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση «We Shall Not Be Moved», η οποία πραγματοποιήθηκε στον ιστορικό ναό Ρίβερσαϊντ της πόλης για τον εορτασμό του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Λίγα καλά λόγια για τον Δραπετσωνίτη Γαβρίλο Νταβουλτσιάν, γνωστός στις φυλακές Ακροναυπλίας '37- '41 ως Περιβόλας
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
Ο Σπύρος Χαλβατζής έφυγε από τη ζωή έχοντας κερδίσει τον σεβασμό όχι μόνο των κομμουνιστών και των αριστερών αλλά και των πολιτικών του αντιπάλων. Αγχος γήρατος και εμπόριο ευεξίας, του Παντελή Μπουκάλα
Επιλέγων ή Συντάκτης Φώτης Νυχτολέας
Mπορεί τα γερατειά να είναι «τιμημένα», τουλάχιστον για τις ανάγκες της κομματικής ρητορικής, τα άτιμα τα γεράματα όμως είναι απεχθή. Ουδείς θέλει να γεράσει.
Ουδείς θέλει να ζει μέρα τη μέρα τη φθορά του σώματός του, που μειώνει τις ψυχικές και πνευματικές δυνάμεις του.
Οσο πληθαίνουν τα χρόνια που σε βαραίνουν, καταντάς μια τετράπρακτη αριθμητική μόνος σου: Προστίθενται σοβαρά προβλήματα, πολλαπλασιάζονται οι απώλειες (οι δικοί σου που ξεκινούν πριν από σένα το αγύριστο ταξίδι), αφαιρούνται τα «περιττά» (η οξύτητα της ακοής και της όρασης, μαλλιά, δόντια, ο προστάτης, το μνημονικό ολικώς ή μερικώς), το κορμί σου διαιρείται σε διαμερίσματα βαθμολογούμενα κατά την ποιότητά τους: καλούτσικη, μέτρια, χάλια.
Υπάρχουν όρια που δεν περνιούνται, να όπως ότι η θανατική ποινή δεν είναι δικαιοσύνη
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Αννέτα Καββαδία. Η σκέψη δεν λέει, μέρες τώρα, να ξεκολλήσει. Από τη μια, η φρίκη στο διαμέρισμα της Κυψέλης. Από την άλλη, φωνές που με αυτή την αφορμή μίλησαν –άλλες ανοιχτά, άλλες συγκαλυμμένα– για την επαναφορά της θανατικής ποινής. Και μένει κανείς να συνειδητοποιεί, ανατριχιάζοντας, την ευκολία της διολίσθησης. Το πώς, μέσα στην οργή, τον αποτροπιασμό, την απολύτως ανθρώπινη ανάγκη για δικαιοσύνη, επιστρέφει το ίδιο πάντα τέρας: «να πεθάνει», «να πληρώσει με το ίδιο νόμισμα».
Μόνο που –ας το ξαναπούμε– η θανατική ποινή δεν είναι δικαιοσύνη, είναι η στιγμή κατά την οποία η οργανωμένη Πολιτεία αποφασίζει ότι μπορεί να αφαιρέσει τη ζωή ενός ανθρώπου ως ανταπόδοση για ένα έγκλημα. Είναι, με άλλα λόγια, η θεσμοποίηση της εκδίκησης.