Σ.Δ. Έντεκα δώδεκα ετών ξεκίνησα να αγοράζω φωτογραφίες του Πρίσλεϊ και τις είχα σαν εικόνες. Πολύ σύντομα ξεκίνησα να ακούω και τα τραγούδια του. Τότε λάτρεψα αυτόν τον ουρανοκατέβατο από το πουθενά τραγουδιστή, από τα τραγούδια του, την φωνή του, την εμφάνισή του, το πρόσωπό του, από αυτά που διάβαζα ότι έκανε και έλεγε. Το επόμενο βήμα ήταν να βλέπω ταινίες που πρωταγωνιστούσε, αλλά αυτές δεν με κέρδισαν όπως τα τραγούδια του και το πως τα χόρευε. Με λίγα λόγια, ο Πρίσλεϊ με τα τραγούδια του με έβαλε με τα μπούνια στο δρόμο του ροκ. Δεν κατάφερα ποτέ να ερμηνεύσω το πως συνέβη αυτό, το πως δηλαδή ένας 13αχρονος που μεγάλωνε σε μια προσφυγική γειτονιά του Πειραιά και ουδεμία σχέση είχε αυτός και οι οικείοι του με αυτή την αμερικάνικη μουσική, με στίχους που δεν τους καταλάβαινε, κατάφερε να λατρέψει αυτό το είδος πιο πολύ εξ αιτίας αυτού του τραγουδιστή.

Μιλούσαμε για ώρα, κι αυτή τη φορά εξηγήθηκε στ'αλήθεια μέχρι τέλους, και φαντάζομαι πλησίαζαν μεσάνυχτα όταν του πρότεινα να βάλουμε μουσική, ήταν εδώ και ώρα το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε, το μόνο εφικτό στην κατάστασή μας, δέχτηκε με ευγνωμοσύνη, δεν θυμάμαι τι ακριβώς έβαλε γιατί ήμουν κι εγώ εντελώς σκνίπα, μεθυσμένος κι απελπισμένος, το γεγονός πως ξανασκέφτηκα την Καμίγ με είχε αποτελειώσει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, μια στιγμή νωρίτερα ένιωθα ο δυνατός της υπόθεσης, ο σοφός, ο παρηγορητής και ξαφνικά είχα γίνει μία περιφερόμενη κουράδα, τέλος πάντων είμαι βέβαιος πως έβαλε ό, τι καλύτερο είχε, ό, τι του άρεσε περισσότερο.

Ο Στέλιος Ράμφος, που πέθανε στις 10 Αυγούστου 2026, ήταν ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και ιδιοσυγκρασιακούς έλληνες στοχαστές των τελευταίων δεκαετιών. Μαρξιστής στα νεανικά του χρόνια, αργότερα βρέθηκε στην κίνηση των στοχαστών του ρεύματος της νεορθοδοξίας ενώ, τις τελευταίες δεκαετίες, διάβασε κριτικά την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας θεωρώντας απαραίτητη μια ουσιαστική εκσυγχρονιστική κατεύθυνση, πρωτίστως της παιδείας και του κράτους.

Είχε γεννηθεί στην Αθήνα το 1939. Έκανε νομικές σπουδές στην Αθήνα και, αργότερα, σπουδές φιλοσοφίας στο Παρίσι. Με θητεία στα κινήματα του γαλλικού Μάη του 1968, δίδαξε κατόπιν στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν μέχρι τη Μεταπολίτευση.

Ιωάννα Δρόσου. Στην τελευταία μας για το καλοκαίρι συνέντευξη συζητάμε με τον Νικόλα Σεβαστάκη λίγο έξω από την άμεση επικαιρότητα, για τη Δημοκρατία, την κινητοποίηση και το κίνημα, τα προτάγματα.

Εστιάζουμε στις αντιθέσεις της Δεξιάς από την Αριστερά. «Η Δεξιά έχει ένα πλεονέκτημα», τονίζει ο ίδιος, «παίζει συνεχώς με τον ωμό ρεαλισμό της αυτοσυντήρησης».

Η Αριστερά πρέπει να βρει «τις ρωγμές μέσα από τις οποίες ξαναστήνεται μια νέα κοινωνικοπολιτική προοπτική», καταλήγει.

- Η 52η επέτειος από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και η άρνηση συμμετοχής στη δεξίωση μάς θύμισε πως έχουμε μια τραυματισμένη Δημοκρατία, ένα άδειο κουφάρι. Είναι έτσι;