Η έννοια της δημόσιας σφαίρας αποκαλύπτει τον κοινωνικό χώρο εντός του οποίου οι πολίτες συζητούν απρόσκοπτα για τα κοινά προβλήματα, διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και ασκούν κριτική στην κρατική εξουσία.
Βασικά χαρακτηριστικά της είναι ο ελεύθερος διάλογος, η συμμετοχή των πολιτών και η απουσία κρατικής βίας.
Την ανάπτυξη της έννοιας οφείλουμε στον Γιούργκεν Χάμπερμας και θα πρέπει να τη συνδέσουμε πάραυτα με τα μέσα ενημέρωσης και με τη δημοκρατία, ξεκινώντας ήδη από τις συζητήσεις στα σαλόνια και στα καφενεία του 18ου αιώνα.
Η δομή της αίσθησης, από τη άλλη μεριά, ανήκει ως έννοια στον Ρέιμοντ Ουίλιαμς και σημαίνει την από κοινού, άμεσα βιωμένη πλην όχι και πλήρως αρθρωμένη εμπειρία μιας περιόδου ή μιας κοινωνικής ομάδας.
Ο κύριος Πατρίκιος αγαπούσε πολύ τα κασκόλ καφέ απο-χρώσεων. 
Εξαιρετικά αρνητική εικόνα για την οικονομική κατάσταση των ελληνικών νοικοκυριών καταγράφεται στη νέα έκθεση του ΟΟΣΑ (Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) σημειώνοντας «βουτιά» 3,6% στο πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026. Μάλιστα, η Ελλάδα εμφανίζει τη μεγαλύτερη μείωση του πραγματικού κατά κεφαλήν εισοδήματος των νοικοκυριών μεταξύ των 21 χωρών για τις οποίες υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία.
Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς ( Αθήνα, 1937- 17 Αύγούστου 2026) ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος, πανεπιστημιακός και πολιτικός. Δίδαξε σε ελληνικά, αμερικανικά, γαλλικά και μεξικανικά πανεπιστήμια και είχε διατελέσει, μεταξύ άλλων, πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών και βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ το 2015. 
Σ.Δ. Έντεκα δώδεκα ετών ξεκίνησα να αγοράζω φωτογραφίες του Πρίσλεϊ και τις είχα σαν εικόνες. Πολύ σύντομα ξεκίνησα να ακούω και τα τραγούδια του. Τότε λάτρεψα αυτόν τον ουρανοκατέβατο από το πουθενά τραγουδιστή, από τα τραγούδια του, την φωνή του, την εμφάνισή του, το πρόσωπό του, από αυτά που διάβαζα ότι έκανε και έλεγε. Το επόμενο βήμα ήταν να βλέπω ταινίες που πρωταγωνιστούσε, αλλά αυτές δεν με κέρδισαν όπως τα τραγούδια του και το πως τα χόρευε. Με λίγα λόγια, ο Πρίσλεϊ με τα τραγούδια του με έβαλε με τα μπούνια στο δρόμο του ροκ. Δεν κατάφερα ποτέ να ερμηνεύσω το πως συνέβη αυτό, το πως δηλαδή ένας 13αχρονος που μεγάλωνε σε μια προσφυγική γειτονιά του Πειραιά και ουδεμία σχέση είχε αυτός και οι οικείοι του με αυτή την αμερικάνικη μουσική, με στίχους που δεν τους καταλάβαινε, κατάφερε να λατρέψει αυτό το είδος πιο πολύ εξ αιτίας αυτού του τραγουδιστή.
Μιλούσαμε για ώρα, κι αυτή τη φορά εξηγήθηκε στ'αλήθεια μέχρι τέλους, και φαντάζομαι πλησίαζαν μεσάνυχτα όταν του πρότεινα να βάλουμε μουσική, ήταν εδώ και ώρα το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε, το μόνο εφικτό στην κατάστασή μας, δέχτηκε με ευγνωμοσύνη, δεν θυμάμαι τι ακριβώς έβαλε γιατί ήμουν κι εγώ εντελώς σκνίπα, μεθυσμένος κι απελπισμένος, το γεγονός πως ξανασκέφτηκα την Καμίγ με είχε αποτελειώσει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, μια στιγμή νωρίτερα ένιωθα ο δυνατός της υπόθεσης, ο σοφός, ο παρηγορητής και ξαφνικά είχα γίνει μία περιφερόμενη κουράδα, τέλος πάντων είμαι βέβαιος πως έβαλε ό, τι καλύτερο είχε, ό, τι του άρεσε περισσότερο.
Ο Στέλιος Ράμφος, που πέθανε στις 10 Αυγούστου 2026, ήταν ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και ιδιοσυγκρασιακούς έλληνες στοχαστές των τελευταίων δεκαετιών. Μαρξιστής στα νεανικά του χρόνια, αργότερα βρέθηκε στην κίνηση των στοχαστών του ρεύματος της νεορθοδοξίας ενώ, τις τελευταίες δεκαετίες, διάβασε κριτικά την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας θεωρώντας απαραίτητη μια ουσιαστική εκσυγχρονιστική κατεύθυνση, πρωτίστως της παιδείας και του κράτους.
Ιωάννα Δρόσου.