Λάκης Ιγνατιάδης
Ραβδοσκοπία ατζαμή
Είναι η Ελιφ Εράλπ ο «θηλυκός Μαμντάνι»; – Ποια είναι η κόρη Τούρκων πολιτικών προσφύγων και πως τα κατάφερε και ήρθε πρώτη στο Βερολίνο η αριστερά;
Πρώτα θα πάρουμε το Μανχάταν, μετά το Βερολίνο», λέει ο Λέοναρντ Κόεν στο τραγούδι " First We Take Manhattan " και ο στίχος αυτός ταιριάζει με το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα στη γερμανική πρωτεύουσα.
Η επικράτηση της Αριστεράς (“Die Linke”) έφερε μνήμες από την ιστορική νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στις δημαρχιακές εκλογές της Νέας Υόρκης στις 4 Νοεμβρίου του 2025. Τονίζεται μάλιστα ότι η επικεφαλής του κόμματος της γερμανικής “Die Linke” Έλιφ Εράλπ, χαρακτηρίζεται συχνά ως ο «θηλυκός Μαμντάνι».
ΘΑΛΗΣ+ΦΙΛΟΙ / Το βιβλίο του μήνα: Η μυστική ζωή των αριθμών, των Κέιτ Κιταγκάουα και Τίμοθι Ρέβελ
Τι θα άλλαζε στην ιστορία των μαθηματικών αν μετακινούσαμε το βλέμμα μας πιο πέρα από τον Πυθαγόρα και τον Νεύτωνα; Αυτό είναι ένα από τα βασικά ερωτήματα του βιβλίου «Η μυστική ζωή των αριθμών» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια, μτφ. Τεύκρος Μιχαηλίδης), που μας ωθεί να ξανασκεφτούμε τον τρόπο με τον οποίο αφηγούμαστε την ιστορία της επιστήμης. Οδηγοί σε αυτή την περιήγηση είναι η Κέιτ Κιταγκάουα, ιστορικός των μαθηματικών που σπούδασε στο Πρίνστον και δίδαξε στο Χάρβαρντ, και ο Τίμοθι Ρέβελ, επιστημονικός δημοσιογράφος με σπουδές μαθηματικών και διδακτορικό στην πληροφορική.
Το βιβλίο τους συνδυάζει την ιστορική γνώση με την τέχνη της εκλαΐκευσης. «Η πρόοδος των μαθηματικών δεν είναι γραμμική», γράφουν στο προοίμιο του βιβλίου και εξηγούν: «Όσο ταξιδεύαμε μέσα σε χιλιετίες μαθηματικής δραστηριότητας, όλα σχεδόν όσα νομίζαμε ότι γνωρίζουμε αμφισβητήθηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κάποιες πολύ γνωστές ιστορίες αποδείχθηκε ότι είχαν παρερμηνευθεί, ενώ άλλες ήταν τεχνητά κατασκευάσματα. Πολλοί μαθηματικοί και πολλά μαθηματικά είχαν κακώς αποκλειστεί από την ιστορία».
Υπάρχουν όρια που δεν περνιούνται, να όπως ότι η θανατική ποινή δεν είναι δικαιοσύνη
Αννέτα Καββαδία. Η σκέψη δεν λέει, μέρες τώρα, να ξεκολλήσει. Από τη μια, η φρίκη στο διαμέρισμα της Κυψέλης. Από την άλλη, φωνές που με αυτή την αφορμή μίλησαν –άλλες ανοιχτά, άλλες συγκαλυμμένα– για την επαναφορά της θανατικής ποινής. Και μένει κανείς να συνειδητοποιεί, ανατριχιάζοντας, την ευκολία της διολίσθησης. Το πώς, μέσα στην οργή, τον αποτροπιασμό, την απολύτως ανθρώπινη ανάγκη για δικαιοσύνη, επιστρέφει το ίδιο πάντα τέρας: «να πεθάνει», «να πληρώσει με το ίδιο νόμισμα».
Μόνο που –ας το ξαναπούμε– η θανατική ποινή δεν είναι δικαιοσύνη, είναι η στιγμή κατά την οποία η οργανωμένη Πολιτεία αποφασίζει ότι μπορεί να αφαιρέσει τη ζωή ενός ανθρώπου ως ανταπόδοση για ένα έγκλημα. Είναι, με άλλα λόγια, η θεσμοποίηση της εκδίκησης.
Ο Γιώργος Σεφέρης ( Σμύρνη, 29 Φεβρουαρίου, 1900 - Αθήνα, 20 Σεπτεμβρίου 1971) έφερε ίσα βάρκα ίσα νερά τα χρόνια μου και τον ψυχισμό μου εκεί γύρω στα 40 και ναι, ένιωσα όμορφα
Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής και διπλωμάτης. Από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963.
Ο Γεώργιος Σεφεριάδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου του 1900 στη Σμύρνη. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Στυλιανού Σεφεριάδη (1873-1951) - δικηγόρου, σημαντικού κοινωνικού παράγοντα της Σμύρνης και ανθρώπου με λογοτεχνικές ανησυχίες - και της Δέσποινας Τενεκίδη με καταγωγή από τη Νάξο. Το ζευγάρι είχε άλλα δυο παιδιά, τον Άγγελο (1905-1950) και την Ιωάννα (1902-2000), σύζυγο του φιλόσοφου και πολιτικού Κωνσταντίνου Τσάτσου.
Ο Σεφέρης ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του το 1906 στη Σμύρνη και τις ολοκλήρωσε το 1918 στην Αθήνα, όπου είχε εγκατασταθεί η οικογένειά του από το 1914. Στη συνέχεια γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, από την οποία αποφοίτησε με διδακτορικό το 1924.
Τα χρόνια παραμονής του στο Παρίσι ήταν καθοριστικά για τη διαμόρφωση της ποιητικής του φυσιογνωμίας. Ήταν η εποχή που το κίνημα του μοντερνισμού βρισκόταν στην ακμή του.
Μπέρνι Σάντερς*: Το μέλλον της ανθρωπότητας δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια μιας χούφτας ολιγαρχών της υψηλής τεχνολογίας
Θέλω να μπω κατευθείαν στην ουσία και να εστιάσω σε αυτό που θεωρώ τη σημαντικότερη πτυχή της κρίσης που αντιμετωπίζουμε, καθώς και στο πώς μπορούμε να προχωρήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.Λαϊκή Νομοθετική Πρωτοβουλία: Επτά χρόνια σε αναμονή. Της Βασιλικής Σιούτη
Μια συνταγματική πρόβλεψη που παραμένει ανενεργή παρά την ευρεία συναίνεση στην προηγούμενη Αναθεώρηση του Συντάγματος
Η Λαϊκή Νομοθετική Πρωτοβουλία, η οποία εισήχθη κατά την προηγούμενη Συνταγματική Αναθεώρηση του 2019, παραμένει ανενεργή καθώς δεν έχει ακόμη ψηφιστεί ο σχετικός εκτελεστικός νόμος.
Πρόκειται για έναν θεσμό άμεσης δημοκρατίας, ο οποίος δίνει στους πολίτες τη δυνατότητα να ζητήσουν την ψήφιση ή την τροποποίηση ενός νόμου.
Προϋπόθεση για την κατάθεση πρότασης νόμου είναι η συλλογή τουλάχιστον 500 χιλιάδων υπογραφών από πολίτες με δικαίωμα ψήφου, με τον περιορισμό ότι οι προτάσεις δεν θα αφορούν θέματα δημοσιονομικά, εξωτερικής πολιτικής και εθνικής άμυνας.
Μισέλ Ουελμπέκ «Το να αναγγέλλεις τα κακά νέα δεν είναι ποτέ καλή ιδέα» - συνομιλία με την Ειρήνη Παπακυριακού
[Κείμενο και αποσπάσματα μιας συνομιλίας της Ειρήνης Παπακυριακού με τον διάσημο Γάλλο συγγραφέα, που πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 2026 στο Παρίσι. Εδώ δημοσιεύονται τα αποσπάσματα που ενέκρινε ένας εξαιρετικά ολιγομίλητος συγγραφέας.]
…η ζωή είναι παρ’ όλ’ αυτά, εντέλει, περιορισμένη.
Με αυτή τη φράση τελείωνε το πρώτο ηλεκτρονικό μήνυμα που μου είχε στείλει ο Michel Houellebecq ως απάντηση στο δικό μου, το φθινόπωρο του 2007. Από τότε, ανταλλάξαμε σποραδικά μερικά μέιλ κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών. Η τελευταία μου αναφορά σε ένα από τα βιβλία του αφορούσε το μυθιστόρημα Ο χάρτης και η επικράτεια (2010)[1], βραβευμένο με το Γκονκούρ, για το οποίο είχα εκφράσει, με χιουμοριστική διάθεση, την ιδέα ότι ο συγγραφέας είχε γίνει λίγο πιο τρυφερός ή συμπονετικός απέναντι στους ήρωές του.
Για τη σιωπή, του Νικόλα Σεβαστάκη
…ν’ αγαπάς ό,τι δεν απλώθη, δεν ειπώθη∙ να ζεις με τη σιωπή.
Κωστής Παλαμάς, Σιωπή
Είναι η σιωπή μια μορφή βίας όπως έχει ισχυριστεί, μεταξύ άλλων, ο Εντουάρ Λουί; Ή μπορεί κανείς να αποταθεί στη σιωπή της αγάπης, έτσι όπως ο παλαιός Έλληνας ποιητής τη συνδέει με τη γλώσσα της σιωπής, τον «ανεκλάλητο έρωτα των πραγμάτων»[1]; Βία ή αγάπη;
Ή μήπως, αποφατικώς, αξίζει να σταθούμε στην πολλαπλότητα των δεν και των όχι της σιωπής, έτσι όπως τα αραδιάζει ο Νίκος Καρούζος στο ποίημα «Αντι-νεφέλωμα»[2]. Διαβάζουμε, εκεί:
Ο Στελάρας… (και) η φωνή εκείνων που δεν ακούγονταν + 13 από τα αγαπημένα μου τραγούδια του
Στέφανος Συνοδινός. Είκοσι πέντε χρόνια από τον θάνατο του Στέλιου Καζαντζίδη
Σαν σήμερα, στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, έφυγε από τη ζωή ο Στέλιος Καζαντζίδης. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, η φωνή του παραμένει παρούσα.
Όχι μόνο ως ανάμνηση ενός μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή, αλλά ως ένα κομμάτι της κοινωνικής ιστορίας της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Γιατί ο Καζαντζίδης δεν τραγούδησε απλώς τον καημό.
Τραγούδησε τη φτώχεια, την ξενιτιά, την εργασία, την αδικία, την απώλεια, την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που συνήθως δεν είχαν θέση στα μεγάλα αφηγήματα της εποχής.
Ο ίδιος γεννήθηκε το 1931 στη Νέα Ιωνία, παιδί προσφυγικής οικογένειας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν χρόνια βιοπάλης. Αναγκάστηκε από μικρός να δουλέψει για να βοηθήσει την οικογένειά του και μπήκε νωρίς σε έναν κόσμο όπου η επιβίωση δεν ήταν αφηρημένη έννοια αλλά καθημερινή ανάγκη.
Manos Lambrakis: Η Κατρίν Ντενέβ στα μαύρα με στάχυα
