Ο φιλόσοφος Μπαρούχ Σπινόζα ( Αμστερνταμ, 1632 - Χάγη, 1677) υποστήριξε αυτήν την άποψη του τίτλου που την θεατροποίησε ο Ρομέο Καστελούτσι ( Τσεζένα, Ιταλία, 1960) με το έργο του "Bros" που ανέβηκε στη Στέγη του ιδρύματος Ωνάση. Και είναι κάτι που το έχω νιώσει κάποιες λίγες φορές έντασης στη ζωή μου, αυτό το πέρασμα από το σώμα μέσω της οδού των συναισθημάτων στο πνεύμα και από εκεί πίσω πάλι στην αρχή, μια αρχή λίγο διαφορετική από την πρώτη. Κάθε φορά σ'αυτά τα εξαιρετικά ταξίδια θαύμαζα τους αυτοσχεδιασμούς της ψυχικής ζωής και τις πρωτοβουλίες που παίρνει, αλλά γρήγορα αποφάσισα ότι δυστυχώς δεν είναι στο χέρι μου να το κάνω όποτε θέλω. Είναι ένας συνδυασμός καταστάσεων και επιθυμιών που το προκαλούν, σ' αυτό τουλάχιστον κατέληξα εκ πείρας.Να σημειώσω επίσης πως στη ζωή μου έκανα κι άλλα όμορφα ταξίδια, λίγα για να λέμε την αλήθεια, που τα προκάλεσαν άλλα ερεθίσματα, αποτέλεσμα διαφορετικών κινήτρων, όπου η αρχή τους η μέση τους και το τέλος τους είχαν τη ρευστότητα και τη αυθαιρεσία των ονείρων, δίχως όμως αυτό να τα έκανε ακατανόητα ή αδιάφορα.
Η Λουίζα Αρκουμανέα που είδε αυτή την παράσταση έγραψε την κριτική της στη lifo. Γενικά συμφωνώ ότι δεν έχει νόημα να διαβάζεις μια κριτική ενός έργου που ούτε το είδες ούτε σκοπεύεις να το δεις, παρόλο που η κριτική σε τσίγκλησε. Εκτός κάποιων εξαιρέσεων που η κριτική έχει ανεβάσει τον πήχη και λέει ενδιαφέροντα πράματα που παίζουν πινκ πονγκ με την παράσταση. Να όπως αυτή της Αρκουμανέας που μοιάζει σαν ένα μικρό δοκίμιο για μια παράσταση που είδε ως ένα σπάνιο συνδυασμό ηδονής και ενόχλησης και που το αίτημα που αντιλήφθηκε ότι θέτει το έργο είναι πως όταν στις μέρες μας ο αγώνας κυριαρχίας διαδραματίζεται περισσότερο από ποτέ επί των σωμάτων, ε, τότε αυτά είναι που καλούνται να συνθέσουν, με νύχια και με δόντια (κυριολεκτικά), το locus της αντίστασης.
Πατώντας lifo.gr/theatro θα εμφανιστεί το άρθρο της Αρκουμανέα.
