Το 1996 αναδείχτηκε πρωταθλητής Ευρώπης στους εφήβους και στη συνέχεια πρωταθλητής κόσμου. Έναν χρόνο αργότερα ανέβηκε και πάλι στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων.
Το 2000 συμμετείχε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς αγώνες. Στη διοργάνωση του Σίδνεϊ ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ήταν από τα μεγάλα φαβορί για ένα μετάλλιο. Όμως, η ατυχία του χτύπησε την πόρτα στην προημιτελική φάση. Στον αγώνα του κόντρα στον Κολομβιανό Μίλτον Κάστρο, έσπασε το πόδι του σε μία προσπάθεια να πάρει πόντο.
Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση μετά από δύο χρόνια και στους Ολυμπιακούς αγώνας της Αθήνας ήρθε η δική του στιγμή.
Στο κλειστό του Φαλήρου, αγωνιζόμενος στην κατηγορία των +80 κιλών κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο. Στον τελικό αντίπαλός του ήταν ο Νοτιοκορεάτης Μουν Ντάε Σανγκ. Ο Νικολαΐδης ηττήθηκε με νοκ άουτ.
Την στιγμή που αντίπαλός του πανηγύριζε την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου, ο κόσμος τον αποδοκίμαζε. Ο Έλληνας αθλητής προσπαθούσε να συνέλθει από το χτύπημα, ωστόσο σε μία σπάνια στιγμή fair play αγκάλιασε τον Νοτιοκορεάτη και πανηγύρισαν μαζί τυλιγμένοι με την ελληνική σημαία.
Ήταν το πρώτο Ολυμπιακό μετάλλιο που κατέκτησε. Θα ακολουθούσε άλλο ένα τέσσερα χρόνια αργότερα στο Πεκίνο, όπου στον τελικό έχασε από τον Νοτιοκορεάτη, τον Τσα Ντονγκ Μιν. Το 2012 στο Λονδίνο συμμετείχε για τέταρτη φορά σε Ολυμπιακούς αγώνες με την Ελληνική Ολυμπιακή επιτροπή να τον επιλέγει ως σημαιοφόρο της ελληνικής αποστολής. Ήταν, όπως ομολόγησε και ο ίδιος σε ανύποπτο χρόνο, από τις μεγαλύτερες στιγμές στην καριέρα του.
Ήταν παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Δώρα Τσαμπάζη με την οποία είχε αποκτήσει δύο παιδιά. «Ονειρεύομαι για εκείνα να γίνουν καλοί άνθρωποι, να γίνονται μια γροθιά όταν αδικείται ένας συμμαθητής τους και να τον προστατεύουν, να υπερασπίζονται τα δικαιώματα του αδύναμου, να αγκαλιάζουν τον καινούριο φίλο που είναι πρόσφυγας από τη Συρία ή την Ουκρανία. Θα ήμουν υπερήφανος αν «φορέσουν» τα μετάλλια της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης. Αυτά είναι τα σημαντικότερα μετάλλια της ζωής, τα άλλα είναι απλώς ύλη», είχε αναφέρει σε συνέντευξή του στο αθλητικό σάιτ onsports.
Όταν ο Ολυμπιονίκης του Tae Kwon Do μίλησε στον Χρήστο Παρίδη για την πηγαία αγάπη του για τον αθλητισμό.
— Τι είναι αυτό που σε κάνει να επιμένεις ακόμα να αγωνίζεσαι παρά τις μεγάλες διακρίσεις που έχεις ήδη πετύχει;
Η απώλεια αυτού που πάντα ήθελα περισσότερο στην καριέρα μου και εξακολουθώ να θέλω, να χρηστώ χρυσός Ολυμπιονίκης. Όταν έχω ήδη πετύχει δύο αργυρά σε δύο συνεχείς Ολυμπιάδες, αυτός είναι ο σκοπός μου. Η κινητήρια δύναμη.
— Η ηλικία σου δεν αποτρέπει μια τέτοια επιδίωξη ή το ισοφαρίζει η ωριμότητα σου ως αθλητής;
Η ηλικία έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Ένα μειονέκτημα είναι ότι η κατάσταση του σώματος, και δεν εννοώ την μέρα των αγώνων που δεν υπάρχει διαφορά, που απαιτεί μικρότερο όγκο προπονήσεων. Το πρόβλημα της μεγάλης ηλικίας είναι ότι σώμα κουράζεται πιο εύκολα και ξεκουράζεται πιο δύσκολα. Το θετικό κερδίζεις πάρα πολλά από την πείρα, τα 8 – 12 χρόνια Ολυμπιακών συμμετοχών που κουβαλάω προσωπικά. Βλέπω πολύ διαφορετικά την κατάσταση του κάθε αγώνα κι έχω την ωριμότητα να αντιμετωπίσω καταστάσεις στις οποίες έχω ξαναβρεθεί και τις οποίες έχω δαμάσει ψυχολογικά και δε με φοβίζουν. Οπότε θα έλεγα ότι είναι πιο πολλά τα πλεονεκτήματα.
— Τι είναι αυτό που σου προσφέρει το τάε κβο ντο πέρα από το αγωνιστικό κομμάτι; Μια εσωτερική πειθαρχία και στάση ζωής;
Οπωσδήποτε απαιτεί πειθαρχία, σεβασμό στον δάσκαλο, καταρχάς σεβασμό απέναντι στον αντίπαλο. Ασχέτως του ότι είναι δυνατά τα χτυπήματα δεν προσπαθούμε να σκοτώσουμε ο ένας τον άλλον, αλλά να κερδίσουμε. Από κει και πέρα εγώ είναι κάτι που έμαθα να κάνω με το που έμαθα και να περπατάω. Μεγάλωσα μέσα στο γυμναστήριο του πατέρα μου και πρώτου μου δασκάλου και προπονούμε από τριών χρονών. Είναι αυτονόητο να περιλαμβάνεται το τάε κβο ντο στην καθημερινότητα μου και δεν ξέρω τι θα γίνει όταν σταματήσω. Δε ξέρω αν θα μπορώ να διαχειριστώ την κατάσταση μου.
— Προερχόμενο το άθλημα σου από έναν ασιατικό πολιτισμό, ξέρεις αν υπάρχει άλλο άθλημα που να απαιτεί ανάλογη εσωτερική και σωματική αφοσίωση;
Όλα τα αθλήματα, ιδίως τα ατομικά, χρειάζονται απόλυτη αφοσίωση. Δεν μπορώ να πω ότι το δικό μας ξεχωρίζει και υπερτερεί έναντι άλλων. Και ο στίβος είναι μοναχικό άθλημα και θέλει αφοσίωση, όπως και η πυγμαχία και η πάλη, επίσης όλα σχεδόν τα ομαδικά, αν και τα ατομικά είναι ψυχολογικά σκληρά αθλήματα.
— Θυμόμαστε ακόμα την τελευταία βραδιά της Ολυμπιάδας της Αθήνας που ήταν ο τελικός σου και παρόλη την πικρία σου που βγήκες δεύτερος, αγκάλιασες τον αντίπαλο σου. Αυτό είναι το άθλημα ή ο χαρακτήρας σου;
Είναι καταρχάς ο δικός μου χαρακτήρας που παρόλο που με πόνεσε πάρα πολύ να χάσω μες στη χώρα μου, είχα υποχρέωση να μην χαλάσω όποια χαρά θα μου έμενε από εκείνη με μια άσχημη συμπεριφορά που ο αντίπαλος μου δεν άξιζε και έπρεπε να είμαι σωστός απέναντι του. Αλλά οι αθλητές ενός επιπέδου και πάνω, έχουμε αντιληφθεί τη σχέση που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα μας. Προσωπικά διατηρώ πολύ καλές φιλίες ακόμα και με αντιπάλους μου. Υπάρχει και ο δεδομένος σεβασμός που όταν υπάρχει μια ανωτερότητα είναι προς τιμή σου να σου την αναγνωρίζουν με τη συμπεριφορά σου.
— Τι έχει μείνει από όλη εκείνη την υπερπροβολή των αθλητών των προηγούμενων χρόνων που τώρα ανήκει στο παρελθόν;
Είναι πια πάρα πολύ μεγάλες οι διαφορές με το παρελθόν, τόσο οι ουσιαστικές όσο και αυτό που βλέπει ο κόσμος απ’ έξω. Και το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι ότι δεν έχει προβολή πια ο ελληνικός αθλητισμός, όλο εκείνο το όμορφο που γινόταν και αποκαλείς «υπερπροβολή», που έβγαλε στην επιφάνεια αθλήματα σαν τα δικά μας, αλλά ότι δεν υπάρχουν καν οι στοιχειώδεις υποδομές και ο τρόπος να φτάσεις εκεί που πριν μερικά χρόνια μπορούσες με μια προσπάθεια να το καταφέρεις. Αν δεν αλλάξει κάτι, θα έχουμε το 2016 μια Ολυμπιακή ομάδα με μόνο μεγάλους σε ηλικία αθλητές, γιατί κανένα παιδί στην εφηβεία δεν θα έχει το κίνητρο να κτίσει τη ζωή του επάνω στον αθλητισμό εξασφαλίζοντας του μια καριέρα.
— Νοιώθεις ότι θυσίασες την νιότη σου για χάρη του αθλητισμού;
Όταν έχεις φτάσει στην ηλικία των 32 χρόνων, το τελευταίο που μπορείς να κάνεις είναι να κλαφτείς και να στεναχωρηθείς για τις επιλογές σου. Εγώ πάντως δεν μπορώ να το πω, γιατί μπορεί να έχασα τα παιδικά μου χρόνια, αλλά κέρδισα μια ολόκληρη ζωή μέσα από αυτή μου την ενασχόληση. Νοιώθω τυχερός και ευλογημένος που έκανα αυτό που αγαπάω επάγγελμα.
— Έχει σημασία η εθνική ταυτότητα για έναν αθλητή ή έχει περισσότερη σημασία η προσωπική διεθνή επιτυχία;
Όπως το βλέπει ο καθένας. Για μένα είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα. Άλλος θα σου πει ότι χαίρεται για τους κόπους του και τον εαυτό του. Εγώ το θεωρώ πρωταρχικό ρόλο και χαρά μου και ηθικό «βάρος» κάθε φορά που αγωνίζομαι στο εξωτερικό. Από τα 15 μου που φόρεσα το εθνόσημο, ήταν η κινητήριος δύναμη μου.
— Οπότε το ότι σε έχρησαν σημαιοφόρο της ελληνικής ολυμπιακής ομάδας τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου είναι ιδιαίτερης σημασίας για σένα…
Η σημαντικότερη διάκριση της ζωής μου ανεξαρτήτως αποτελέσματος στην Ολυμπιάδα. Ακόμα κι αν πάρω το χρυσό αυτό θα θεωρώ την μεγαλύτερη μου στιγμή, ένα ακόμα όνειρο ζωής που πραγματοποιείται. Το να κατακτήσω το χρυσό θα είναι προσωπική επιτυχία, αλλά έχει σημασία ότι η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή αναγνωρίζει το πρόσωπο μου κάτι και δεν είναι κάτι που κέρδισα μόνος μου.
— Είναι λοιπόν μια διάκριση που μπορεί ακόμα και να απαλύνει την αγωνία σου για το χρυσό;
Στη ζωή μου αισθάνομαι γεμάτος. Έχω κατακτήσει δύο ολυμπιακά μετάλλια, πραγματοποιήθηκε το όνειρο μου να γίνω πρώτος λαμπαδηδρόμος και πλέον είμαι και ο σημαιοφόρος της ελληνικής ολυμπιακής ομάδας. Αν κυνηγάω ακόμα το χρυσό είναι καθαρά για τον εαυτό μου. Να πω ότι έκανα ο, τι μπορούσα περισσότερο στη ζωή μου να το κατακτήσω.
