Το πιο δύσκολο είναι να έρθουμε σ'επαφή και την κατάλληλη εποχή με κάτι που θα μας παθιάζει πολύ και για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το δεύτερο είναι να έχουμε από DNA, από οικογενειακό κι από στενό περιβάλλον, από παιδεία, από κίνηση κοινωνίας ή δυναμική κάποιου περιθωρίου και από τα ανώνυμα/αόρατα στοιχεία που ούτε καν τα υποψιαζόμαστε, συγκροτήσει μία παρουσία που να μπορεί να ανταπεξέλθει στα Παιχνίδια της Αγάπης. Και τότε, τυχαιότητες κι αναγκαιότητες, επιθυμίες άμεσες και έμμεσες, όλα θα βάζουν το χεράκι τους για να μας συμπαραστέκονται στις προσπάθειές μας να βρούμε ένα δρόμο κι ένα τρόπο που θα μας αναγκάσει να παίξουμε τα ρέστα μας και να κινηθούμε στα όριά μας. Είτε μόνοι μας, είτε με άλλους μαζί. Ένα ερώτημα, που κάποτε είχαμε συζητήσει στα χαζοξενύχτια μας, ήταν αν τα ταλέντα που βρίσκουν το δρόμο τους είναι περισσότερα απ'αυτά που κάπου τον χάνουν. Εγώ εξακολουθώ από τότε να πιστεύω πως η πλειονότητα ελάχιστα πετυχαίνει απ'αυτά που θα μπορούσε. Το κακό είναι ότι δεν έχω ιδέα για το πως είναι δυνατόν να αντιστραφεί το κλίμα σ'αυτές τις κοινωνίες, όπου το χρήμα παίζει άνευ αντιπάλων. Επιστροφή στο θέμα μας.  

Τα πλαστικά δεν υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα, ούτε τα εφεύραν οι Εβραίοι. Ο Άγγλος Alexander Parkes το 1855 έκανε την αρχή και ο Βέλγος μετανάστης στις Η.Π.Α Λέο Μπέκελαντ τα έφερε στον κόσμο το 1909. Όσο περνούν τα χρόνια φαίνεται πως οι κοινωνίες τείνουν να συμφωνήσουν ότι μεγαλύτερο είναι το κακό που έχουν προκαλέσει τα πλαστικά από το καλό που έχουν κάνει. Πια είναι κοινός τόπος, τουλάχιστον στα μεσαία στρώματα, πως τα πλαστικά είναι η μεγαλύτερη πηγή ρύπανσης στον πλανήτη μας. Όποιος ενδιαφέρεται να πάρει μία ιδέα, ας πατήσει  εδώ  κι εδώ

Δεν είναι προφανές ότι οι κοινωνίες που ενδιαφέρονται για τη ζωή των μελών τους, θα επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στο να λύνουν τα προβλήματα που τις απασχολούν; Από τη στιγμή που οι επιστήμονες απόδειξαν ότι τα πλαστικά προκαλούν ανεπανόρθωτες καταστροφές και στο περιβάλλον και στον άνθρωπο, ξεκίνησαν οι προσπάθειες - όχι στο ύψος του προβλήματος ακόμα - για να τα αντιμετωπίσουν. Έχουν βρεθεί διάφορες λύσεις, αλλά λύση ικανοποιητική που να είναι αποτελεσματική σε παγκόσμια κλίμακα, ακόμα δεν έχει βρεθεί. Ρωτάς αν οι κυβερνήσεις, οι δήμοι κι άλλα θεσμικά όργανα, λόγου χάρη η Ακαδημία Αθηνών, αν θα έπρεπε να τους απασχολεί το θέμα των πλαστικών; Κατ'αρχήν τους δήμους σε παρακαλώ μην τους ανακατεύεις. Αυτοί δεν μπορούν να κάνουν τα στοιχειώδη, θάλασσα τα κάνουν με τα βασικά, θέλεις να τους φορτώσεις και εργασίες που θα πρέπει να δουλέψουν δίχως σκονάκια; Προτείνω να τους αφήσουμε στην ησυχία τους. Όμως, με ρωτάς εσύ, σε ρωτάω κι εγώ. Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι με την Ε.Ε,  είχαμε κόψει τα πολλά πολλά, λόγω ας πούμε Χρυσής Αυγής. Πιστεύεις πως θα εμφανιζόταν κάποια Ελληνική κυβέρνηση που θα ασχολείτο από μόνη της με το θέμα των πλαστικών εξ αιτίας του ότι θα νοιαζόταν για τη ζωή; ..........   Γιατί; 

Η είδηση που μας πήγε στον κόσμο των πλαστικών, μας ήρθε από τη Βολιβία. Συνηθισμένοι Βολιβιανοί με την βοήθεια κάποιων ασυνήθιστων, είχαν την ιδέα να χρησιμοποιήσουν τα άχρηστα πλαστικά μπουκάλια τους , για να φτιάξουν τουλάχιστον κάτι χρήσιμο στην κοινότητά τους. Κι έφτιαξαν, μέρες που'ναι, ένα χριστουγεννιάτικο δένδρο απ'αυτά. Δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικά ούτε λύνουν το πρόβλημα τέτοιες ενέργειες, αλλά είναι μία αφορμή για να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε κι εμείς τα καταραμένα κι από μια άλλη γωνία.Ταυτόχρονα, η είδηση αυτή μας δίνει την ευκαιρία να έλθουμε σε επαφή με την ιστοσελίδα "Πειράματα φυσικής με απλά υλικά". Εμείς, αν ήμασταν δάσκαλοι ή γονείς που θα δεν θα είχαμε αντιρρήσεις αν βλέπαμε τα παιδιά μας από μόνα τους να διαβάζουν λίγο, θα τους είχαμε πει δυο λογάκια γι' αυτήν την δροσερή ιστοσελίδα. Μια ιστοσελίδα που προσπαθεί να βάλλει τους μικρούς μαθητές στα κόλπα της φυσικής και που βασικά είναι αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς που έχει κάνει η φυσικός κα. Τίνα Νάντσου. Για το δένδρο της Βολιβίας πατήστε εδώ .