Κάθε δολάριο που έχει δανείσει η Κίνα στην Αφρική, την Ασία, τη Λατινική Αμερική, τον Ειρηνικό - όλα αυτά εξασφαλίζονται από το ίδιο νομικό μύθο: ότι οι κυρίαρχοι ηγέτες μπορούν να υπογράφουν συμβάσεις που οι διάδοχες κυβερνήσεις πρέπει να τηρήσουν.
Οι ΗΠΑ μόλις απήγαγαν έναν εν ενεργεία πρόεδρο από την κρεβατοκάμαρά του και τον πέταξαν στο Μανχάταν. Αν αυτό το προηγούμενο ισχύει, κάθε δάνειο του Belt and Road είναι άχρηστο χαρτί. Κάθε συμφωνία λιμένα. Κάθε σιδηρόδρομος. Κάθε σταθμός παραγωγής ενέργειας. Εξαφανίστηκε. Το Υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας δεν εξέδωσε διαμαρτυρία. Εξέδωσε δήλωση υπαρξιακής αναγκαιότητας. ΘΑ επιδιώξουν διεθνή διαιτησία. ΘΑ επικαλεστούν διμερείς επενδυτικές συνθήκες. ΘΑ το φέρουν σε κάθε δικαστήριο από τη Χάγη μέχρι τη Σιγκαπούρη. ΘΑ κάνουν το νομικό κόστος της αλλαγής καθεστώτος στις ΗΠΑ τόσο καταστροφικό που ο επόμενος πρόεδρος θα το σκεφτεί δύο φορές. Όχι για τον Μαδούρο. Για ολόκληρη την αρχιτεκτονική του κινεζικού δανεισμού στο εξωτερικό.
Ο Τραμπ δήλωσε στο Fox: «Δεν θα υπάρξει πρόβλημα με τον Σι». Ο Σι απάντησε απλώς: «Θα υπάρχουν 10.000 δικηγόροι ». Παρακολουθήστε τις επόμενες 90 ημέρες. Εάν η Κίνα επιτύχει μια μόνο αξίωση σύμβασης εναντίον μιας κυβέρνησης μετά τον Μαδούρο - μόνο μία - έχουν αποδείξει ότι η αλλαγή καθεστώτος στις ΗΠΑ δεν ακυρώνει το κινεζικό χρέος. Αυτό δεν θα είναι νίκη για τη Βενεζουέλα. Αυτή θα είναι μια αναδιάρθρωση της παγκόσμιας δύναμης. Ο 21ος αιώνας δεν θα κριθεί από τα αεροπλανοφόρα. Θα κριθεί από το ποιος υπογράφει τις συμβάσεις.
Και το αυτονόητο, ποιος μπορεί να τις επιβάλει μετά το πραξικόπημα.
Σ.Δ. Με άλλα λόγια, έχουμε ένα νέου τύπου πόλεμο στα σκαριά και όπως σε κάθε πόλεμο κάποιοι χάνουν περισσότερο από τους άλλους. Ίδωμεν τι θα μας προκύψει απ'αυτόν στα δικαστήρια του κόσμου.

Dimos Dimos