Η ίδια έχει δεχθεί απειλές, εκφοβισμό και αναγκάστηκε να φύγει από τη Βραζιλία λόγω της έρευνάς της. Στο βιβλίο της «Pesticides : un colonialisme chimique» συνδέει την οικολογική καταστροφή με τον παγκόσμιο καπιταλισμό, την πατριαρχία και τις ανισότητες Βορρά–Νότου, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τον ρόλο των αγροτισσών και της αγροοικολογίας ως εστιών αντίστασης και ελπίδας. 

β) Στη συνέχεια ένα άρθρο του πάντα εξαιρετικού οικολογικού ηλεκτρονικού περιοδικού reporterre για το μεγάλο κερδισμένο της συμφωνίας MERCOSUR τη βραζιλιάνικη αγροτοβιομηχανία (μαζί με την ευρωπαΪκή χημική βιομηχανία). Ένας παγκοσμιοποιημένος "καταμερισμός εργασίας" που μας πάει πίσω γενικά. 

Η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ΕΕ–Mercosur, παρουσιάζεται ως "εμπορική πρόοδος" και επιτυχία, αλλά στην πράξη ωφελεί κυρίως το βραζιλιάνικο αγρο-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Οι μεγάλες εξαγωγές σόγιας, βοδινού κρέατος και ζάχαρης προς την Ευρώπη αναμένεται να αυξηθούν, με σοβαρό τίμημα: ενίσχυση της αποψίλωσης των δασών, αύξηση των εκπομπών CO₂ και εκρηκτική χρήση φυτοφαρμάκων.

Στη Βραζιλία, ο αγροτικός τομέας ευθύνεται ήδη για σχεδόν όλη την αποδάσωση των τελευταίων ετών, ενώ μια μικρή ελίτ μεγαλοϊδιοκτητών συγκεντρώνει τη γη και τα οφέλη. Αντίθετα, η οικογενειακή και αγροοικολογική γεωργία αποδυναμώνεται, αναπαράγοντας ιστορικές ανισότητες Βορρά–Νότου και έναν νεοαποικιακό καταμερισμό εργασίας: εξαγωγή πρώτων υλών, εισαγωγή βιομηχανικών προϊόντων.

Ταυτόχρονα, η συμφωνία ευνοεί έμμεσα και την ευρωπαϊκή χημική βιομηχανία, καθώς τα εντατικά μοντέλα παραγωγής βασίζονται σε φυτοφάρμακα – πολλά από τα οποία είναι απαγορευμένα στην ΕΕ αλλά εξάγονται μαζικά στη Mercosur. Οι επιπτώσεις στη δημόσια υγεία είναι ήδη βαριές, με δεκάδες χιλιάδες δηλητηριάσεις να καταγράφονται (και πολλές να μην δηλώνονται ποτέ).

Τέλος, περιβαλλοντικές οργανώσεις προειδοποιούν ότι οι εμπορικές ρήτρες της συμφωνίας υποτάσσουν την περιβαλλοντική πολιτική στα εμπορικά συμφέροντα, περιορίζοντας την ικανότητα των κρατών να θεσπίζουν αυστηρότερους κανόνες προστασίας.