Θυμαιτάδες-Thimatades: «Η Αγορά της Δραπετσώνα» (απέναντι από το πρώην Δημαρχείο) η μιζέρια από το τζαμπατζιλίκι, από το fb

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2026 20:19

Θυμαιτάδες-Thimatades: «Η Αγορά της Δραπετσώνα» (απέναντι από το πρώην Δημαρχείο) η μιζέρια από το τζαμπατζιλίκι, από το fb

Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ομάδα διαχείρισης

μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Add new comment

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο

(0 ψήφοι)

Το 4ο γενικευμένο Παράδειγμα Πολιτιστικού Εγκληματος σε βάρος της Δραπετσώνας -τεκμηριώνοντας τη συνειδητή και συστηματική εγκατάλειψη της Βιομηχανικης και Προσφυγικής ιστορίας (και όχι μόνο) του τόπου.

-Η αγορά της Δραπετσώνας και ο απολογισμός της μιζέριας:

Από το «πολυδύναμο κέντρο» οικονομικό και διοικητικό κέντρο στη διαχείριση ανά κατάστημα

Η εικόνα των μικρών δημοτικών καταστημάτων στα ισόγεια των πολυκατοικιών γύρω από την πλατεία Εθνικής Αντίστασης, απέναντι από το πρώην Δημαρχείο Δραπετσώνας, δεν είναι απλώς η εικόνα ορισμένων κλειστών ή υποτονικών ρολών.

Είναι το υλικό αποτύπωμα μιας μακράς διοικητικής υποχώρησης: ενός χώρου που σχεδιάστηκε ως ενιαίο διοικητικό, εμπορικό και κοινωνικό κέντρο και κατέληξε να αντιμετωπίζεται ως άθροισμα μεμονωμένων ακινήτων.

Ο μαρασμός δεν προκλήθηκε από μία απόφαση. Διαμορφώθηκε σταδιακά: με την αποβιομηχάνιση της Δραπετσώνας, την υποβάθμιση της αγοραστικής δύναμης, τη μεταφορά του διοικητικού κέντρου μετά τη συνένωση με το Κερατσίνι, την έλλειψη ενιαίας εμπορικής ταυτότητας, τις αποσπασματικές μισθώσεις, τη χρήση καταστημάτων ως αποθηκών και την απουσία σταθερής πολιτικής προσέλκυσης επαγγελματιών και επισκεπτών.

Μετά από δώδεκα χρόνια διοίκησης του Χρήστου Βρεττάκου, οι παλιές παθογένειες παύουν να αποτελούν και να λειτουργούν ως διαρκές άλλοθι. Η σημερινή διοίκηση παρέλαβε μια αγορά σε κρίςη και την κατέστρεψε ολοκληρωτικά. .

Παρέλαβε μια αγορά που δεν την ανέδειξε σε στρατηγικό έργο οικονομικής και κοινωνικής αναγέννησης, την άφησε στη μιζέρια και την εγκατάλειψη οπως όλη τη Δραπετσώνα.

Αυτή είναι η πολιτική πλευρά της ευθύνης που έχει. Αλλά έπονται κι άλλα.

Στο δημόσιο υλικό που εξετάστηκε εντοπίζονται, σοβαρά διοικητικά και πολιτικά προβλήματα: -επαναλαμβανόμενες δημοπρασίες χωρίς εύχρηστη δημόσια συνέχεια, -μεταβαλλόμενες χρήσεις των ίδιων καταστημάτων, -παραχώρηση ενεργών εμπορικών προσόψεων για αποθήκες,

-ανεπαρκής δημοσιοποίηση των εισπράξεων και των οφειλών

Το ΔΣ το 2026, υπάρχουν επισήμως κατατεθειμένα ερωτήματα για πολυετή μη καταβολή μισθωμάτων και λογαριασμών κοινής ωφέλειας. Αυτά αποδεικνύουν ότι ο Δήμος οφείλει να περάσει πλήρη έλεγχο και δημόσιο λογαριασμό.

-Η αγορά γεννήθηκε από την ίδια την ιστορία της Δραπετσώνας

Η Δραπετσώνα συγκροτήθηκε ως εργατική και προσφυγική πόλη. Η βιομηχανική ανάπτυξη των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα εγκατέστησε εργοστάσια, εργαστήρια και εργατικό πληθυσμό στην περιοχή, ενώ μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή προστέθηκαν οι προσφυγικοί συνοικισμοί, συχνά με πρόχειρες κατοικίες και εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες ζωής. Η κατοικία, η εργασία, το μικρό εμπόριο και τα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης αναπτύχθηκαν σχεδόν το ένα δίπλα στο άλλο.

Μέσα σε αυτή την ιστορική πραγματικότητα πρέπει να διαβαστεί και η δημιουργία του διοικητικού και εμπορικού κέντρου της Δραπετσώνας. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός της περιόδου 1976–1980 δεν αφορούσε μόνο ένα κτίριο δημαρχείου. Το πραγματικό αντικείμενο ήταν ένα «πολυδύναμο κέντρο», με το δημαρχείο ως πυρήνα και με συμπληρωματικές εμπορικές, διοικητικές και κοινωνικές λειτουργίες για μια πόλη περίπου 25.000 κατοίκων. Στο συγκρότημα και γύρω από αυτό προβλέπονταν καταστήματα, χώροι εξυπηρέτησης, ταχυδρομείο, τράπεζα, κυλικείο, βιβλιοθήκη και αίθουσες συλλογικής χρήσης. Το ισόγειο του δημαρχείου είχε σχεδιαστεί ώστε να ενισχύει τη συνεχή κίνηση και τη σχέση με την απέναντι εμπορική πλευρά της πλατείας. (culture2000.tee.gr)

Επομένως, τα μικρά καταστήματα δεν ήταν ένα τυχαίο σύνολο δημοτικών ακινήτων. Αποτελούσαν τμήμα μιας πολεοδομικής ιδέας: ο πολίτης θα πήγαινε στο δημαρχείο, στη βιβλιοθήκη ή σε μια δημόσια υπηρεσία, θα διέσχιζε την πλατεία, θα ψώνιζε, θα συναντούσε άλλους κατοίκους και θα παρέμενε στη γειτονιά. Η διοικητική κίνηση θα τροφοδοτούσε την εμπορική και η εμπορική θα ενίσχυε την κοινωνική ζωή.

Αυτός ο κύκλος διακόπηκε.

-Πρώτο στάδιο του μαρασμού: η απώλεια του διοικητικού πυρήνα

Η συνένωση Δραπετσώνας και Κερατσινίου στο πλαίσιο του «Καλλικράτη» μετέφερε την έδρα του ενιαίου Δήμου στο Κερατσίνι. Το σημερινό κεντρικό δημαρχείο λειτουργεί στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου 200, ενώ το παλιό δημαρχείο της Δραπετσώνας διατήρησε επιμέρους αποσπασματικές δευτερεύουσες λειτουργίες.

Δεν υπάρχει δημοσιευμένη μέτρηση που να αποδίδει συγκεκριμένο ποσοστό της εμπορικής πτώσης αποκλειστικά σε αυτή τη μεταβολή. Η οικονομική επίδραση, όμως, είναι προφανής ως πολεοδομικός μηχανισμός:

όταν μεταφέρεται η καθημερινή ροή υπαλλήλων, αιρετών και πολιτών, αποδυναμώνεται η κατανάλωση που αυτή δημιουργούσε. Το παλιό διοικητικό κέντρο έχασε μεγάλο μέρος της λειτουργίας που δικαιολογούσε τον αρχικό σχεδιασμό του.

-Αντί ο Δήμος να απαντήσει σε αυτή την απώλεια με μια νέα ισχυρή χρήση —ένα τοπικό κέντρο εξυπηρέτησης, πολιτισμού, επιχειρηματικότητας και καθημερινής επισκεψιμότητας— άφησε τις επιμέρους λειτουργίες να συνυπάρχουν χωρίς ενιαίο σχέδιο. -

Η βιβλιοθήκη, οι εκδηλώσεις και οι δημοτικές δραστηριότητες διατήρησαν μια κοινωνική παρουσία, αλλά δεν ανασυγκρότησαν τον χαμένο οικονομικό κύκλο.

-Δεύτερο στάδιο: από την ενιαία αγορά στη διαχείριση «ανά ρολό»

Το επιχειρησιακό σχέδιο του Δήμου καταγράφει στη Δραπετσώνα ένα εκτεταμένο απόθεμα αριθμημένων καταστημάτων, από το 1 έως το 88, κυρίως γύρω από τις οδούς Αγωνιστών Πολυτεχνείου, 28ης Οκτωβρίου, Γεωργίου Καραϊσκάκη, Υπαπαντής και Χρυσοστόμου Σμύρνης. Πολλά είναι μικρά, περίπου 15 έως 19 τετραγωνικών μέτρων. Πρόκειται, συνεπώς, για ένα αξιοσημείωτο δημοτικό σύνολο και όχι για τρία ή τέσσερα απομονωμένα ακίνητα.

Ακριβώς επειδή τα καταστήματα είναι μικρά, απαιτούσαν συλλογική διαχείριση. Ένα κατάστημα 16 τετραγωνικών δύσκολα επιβιώνει μόνο του χωρίς κοινή ταυτότητα, γειτονικές συμπληρωματικές χρήσεις, σταθερή επισκεψιμότητα, κοινή προβολή και λειτουργικό δημόσιο χώρο.

Ο Δήμος, όμως, συνέχισε να τα αντιμετωπίζει κυρίως ως αυτόνομα μίσθια: δημοπρατεί έναν αριθμό καταστήματος, καθορίζει ένα αρχικό μίσθωμα και περιμένει η αγορά να λειτουργήσει από μόνη της. (ενώ οι δωδεκάχρονοι διοικούντες, επικαλούνται στα λόγια την ιδεολογική ανωτερότητα του κεντρικού ελέγχου και σχεδιασμού -δηλαδή, ότι καταλαβαίνουν και ότι τους συμφέρει)

Ήδη το 2011 και ξανά το 2015 εμφανίζονται δημοπρασίες διαφορετικών ομάδων καταστημάτων με εξαετείς μισθώσεις και τιμές εκκίνησης που κυμαίνονταν, ανάλογα με το μέγεθος και τη συνένωση των χώρων, από 70 έως 450 ευρώ τον μήνα. Το 2015, για παράδειγμα, δημοπρατήθηκαν τα καταστήματα 16–19 ως χώρος 64 τετραγωνικών με αρχικό μίσθωμα 400 ευρώ, αλλά και μικρά καταστήματα περίπου 16 τετραγωνικών με αρχικό μίσθωμα 70 ευρώ. (Sic!!!)

Την ίδια περίοδο, δημοτικός σχεδιασμός προέβλεπε τη χρήση των καταστημάτων 16–19 για δομή στήριξης Ρομά και άλλων ευάλωτων ομάδων. Η κοινωνική χρήση ενός δημοτικού ακινήτου είναι απολύτως θεμιτή. Το πρόβλημα είναι ότι στα δημόσια έγγραφα που εξετάστηκαν δεν αποτυπώνεται εύκολα μια ενιαία ακολουθία αποφάσεων: ποια χρήση τελικά εφαρμόστηκε, για πόσο χρόνο, με ποιο κόστος, με ποιο αποτέλεσμα και πώς συνδέθηκε με τη συνολική λειτουργία της αγοράς.

Παράλληλα, ο ίδιος ο Δήμος αναγνώριζε την ανάγκη ηλεκτρονικού πρωτοκόλλου και ψηφιοποίησης των φακέλων

καταστημάτων και περιπτέρων. χωρίς όμως να κάνει τίποτα ολοκληρωμένο για αυτό.

Η εναλλαγή εμπορικής μίσθωσης, κοινωνικής δομής, κενού χώρου και νέας δημοπρασίας αποτελεί από μόνη της αδυναμία κατανόησης του τι είναι οικονομική και τι κοινωνική πολιτική : για να «λύσει» το δίλλημα της η διοίκηση, «κολλάει» κάτι «κοινωνικό» διπλά στο οικονομικό και το ονομάζει «ευαισθητοποίηση».

Όταν όμως αυτό επαναλαμβάνεται χωρίς δημόσιο επιχειρησιακό απολογισμό, αποκαλύπτει ότι ο Δήμος δεν διαχειρίζεται μια αγορά· διαχειρίζεται περιστασιακά διαθέσιμα τετραγωνικά με ψηφοθηρικούς όρους.

-Τρίτο στάδιο: καταστήματα που μετατρέπονται σε αποθήκες

Το 2020 προκηρύχθηκε η μίσθωση του καταστήματος 85, επιφάνειας 16 τετραγωνικών, με αρχικό μίσθωμα 55 ευρώ τον μήνα, καθώς και των καταστημάτων 42 και 53, συνολικής επιφάνειας 32 τετραγωνικών, με αρχικό μίσθωμα 100 ευρώ. Οι διακηρύξεις προέβλεπαν ρητά ότι οι χώροι θα χρησιμοποιηθούν ως αποθήκες. Την ίδια περίοδο δημοπρατήθηκαν άλλες ενότητες για εμπορική χρήση, όπως τα καταστήματα 66–67 με αρχικό μίσθωμα 150 ευρώ και τα 82–84 με αρχικό μίσθωμα 300 ευρώ.

Εδώ βρίσκεται μια κρίσιμη πολιτική επιλογή. Ένα κατάστημα που λειτουργεί ως αποθήκη μπορεί να αποφέρει ένα μικρό μίσθωμα. Δεν δημιουργεί, όμως, βιτρίνα, πελατειακή κίνηση, θέσεις εξυπηρέτησης, φωτισμό, παραμονή κατοίκων ή πολλαπλασιαστική οικονομική δραστηριότητα. Δεν στηρίζει τα γειτονικά καταστήματα. Δεν κάνει ασφαλέστερο και ζωντανότερο τον δημόσιο χώρο.

Σε μια ενεργή εμπορική πρόσοψη, η αποθήκη είναι οικονομικά αδρανής χρήση. Το ρολό μπορεί να μην είναι νομικά εγκαταλειμμένο, αλλά είναι κοινωνικά κλειστό.

Η χρήση αυτή θα μπορούσε να είναι δικαιολογημένη σε ένα πίσω κτίριο, σε υπόγειο ή σε σημείο χωρίς εμπορική δυναμική. Η επιλογή της για μικρά ισόγεια καταστήματα μιας υποβαθμισμένης δημοτικής αγοράς δείχνει ότι προτιμήθηκε το ελάχιστο βέβαιο μίσθωμα από τη δύσκολη προσπάθεια ανασυγκρότησης ενός εμπορικού οικοσυστήματος.

-Τέταρτο στάδιο: επαναλαμβανόμενες δημοπρασίες χωρίς δημόσια ευανάγνωστη συνέχεια

Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η πορεία των καταστημάτων 82, 83 και 84. Το 2020 δημοπρατήθηκαν ως ενιαίος χώρος 48 τετραγωνικών, με αρχικό μίσθωμα 300 ευρώ και εξαετή διάρκεια, με δυνατότητα παράτασης. Η ίδια ενότητα επανεμφανίστηκε σε διαδικασία δημοπράτησης το 2021–2022 με αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Αργότερα, το 2022, εμφανίζεται ως χώρος 59,30 τετραγωνικών, μαζί με καλυμμένη πέργκολα 38,88 τετραγωνικών, με αρχικό μίσθωμα 350 ευρώ, δωδεκαετή διάρκεια και αποκλειστική χρήση εστιατορίου, ταβέρνας, καφέ ή αναψυκτηρίου.

Η μεταβολή επιφάνειας, χρήσης και χρονικής διάρκειας μπορεί να έχει απολύτως νόμιμη και τεχνικά αιτιολογημένη εξήγηση. Η διακήρυξη του 2022 αναφέρει πιστοποιημένη αποτίμηση, ενώ ο μισθωτής αναλάμβανε το κόστος διαμόρφωσης και επισκευής ενός χώρου χωρίς έτοιμο εξοπλισμό λειτουργίας. Συνεπώς, το χαμηλό ονομαστικό μίσθωμα δεν αρκεί από μόνο του για να αποδειχθεί εύνοια ή ζημία του Δήμου.

Το πρόβλημα είναι διαφορετικό: ο πολίτης δεν βρίσκει εύκολα σε ένα ενιαίο σημείο τη διαδρομή «αποτίμηση – δημοπρασία – αποτέλεσμα – κατακύρωση – υπογεγραμμένη σύμβαση – πραγματικά εισπραχθέντα μισθώματα – σημερινή κατάσταση».

-Βλέπει διακηρύξεις, αλλά όχι πάντοτε το πλήρες διοικητικό και οικονομικό αποτέλεσμα.-

Η αδιαφάνεια επιτρέπει, η υποψία του ρουσφετιού να παραμένει αναπάντητη.

-Η σχεδόν δωδεκαετία Βρεττάκου: τι παρέλαβε και τι αφήνει

Ο Χρήστος Βρεττάκος ανέλαβε τη διοίκηση τον Σεπτέμβριο του 2014, επανεξελέγη το 2019 και κέρδισε τρίτη θητεία στις εκλογές του 2023. Τον Ιούλιο του 2026 συμπληρώνει σχεδόν έντεκα χρόνια και δέκα μήνες στη δημαρχία. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια δωδεκαετία κατά την οποία η σημερινή αρχή είχε όλο τον χρόνο να καταγράψει την περιουσία, να διορθώσει τις διαδικασίες, να ελέγξει τις συμβάσεις και να διαμορφώσει μια συνολική πολιτική για τη δημοτική αγορά.

Ο μη σχεδιασμός και η μη οργάνωση ορθολογικής διοικητικής οικονομικής παρέμβασης του δήμου στην αναγέννηση και την ανασυγκρότηση της αγοράς κάνει αυτή τη παράλειψη της πολιτικά βαρύτερη, καθώς η τοπική αγορά και οικονομία αφορά στις ζωές των δημοτών που ήδη βρίσκονται σε ανέχεια. Και αν λάβουμε υπόψη ότι τουλάχιστον δημόσιο μητρώο με αποτύπωση όλων των καταστημάτων, επιθυμητό μείγμα χρήσεων, σχέδιο δημόσιου χώρου, κίνητρα εγκατάστασης, κοινή εμπορική ταυτότητα, υπεύθυνο διαχειριστή, ετήσιους οικονομικούς στόχους και μετρήσιμα αποτελέσματα, δεν υπάρχει. η αδιαφορία της διοίκησης τεκμηριώνεται πανταχόθεν.

Η αγορά αντιμετωπίστηκε ως ζήτημα ακίνητης περιουσίας, όχι ως αναπτυξιακό εργαλείο.

Μετά από σχεδόν δώδεκα χρόνια, η διοίκηση δεν μπορεί να υποστηρίζει πειστικά ότι βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της καταγραφής ή ότι αντιμετωπίζει απλώς κληρονομημένες δυσλειτουργίες. Με τέτοια διάρκεια θητείας, η κληρονομιά έχει γίνει απολογισμός. Η ενίσχυση της τοπικής επιχειρηματικότητας, που κατά καιρούς επικαλείται στα λόγια και μόνο ο δήμος, προσέλκυση επισκεπτών, η ανάπτυξη νέων οικονομικών και και καινοτόμων δραστηριοτήτων και η προτιθέμενη καλύτερη αξιοποίηση της δημοτικής ακίνητης περιουσίας, ΔΕΝ υπάρχουν πουθενά. Λόγια του αέρα για ευκολόπιστους ψηφοφόρους.

Η απόσταση ανάμεσα στη διάγνωση και στην εφαρμογή είναι εμφανής. Για τη δημοτική αγορά δεν προκύπτει ένας ενιαίος φορέας διαχείρισης με αποκλειστική ευθύνη για:

* την οικονομική παρακολούθηση κάθε καταστήματος,

* τη σύνθεση των εμπορικών και κοινωνικών χρήσεων,

* την προσέλκυση νέων επαγγελματιών,

* την ποιότητα των προσόψεων και του δημόσιου χώρου,

* την προβολή και την καθημερινή λειτουργία της περιοχής.

Όταν διαφορετικές υπηρεσίες χειρίζονται τη δημοτική περιουσία, τις μισθώσεις, τα έσοδα, τις τεχνικές παρεμβάσεις, τις άδειες χρήσης κοινόχρηστου χώρου και τις κοινωνικές δομές -χωρίς έναν υπεύθυνο- που να λογοδοτεί για το συνολικό αποτέλεσμα, όλοι μπορεί να εκτελούν τυπικά ένα τμήμα της δουλειάς και η αγορά να συνεχίζει να μαραζώνει.

Αυτό είναι αναγκαστικά οικονομική και διοικητική αποτυχία μεγατόνων,

-Οι οικονομικές εκκρεμότητες και τα ερωτήματα του 2026

Οι διακηρύξεις του Δήμου και της δημοτικής επιχείρησης περιλαμβάνουν σαφείς συμβατικούς όρους. Το μίσθωμα πρέπει να καταβάλλεται στην αρχή κάθε μήνα. Η καθυστέρηση μπορεί να οδηγήσει σε καταγγελία της σύμβασης. Η ηλεκτροδότηση πρέπει να περάσει στο όνομα του μισθωτή, ο οποίος επιβαρύνεται με ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, αποχέτευση και τις υπόλοιπες δαπάνες χρήσης. Για παραβιάσεις προβλέπονται έγγραφη όχληση, λύση της μίσθωσης, αποβολή και κατάπτωση της εγγύησης.

Άρα, το θεσμικό εργαλείο υπάρχει. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν εφαρμόζεται έγκαιρα και ισότιμα.

Στην ειδική συνεδρίαση λογοδοσίας της 6ης Μαΐου 2026 κατατέθηκαν επισήμως ερωτήματα και καταγγελίες σύμφωνα με τα οποία δύο δημοτικά καταστήματα που είχαν μισθωθεί σε ιδιώτες δεν κατέβαλλαν δαπάνες νερού και ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ για κατάστημα στη Δραπετσώνα τέθηκε ζήτημα πολυετούς μη καταβολής μισθώματος. Ζητήθηκε επίσης να διευκρινιστεί γιατί φερόταν να αναζητούνται ποσά μόνο της τελευταίας πενταετίας, αν υπάρχουν άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις και αν υπήρχε νόμιμη ή συμβατική βάση για πιθανό συμψηφισμό μισθωμάτων με παρεχόμενες υπηρεσίες.

Αν και πρόκειται για καταγγελίες και ερωτήματα που καταγράφηκαν σε επίσημη ημερήσια διάταξη, καμμία ουσιαστική κσι ολοκληρωμένη απάντηση δεν έχει δοθεί, λες και δεν υπάρχουν και δεν έχουν γίνει. . Εδώ εφαρμόζεται η πολιτική του «Αόρατου: άστο και θα εξαφανιστεί).

-Είναι απαράδεκτο να μείνουν αναπάντητα.-

Εφόσον επιβεβαιωθεί ότι μισθωτής δημοτικού ακινήτου δεν πλήρωνε επί χρόνια μίσθωμα ή παροχές, το ζήτημα δεν περιορίζεται στην απώλεια εσόδων. Δημιουργείται άνισος ανταγωνισμός απέναντι στον ιδιώτη επαγγελματία της Δραπετσώνας που πληρώνει κανονικά ενοίκιο, ρεύμα, νερό, δημοτικά τέλη, φόρους και ασφαλιστικές υποχρεώσεις.

Μια τέτοια ανοχή δεν αποτελεί κοινωνική πολιτική. Κοινωνική πολιτική είναι η δημόσια, κοστολογημένη και χρονικά περιορισμένη μείωση μισθώματος βάσει αντικειμενικών κριτηρίων. Η άτυπη απαλλαγή ενός συγκεκριμένου χρήστη, εφόσον αποδειχθεί, αποτελεί προνομιακή μεταχείριση εις βάρος του Δήμου και της υπόλοιπης αγοράς.

Υπάρχει και ευρύτερο πρόβλημα αποτύπωσης της δημοτικής περιουσίας

Ο ανεξάρτητος έλεγχος των οικονομικών καταστάσεων του Δήμου για το 2023 διατύπωσε επιφυλάξεις για ευρύτερα ζητήματα οικονομικής και περιουσιακής πληροφόρησης: φορολογικές χρήσεις που δεν είχαν ελεγχθεί, αδυναμία επαρκούς εκτίμησης ορισμένων δικαστικών υποθέσεων και περιπτώσεις γης ή κτιρίων που εξακολουθούσαν να εμφανίζονται με συμβολική αξία επειδή δεν είχε ολοκληρωθεί η αποτίμησή τους. Καταγράφηκε επίσης οικονομική προσαρμογή που συνδεόταν με την παλαιά απογραφή του πρώην Δήμου Δραπετσώνας.

Τα ευρήματα αυτά δείχνουν, ένα ευρύτερο πρόβλημα: ο Δήμος χρειάζεται σύγχρονο, πλήρες και διαρκώς ενημερωμένο μητρώο ακίνητης περιουσίας, συνδεδεμένο με τις συμβάσεις, τις εισπράξεις, τις παροχές και τις νομικές ενέργειες.

Η διαχείριση δεκάδων μικρών καταστημάτων με διάσπαρτους φακέλους, χωρίς ενιαία ψηφιακή εικόνα και χωρίς δημόσιο πίνακα αποτελεσμάτων, είναι πρόσκληση για λάθη, καθυστερήσεις, παραγραφές και επιλεκτικές ανοχές

-Τι θα πρέπει να κάνει ο Δήμος και δεν έκανε ούτε κάνει·

Η αγορά δεν χρειάζεται άλλη μία μεμονωμένη δημοπρασία. Χρειάζεται πολιτική.

1. Πλήρης απογραφή μέσα σε εξήντα ημέρες

Ο Δήμος πρέπει να δημοσιοποιήσει, ανά κωδικό καταστήματος:

* τη διεύθυνση και την επιφάνεια,

* την ιδιοκτησιακή και τεχνική κατάσταση,

* την τρέχουσα χρήση,

* τη διαδικασία με την οποία παραχωρήθηκε,

* την ημερομηνία έναρξης και λήξης της σύμβασης,

* το συμφωνημένο, βεβαιωμένο και εισπραχθέν μίσθωμα,

* τις ληξιπρόθεσμες οφειλές,

* το καθεστώς ηλεκτροδότησης και υδροδότησης,

* τις οχλήσεις, τις ρυθμίσεις και τις δικαστικές ή διοικητικές ενέργειες.

Τα προσωπικά δεδομένα μπορούν να προστατευθούν. Τα οικονομικά στοιχεία της δημοτικής περιουσίας δεν πρέπει να αποκρύπτονται.

2. Ανεξάρτητος οικονομικός και νομικός έλεγχος για την περίοδο 2014–2026

Χρειάζεται έλεγχος όλων των μισθώσεων της σχεδόν δωδεκαετίας: ποια ποσά τιμολογήθηκαν, ποια εισπράχθηκαν, ποια δεν εισπράχθηκαν, ποιοι λογαριασμοί παροχών επιβάρυναν τον Δήμο, ποιοι συμψηφισμοί έγιναν και με ποια απόφαση, ποια δικαιώματα κινδυνεύουν να παραγραφούν και γιατί δεν ενεργοποιήθηκαν εγκαίρως οι όροι καταγγελίας.

Το πόρισμα πρέπει να συζητηθεί δημόσια στο Δημοτικό Συμβούλιο. Εφόσον προκύψουν παράνομες πράξεις, να διαβιβαστεί στα αρμόδια ελεγκτικά όργανα. Εφόσον προκύψουν μόνο οργανωτικές αδυναμίες, να προσδιοριστούν υπηρεσιακές και πολιτικές ευθύνες και να αλλάξουν οι διαδικασίες.

3. Ενιαίος διαχειριστής της αγοράς

Ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ή μικρή υπηρεσιακή μονάδα πρέπει να έχει συνολική ευθύνη για όλα τα καταστήματα: συμβάσεις, εισπράξεις, τεχνική κατάσταση, εμπορικό μείγμα, δημόσιο χώρο, προβολή και επικοινωνία με τους μισθωτές.

Σήμερα η ευθύνη φαίνεται κατακερματισμένη. Χωρίς έναν διαχειριστή που να λογοδοτεί για το συνολικό αποτέλεσμα, ο καθένας μπορεί να δηλώνει αρμόδιος μόνο για ένα μικρό τμήμα και κανείς για την αγορά ως σύνολο.

4. Τέλος στις αποθήκες πάνω στις ενεργές προσόψεις

Οι αποθηκευτικές χρήσεις πρέπει σταδιακά να μετακινηθούν σε δευτερεύοντες χώρους. Τα ισόγεια που βλέπουν στην πλατεία και στους βασικούς πεζούς άξονες πρέπει να φιλοξενούν δραστηριότητες ανοιχτές στο κοινό.

Δεν αρκεί να είναι «νοικιασμένο» ένα κατάστημα. Πρέπει να παράγει ζωή, εργασία, εξυπηρέτηση και κίνηση.

5. Σχεδιασμένο μείγμα επιχειρήσεων

Ο Δήμος δεν πρέπει να περιμένει παθητικά τον υψηλότερο πλειοδότη για κάθε ρολό. Πρέπει να καθορίσει ποια οικονομική και κοινωνική ταυτότητα θέλει να αποκτήσει η αγορά.

Ένα βιώσιμο μείγμα θα μπορούσε να περιλαμβάνει:

* μικρά καταστήματα τροφίμων και τοπικών προϊόντων,

* εστίαση με προσιτές τιμές,

* εργαστήρια επισκευής και κυκλικής οικονομίας,

* τεχνίτες και δημιουργικά επαγγέλματα,

* κοινωνικές και συνεταιριστικές επιχειρήσεις,

* νεοφυείς δραστηριότητες νέων της περιοχής,

* βιβλιοπωλείο, πολιτιστικό εργαστήριο και χώρους εκπαίδευσης,

* υπηρεσίες καθημερινής εξυπηρέτησης που σήμερα λείπουν από τη γειτονιά.

Οι χρήσεις πρέπει να αλληλοσυμπληρώνονται. Δέκα ίδια καταστήματα δεν δημιουργούν αγορά· δημιουργούν μεταξύ τους ανταγωνισμό χωρίς επαρκή ζήτηση.

6. Διαφανή κίνητρα, όχι προσωπικές διευκολύνσεις

Ο Δήμος μπορεί να προσφέρει μειωμένο μίσθωμα για τα πρώτα δύο ή τρία χρόνια, ιδίως σε νέους επαγγελματίες, κοινωνικές επιχειρήσεις ή δραστηριότητες που καλύπτουν πραγματική ανάγκη της περιοχής. Αυτό πρέπει να γίνει με ανοιχτή πρόσκληση και δημοσιευμένη βαθμολογία.

Τα κριτήρια μπορούν να περιλαμβάνουν τις θέσεις εργασίας, τις ώρες λειτουργίας, το ύψος της επένδυσης, την τοπική προμήθεια προϊόντων, την κοινωνική προσφορά και τη συμβολή στη συνολική ταυτότητα της αγοράς. Η μείωση του μισθώματος πρέπει να συνδέεται με συγκεκριμένες υποχρεώσεις και να ανακαλείται όταν το κατάστημα παραμένει κλειστό ή αλλάζει αυθαίρετα χρήση.

Αυτό είναι αναπτυξιακή πολιτική. Δεν είναι ρουσφέτι, επειδή ισχύει με τους ίδιους όρους για όλους.

7.Ενιαίος σχεδιασμός της πλατείας και των ισογείων

Η αγορά, το πρώην δημαρχείο και η πλατεία Εθνικής Αντίστασης πρέπει να αντιμετωπιστούν ως μία χωρική ενότητα. Χρειάζονται:

* καλύτερος φωτισμός,

* σκίαση και καθιστικά,

* πλήρης προσβασιμότητα,

* ομοιόμορφες και αξιοπρεπείς επιγραφές,

* αποκατάσταση προσόψεων,

* οργανωμένη αποκομιδή απορριμμάτων,

* κανόνες για τραπεζοκαθίσματα και φορτοεκφορτώσεις,

* ασφαλής βραδινή λειτουργία,

* σαφής σύνδεση με τη δημοτική συγκοινωνία και τις διαδρομές προς τα Λιπάσματα.

Οι τεχνικές παρεμβάσεις δεν πρέπει να είναι διακοσμητικό έργο ανάπλασης. Πρέπει να υπηρετούν τη λειτουργία της αγοράς.

8.Σταθερό πρόγραμμα δραστηριοτήτων

Μια εβδομαδιαία αγορά τοπικών παραγωγών, εκθέσεις χειροτεχνίας, εργαστήρια επισκευής, δράσεις για παιδιά, ιστορικοί περίπατοι, μικρές συναυλίες και θεματικά φεστιβάλ μπορούν να φέρουν κόσμο στην περιοχή.

Οι εκδηλώσεις, όμως, πρέπει να συμπληρώνουν την καθημερινή εμπορική ζωή, όχι να υποκαθιστούν την απουσία της. Μια πλατεία που γεμίζει τρεις φορές τον χρόνο και αδειάζει τις υπόλοιπες ημέρες δεν έχει αναγεννηθεί.

9.Μετρήσιμο σχέδιο 24 μηνών

Ο Δήμος οφείλει να δεσμευτεί σε συγκεκριμένα αποτελέσματα:

* ποσοστό ενεργών καταστημάτων,

* ποσοστό είσπραξης μισθωμάτων,

* μείωση ληξιπρόθεσμων οφειλών,

* αριθμό νέων επιχειρήσεων και θέσεων εργασίας,

* καθημερινή επισκεψιμότητα,

* αριθμό καταστημάτων με νόμιμες ατομικές παροχές,

* χρόνο που απαιτείται για την επαναμίσθωση ενός κενού χώρου.

Στους πρώτους τρεις μήνες πρέπει να ολοκληρωθούν η απογραφή και ο έλεγχος. Στο εξάμηνο ο ενιαίος σχεδιασμός και η δημόσια διαβούλευση. Μέσα σε δεκαοκτώ μήνες οι πρώτες τεχνικές παρεμβάσεις και οι ανοιχτές προσκλήσεις. Στους είκοσι τέσσερις μήνες ανεξάρτητη αξιολόγηση των αποτελεσμάτων.

Το πραγματικό πολιτικό ερώτημα

Το ζήτημα της δημοτικής αγοράς δεν είναι αν ο Δήμος θα εισπράξει 55, 100 ή 350 ευρώ από ένα μεμονωμένο ακίνητο. Το ερώτημα είναι αν δεκάδες δημοτικοί χώροι θα παράγουν συνολική οικονομική αξία για τη Δραπετσώνα: θέσεις εργασίας, κατανάλωση στη γειτονιά, ασφαλή δημόσιο χώρο, καθημερινές υπηρεσίες, πολιτιστική ζωή και ευκαιρίες για νέους επαγγελματίες.

Η διοίκηση Βρεττάκου συνέβαλε στο έπακρο σε όλες τις αιτίες του μαρασμού. Είχε όμως σχεδόν δώδεκα χρόνια για να αντιστρέψει την πορεία. Οι επαναλαμβανόμενες δημοπρασίες, οι αποθηκευτικές χρήσεις και η απουσία δημόσιας συγκεντρωτικής οικονομικής εικόνας δείχνουν ότι αυτό δεν έγινε.

Και όταν, ύστερα από τόσα χρόνια, φτάνουν στο Δημοτικό Συμβούλιο καταγγελίες για απλήρωτα μισθώματα και παροχές, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη μία γενική διαβεβαίωση. Πρέπει να είναι ονόματα συμβάσεων, ποσά, ημερομηνίες, οφειλές, καταλογισμοί και αποτελέσματα ελέγχου.

Η δημοτική περιουσία δεν είναι ιδιοκτησία της εκάστοτε αρχής. Δεν είναι μέσο προσωπικής διευκόλυνσης ούτε χώρος όπου η ανοχή μπορεί να βαφτίζεται κοινωνική πολιτική. Ανήκει στους δημότες και πρέπει να λειτουργεί υπέρ της πόλης.

Η αγορά της Δραπετσώνας θα αναστηθεί όταν ο Δήμος πάψει να νοικιάζει κουτιά και αρχίσει να διαχειρίζεται τόπο.

Και θα πάψει να γεννά υποψίες για «ημετέρους» μόνο όταν κάθε παραχώρηση, κάθε ευρώ μισθώματος, κάθε λογαριασμός και κάθε εξαίρεση είναι δημόσια, αιτιολογημένη και ελέγξιμη

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 14 Ιουλίου 2026 21:40

Κατηγορία Κερατσίνι - Δραπετσώνα

Ομάδα διαχείρισης

Τελευταία άρθρα από τον/την Ομάδα διαχείρισης

Προσθήκη νέου σχολίου

JComments