Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2026 07:31

ΜΑΛΒΙΝΑ - ΛΟΥΛΑ*, φίλοι, έρωτες και πλοία σε άγνωστα νερά, του Manou Lambraki. από το fb

Επιλέγουσα ή Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
faa92Σ.Δ.* Η Μαλβίνα Κάραλη ( Πειραιάς, 1952 - Αθήνα, 2002), πραγματικό όνομα Μαρία Ελένη Σακκά, ήτανfaa91 Ελληνίδα συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και παρουσιάστρια.  ΕΔΩ / biblionet.gr  στοιχεία του βίου και τα έργα της Κάραλη. 
Λούλα Αναγνωστάκη (Θεσ/νίκη, 1928 - Αθήνα, 2018) υπήρξε η σημαντικότερη ελληνίδα θεατρική συγγραφέας του 20ου αιώνα και ταυτόχρονα μία από τις δυναμικότερες μορφές της ελληνικής δραματουργίας.  ΕΔΩ/politeianet.gr  στοιχεία του βίου και το έργο της Αναγνωστάκη.

                                                                        ΜΑΛΒΙΝΑ:

Πάλι φεύγει.
ΛΟΥΛΑ:
Τα πλοία αυτό κάνουν.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Απαίσια επαγγελματική διαστροφή.
ΛΟΥΛΑ:
Εσύ θα ήθελες να μένουν;
 ΜΑΛΒΙΝΑ:
Θα ήθελα, έστω μία φορά, κάτι που αγαπήσαμε να μην έχει ως βασικό του προσόν ότι μπορεί να μας εγκαταλείψει.
ΛΟΥΛΑ:
Τότε δεν θα το αγαπούσες.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Να τη. Άρχισε.
ΛΟΥΛΑ:
Τι;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Η συγγραφέας. Σου λέω ότι υποφέρω κι εσύ μου απαντάς με δομή.
ΛΟΥΛΑ:
Εσύ τι κάνεις όταν υποφέρεις;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Παντρεύομαι.
ΛΟΥΛΑ:
Χειρότερο.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ή γράφω.
ΛΟΥΛΑ:
Το ίδιο πράγμα είναι.
Η Μαλβίνα γελάει. Κοιτάζει το πλοίο.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Γιατί έγραψες «φεύγουν οι φίλοι, φεύγουν τα πλοία»; Γιατί τους έβαλες μαζί;
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί φεύγουν με τον ίδιο τρόπο.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Οι φίλοι δεν έχουν δρομολόγια.
ΛΟΥΛΑ:
Έχουν. Απλώς δεν τα ξέρουμε.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Αυτό είναι αισχρό.
ΛΟΥΛΑ:
Αυτό είναι ζωή.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ακριβώς. Αισχρό.
Σιωπή.
ΛΟΥΛΑ:
Εσύ γιατί θύμωνες τόσο όταν έφευγαν;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Δεν θύμωνα όταν έφευγαν. Θύμωνα όταν καταλάβαινα ότι είχαν φύγει πριν φύγουν. Αυτό είναι το ατιμωτικό στον έρωτα, Λούλα. Το σώμα κάθεται ακόμη απέναντί σου, τρώει, κοιμάται δίπλα σου, σου λέει «καληνύχτα», κι εσύ ξέρεις ότι έχει ήδη μεταναστεύσει. Πού πήγε; Δεν ξέρεις. Αλλά δεν κατοικεί πια εκεί.
ΛΟΥΛΑ:
«Με γέλασες και είναι αργά».
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ναι. Μόνο που δεν μας γελούν πάντοτε οι άλλοι. Αυτό είναι το πρόβλημα.
ΛΟΥΛΑ:
Ποιος μας γελά;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Εμείς. Εμείς είμαστε οι μεγάλοι απατεώνες της ερωτικής μας ζωής. Βλέπουμε ότι ο άλλος δεν μπορεί, δεν θέλει, δεν ξέρει να μας αγαπήσει όπως θέλουμε, και λέμε «θα μάθει». Βλέπουμε ότι δεν μας κοιτάζει πια και λέμε «είναι κουρασμένος». Βλέπουμε ότι δεν μας αγγίζει και λέμε «περνάει μια φάση». Βλέπουμε το πλοίο να λύνει κάβους και συζητάμε για τον καιρό.
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Επειδή η ελπίδα είναι η πιο κακομαθημένη μορφή απελπισίας.
ΛΟΥΛΑ:
Κι όμως ξαναερωτεύεσαι.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Βέβαια.
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Επειδή δεν είμαι ηλίθια.
ΛΟΥΛΑ:
Δεν είναι επιχείρημα.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Είναι το μόνο επιχείρημα. Τι θέλεις να κάνω; Να προστατευτώ; Να ζήσω μια ολόκληρη ζωή προσέχοντας να μη μου συμβεί; Να βάλω καλύμματα στα έπιπλα και στην καρδιά; Δεν θέλω να παραδώσω τον εαυτό μου σε άριστη κατάσταση στον νεκροθάφτη.
Η Λούλα χαμογελά ελάχιστα.
ΛΟΥΛΑ:
Εσύ έλεγες ότι ο έρωτας είναι χειραψία προς τη ζωή.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Η πιο φοβερή.
ΛΟΥΛΑ:
Κι αν η ζωή δεν σου δώσει το χέρι;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Το ξαναπλώνεις.
ΛΟΥΛΑ:
Κι αν πάλι δεν το δώσει;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Το ξαναπλώνεις.
ΛΟΥΛΑ:
Μέχρι πότε;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Μέχρι να μην έχεις χέρι.
Το πλοίο έχει απομακρυνθεί. Ακούγεται μόνο η θάλασσα.
ΛΟΥΛΑ:
Εγώ δεν ξέρω αν το πιστεύω αυτό.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Εσύ είσαι πιο σκληρή.
ΛΟΥΛΑ:
Όχι. Εγώ κοιτάζω περισσότερο αυτούς που μένουν.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Εγώ κοιτάζω περισσότερο αυτούς που φεύγουν.
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Για να καταλάβω τι δεν τους έδωσα.
ΛΟΥΛΑ:
Να το λάθος σου.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ποιο;
ΛΟΥΛΑ:
Νομίζεις ότι όποιος φεύγει έφυγε επειδή κάτι δεν του έδωσες.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Και γιατί φεύγει;
ΛΟΥΛΑ:
Επειδή φεύγει.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Μισώ τους θεατρικούς συγγραφείς.
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Επειδή ξέρετε ότι η ζωή δεν εξηγείται και το εκμεταλλεύεστε.
ΛΟΥΛΑ:
Ενώ εσύ;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Εγώ την εξηγώ μέχρι να καταρρεύσει από εξάντληση.
Γελούν.
ΛΟΥΛΑ:
«Ήρθε ο Σεπτέμβρης, ήρθε ο χειμώνας».
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Αυτό δεν σου το συγχωρώ.
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Επειδή είναι αλήθεια. Δεν έβαλες ούτε Οκτώβριο ούτε Νοέμβριο. Κατευθείαν χειμώνας.
ΛΟΥΛΑ:
Έτσι γίνεται.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ναι. Όταν φύγει ο άνθρωπός σου, καταργούνται οι ενδιάμεσες εποχές. Το ημερολόγιο μπορεί να λέει Σεπτέμβριος, αλλά το σώμα ξέρει πρώτο ότι μπήκε χειμώνας.
ΛΟΥΛΑ:
Και μετά;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Μετά τι;
ΛΟΥΛΑ:
Περνάει;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Όχι.
ΛΟΥΛΑ:
Καθόλου;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Περνάς εσύ.
ΛΟΥΛΑ:
Πού;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Από μέσα του.
Η Λούλα γεμίζει τα ποτήρια.
ΛΟΥΛΑ:
«Χάθηκα μέσα στη ζωή».
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Αυτό είναι το πιο τρομακτικό που έγραψες.
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Επειδή όλοι νομίζουν ότι χανόμαστε στον θάνατο. Καθόλου. Στον θάνατο απλώς πεθαίνουμε. Στη ζωή χανόμαστε. Σηκωνόμαστε το πρωί, πλένουμε τα δόντια μας, πληρώνουμε λογαριασμούς, μιλάμε στο τηλέφωνο, πηγαίνουμε σε τραπέζια, λέμε «μια χαρά», κάνουμε έρωτα καμιά φορά, και κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι εδώ και χρόνια δεν είμαστε πουθενά.
ΛΟΥΛΑ:
Και ο έρωτας;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ο έρωτας τι;
ΛΟΥΛΑ:
Μας βρίσκει;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Όχι. Μας προδίδει τη θέση μας.
ΛΟΥΛΑ:
Δηλαδή;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Νομίζεις ότι είσαι αυτάρκης, πολιτισμένος, σοβαρός, θεραπευμένος, τακτοποιημένος. Και ξαφνικά εμφανίζεται ένας άνθρωπος και ανακαλύπτεις ότι όλη αυτή η ωραία οικοδομή είχε μια πόρτα που δεν ήξερες. Και ο μαλάκας έχει το κλειδί.
ΛΟΥΛΑ:
Κι όταν φύγει;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Παίρνει το κλειδί.
ΛΟΥΛΑ:
Και η πόρτα;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Μένει.
Μεγάλη σιωπή.
ΛΟΥΛΑ:
Γι’ αυτό πονάει;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Όχι. Πονάει επειδή μετά ξέρεις ότι υπάρχει το δωμάτιο.
ΛΟΥΛΑ:
Και δεν μπορείς να μπεις.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Μπράβο, Λούλα. Τώρα μιλάς σωστά.
ΛΟΥΛΑ:
Εσύ φοβόσουν περισσότερο να σε εγκαταλείψουν ή να πάψεις να αγαπάς;
Η Μαλβίνα δεν απαντά αμέσως.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Να πάψω να αγαπώ.
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Γιατί η εγκατάλειψη σε πονάει. Η ανικανότητα να αγαπήσεις σε νεκρώνει. Προτιμώ να με έχουν κάνει κομμάτια δέκα άνθρωποι που αγάπησα παρά να περάσω αλώβητη από τη ζωή επειδή δεν άφησα κανέναν να πλησιάσει.
ΛΟΥΛΑ:
Άρα δεν μετάνιωσες;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Για τους άντρες;
ΛΟΥΛΑ:
Για τον έρωτα.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ούτε λεπτό.
ΛΟΥΛΑ:
Ακόμη και για εκείνους που σε γέλασαν;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Κυρίως γι’ αυτούς.
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Επειδή μου απέδειξαν ότι μπορούσα ακόμη να γελαστώ. Ξέρεις τι σημαίνει να μη γελιέσαι πια από κανέναν; Σημαίνει ότι έχεις γίνει τόσο έξυπνος ώστε δεν μπορείς πια να ζήσεις.
ΛΟΥΛΑ:
Κι εσύ δεν ήθελες ποτέ να είσαι τόσο έξυπνη.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Θεός φυλάξοι.
Η νύχτα έχει προχωρήσει. Δεν φαίνεται πια το πλοίο.
ΛΟΥΛΑ:
«Μου χάθηκες μέσα στη βροχή».
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Αυτό το «μου»…
ΛΟΥΛΑ:
Τι έχει;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Όλη τη συμφορά.
ΛΟΥΛΑ:
Γιατί;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Γιατί δεν λες «χάθηκες». Λες «μου χάθηκες». Δηλαδή δεν μιλάς για τον άλλον. Μιλάς για τη θέση που είχε μέσα σου. Μπορεί να ζει μια χαρά. Να τρώει, να κοιμάται, να γελάει, να αγαπάει κάποιον άλλο. Κι όμως σου χάθηκε. Ο άνθρωπος δεν χάνεται από τον κόσμο. Χάνεται από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Και αυτή είναι η μικρότερη και μεγαλύτερη καταστροφή.
ΛΟΥΛΑ:
Και όταν πεθάνει;
Η Μαλβίνα σβήνει το τσιγάρο.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Τότε αλλάζει μόνο η γραμματική.
ΛΟΥΛΑ:
Τίποτε άλλο;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Όχι όσο νομίζουμε.
ΛΟΥΛΑ:
Και τι μένει;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ο άλλος.
ΛΟΥΛΑ:
Αυτός που έμεινε;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ναι.
ΛΟΥΛΑ:
Να κάνει τι;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Να συνεχίσει.
ΛΟΥΛΑ:
Μόνος;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Πάντα μόνος συνεχίζει κανείς. Απλώς για λίγο έχουμε την ευγένεια να περπατάμε δίπλα του.
Η Λούλα κοιτάζει τη σκοτεινή θάλασσα.
ΛΟΥΛΑ:
Και λοιπόν; Άξιζε;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Τι;
ΛΟΥΛΑ:
Όλο αυτό.
Οι άνθρωποι. Οι έρωτες. Οι αναχωρήσεις. Τα πλοία. Οι χειμώνες.
Η Μαλβίνα ανάβει άλλο τσιγάρο.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Λούλα, αν δεν άξιζε, γιατί πονάει τόσο όταν τελειώνει;
ΛΟΥΛΑ:
Δεν είναι απόδειξη αυτό.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Δεν έχω άλλη.
ΛΟΥΛΑ:
Ούτε εγώ.
Σιωπούν.
Κάπου μακριά ακούγεται η μηχανή ενός άλλου πλοίου.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Άκου.
ΛΟΥΛΑ:
Τι;
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Άλλο ένα φεύγει.
ΛΟΥΛΑ:
Πάντα θα φεύγει κάποιο.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Ναι.
ΛΟΥΛΑ:
Κι εμείς;
Η Μαλβίνα σηκώνει το ποτήρι.
ΜΑΛΒΙΝΑ:
Εμείς θα ερωτευόμαστε σαν να μην το ξέρουμε.
https://youtu.be/H04xbaSPghA?is=9HWu0ozhg3Gzy8Dg
Διαβάστηκε 630 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2026 08:37
Κατηγορία Παραστατικές Τέχνες
Ράνια Ροκιά

Τελευταία άρθρα από τον/την Ράνια Ροκιά

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση