Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2026 10:13
Θέλουν το χρόνο τους, του Θοδωρή Γκόνη, από το fb
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά-
μέγεθος γραμματοσειράς
μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς
αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
- Εκτύπωση
- Add new comment
Θέλουν το χρόνο τους, θέλουν τον πόνο τους, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ξεφτέρια, ατσίδες, σαλταδόροι, επιτήδειοι, καπάτσοι, δεν καλιγώνουν τον ψύλλο, δεν είναι διαβόλου κάλτσες, δεν καρφώνουν σε πρώτο χρόνο, δεν είναι βόλεϊ –μπολ, θέλουν το χρόνο τους, δεν είναι όλοι απ’ αυτούς που δεν αφήνουν τίποτα να πέσει χάμω, που άμα τη εμφανίσει πέφτουν όλοι ξεροί. Μπορεί για δυο και τρία πρωταθλήματα ίσα- ίσα να στέκονται στα πόδια τους ή και να σέρνονται και ξαφνικά –καθόλου ξαφνικά – στον τέταρτο το χρόνο να τρίβεις τα μάτια σου, να μην τον αναγνωρίζεις, να πετάει και να λες, είναι δυνατόν, αυτός είναι;
Να τον βλέπεις για χρόνια πάνω στη σκηνή να ψάχνει, να χάνεται σε ξέρες και σε αδιέξοδα και ξαφνικά –καθόλου ξαφνικά- να βγαίνει και να έρχεται από δικό του, κατάδικό του δρόμο, φωτεινός κι ανάλαφρος σα σκέψη πρωινή και να αναρωτιέσαι φωναχτά, δεν είναι δυνατόν, αυτός είναι;
Να γράφει, να σβήνει πιο πολύ, να αμφιβάλλει, να φοβάται και να ντρέπεται να δείξει τα χαρτιά του και ξαφνικά – καθόλου ξαφνικά- ν’ ανοίξει πόρτες και παράθυρα, συρτάρια και τρεχούμενα νερά και τα τραγούδια του να τρέχουν, να κυλάνε σε βραγές, σε αγκαλιές, σε στόματα και σκαλοπάτια. Και να ρωτάς αυτός είναι ή συνωνυμία;
Αυτός είναι. Ο άνθρωπος ήθελε το χρόνο του, γυμναζόταν όταν εσύ βαθμολογούσες με το κόκκινο στυλό και τις απόψεις σου, όταν ξεδίπλωνες τις βαθυστόχαστές σου σκέψεις και τις κριτικές, αυτός έπινε το μαύρο γάλα, μεγάλωνε, κουβάλαγε, έχτιζε στην άμμο πύργους, έπλαθε τα χωματένια του πουλάκια και όταν ήρθε εκείνη η ώρα φύσηξε στο στόμα τους και τους έδωσε ζωή, φτερό, άνοιξε τα φτερά του, πέταξε. Πριν ήθελε την ενθάρρυνση και την εγκαρδίωση, το κλίμα το καλό, την τάφρο, το ανάχωμα την προστασία από το φθόνο, τη μικροπρέπεια και την αντιζηλία, το «κάτω τα χέρια την απ’ αυτόν», το μάτι να τον δει, το ραβδοσκόπο, τον ευαίσθητο ανιχνευτή, να πιάσει τα υπόγεια νερά, το τρέμουλο και τη λαχτάρα, τότε χρειαζόταν τον αέρα του ν’ ανθίσει, να δέσει τον καρπό, τώρα δεν τα χρειάζεται, δε σας χρειάζεται, δυνάμωσε, φτάνει και περισσεύει η δύναμή του.
Θέλουν το χρόνο τους οι άνθρωποι, το πείσμα, τον ιδρώτα και την πίστη για πυξίδα τους. Τα σοβαρά τα στόματα, οι δάσκαλοι οι παλιοί, αυτό ορίζουν για ταλέντο. Μονάχα αυτό και τίποτε άλλο. Και λεν’ και κάτι ακόμα, πιο βαρύ και δύσκολο, αυτοί που θέλουνε πραγματικά να κάνουν κάτι μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και βγαίνουν ξαφνικά – καθόλου ξαφνικά- από εκεί που δεν το περιμένεις.
Κατηγορία
Δοκίμιο - στοχασμοί
Τελευταία άρθρα από τον/την Ράνια Ροκιά
- Elma Florou: Στη φωτογραφία χαμογελάω. Αν προσέξεις όμως τα μάτια μου, θα καταλάβεις πως λίγο πριν έκλαιγα. Είναι καλοκαίρι του 1974
- Μικρά πράγματα σαν κι αυτά #8 (από την Αλεξάνδρα Χαΐνη) ή με άλλα λόγια, 8 σύντομες "καλλιτεχνικές" ειδήσεις απ'όλο τον κόσμο που λέτε να προκαλέσουν το ενδιαφέρον σε όσους έχουν μία προδιάθεση για συμβάντα μη τετριμμένα;
- Όταν η ηλικία δεν είναι το όριό σου, του Στέφανου Περίφανου, από το fb
- Είναι superfood το παντζάρι; Ένας γιατρός απαντά / video
- Στην Καναδή Αν Κάρσον απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2026