Τι ακριβώς προσφέρουμε στους επισκέπτες; Οπως έγραψε σε σχόλιό της η συνάδελφος Λίνα Γιάνναρου, οι ακτοπλοϊκές χρεώνουν ιλιγγιώδη ποσά για τραγικές υπηρεσίες: πολικό ψύχος στο εσωτερικό των πλοίων, κυλιόμενες σκάλες που δεν λειτουργούν, τηλεοράσεις που δείχνουν ιστορικής αξίας σειρές χωρίς ήχο («Α, για δες πως ήταν η Ομόνοια το 1998!») και καραβίσια εδέσματα. Τα κατ’ ευφημισμόν μπουτίκ ξενοδοχεία είναι πανάκριβα μόνο και μόνο επειδή αποφάσισαν να αυτοανακηρυχθούν «μπουτίκ». Σε εστιατόρια των 60 ευρώ «το κεφάλι» σουλατσάρουν γάτες στην κουζίνα, το φαγητό είναι κακό και το σέρβις ερασιτεχνικό. Οι τουαλέτες είναι τρισάθλιες και τόσο μικρές, ώστε πρέπει να μπεις στο πλάι για να κλείσεις την πόρτα και να ξαναβγείς με τον ίδιο τρόπο. Ιδιωτικά κλαμπ με ετήσιες συνδρομές χιλιάδων ευρώ και παραλίες με είσοδο 80 ευρώ την ημέρα μυρίζουν «υπονομίλα». Η αγένεια έχει γίνει στοιχείο καλτ, επισημαίνεται στις κριτικές στο Tripadvisor, περίπου σαν τοπικό φολκλόρ. Στα αεροδρόμια οι ουρές και η ταλαιπωρία διαμορφώνουν την πρώτη και την τελευταία εντύπωση των επισκεπτών. 

Οσο εξωτισμό κι αν πουλήσουμε, κάποια στιγμή η υπομονή των ξένων εξαντλείται. Οι ίδιοι οι Ελληνες, που παραδοσιακά θεωρούνται καλοί πελάτες καθότι σπάταλοι και καλοπερασάκηδες, δυσκολεύονται πια να πάνε διακοπές, λόγω της ακρίβειας και του «εξευγενισμού». Οι υποδομές στενάζουν, το τοπίο που μας εκχωρήθηκε κοντεύουν να το καταπιούν τα σκουπίδια και το τσιμέντο. Αυτό το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης δεν είναι πια βιώσιμο. Για κανέναν.

Πηγή:  kathimerini.gr/opinion/ Καλός ο εξωτισμός, αλλά η υπομονή εξαντλείται