Κρούσμα 2ο: Καταστρέφουν τη δημόσια περιουσία – αφήνουν έναν κεντρικό δρόμο της Δραπετσώνας χωρίς οδοφωτισμό
Για ακόμη μία φορά, ο Δήμος Κερατσινίου–Δραπετσώνας βρίσκεται αντιμέτωπος με μια πράξη ανεύθυνου και επικίνδυνου βανδαλισμού.
Άγνωστοι προχώρησαν στην καταστροφή του ηλεκτρικού πίνακα οδοφωτισμού στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως στη Δραπετσώνα, με αποτέλεσμα να τεθεί εκτός λειτουργίας ο φωτισμός σε κεντρικό δρόμο της πόλης.
Δεν πρόκειται για «πλάκα».
Δεν πρόκειται για «ζημιά χωρίς συνέπειες».
Πρόκειται για καταστροφή δημόσιας περιουσίας που ανήκει σε όλους τους πολίτες, αλλά και για μια ενέργεια που δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην ασφαλή κυκλοφορία πεζών και οχημάτων.
Την ώρα που οι υπηρεσίες του Δήμου καθημερινά δίνουν μάχη για να συντηρούν και να βελτιώνουν τις υποδομές της πόλης, κάποιοι επιλέγουν να καταστρέφουν ό,τι έχει δημιουργηθεί με χρήματα των δημοτών.
Το κόστος της αποκατάστασης δεν το πληρώνει κάποιος «άλλος».
Το πληρώνουμε όλοι.
Ο Δήμος Κερατσινίου–Δραπετσώνας έχει ήδη κινήσει τις διαδικασίες για την αποκατάσταση της βλάβης και την επαναφορά του οδοφωτισμού.
Ταυτόχρονα, καλούμε τους πολίτες να προστατεύουν τη δημόσια περιουσία και να ενημερώνουν άμεσα τις αρμόδιες υπηρεσίες όταν αντιλαμβάνονται αντίστοιχα περιστατικά.
Η πόλη μας δεν είναι ξέφραγο αμπέλι.
Οι δρόμοι, οι πλατείες, οι παιδικές χαρές, ο φωτισμός και όλες οι δημοτικές υποδομές είναι περιουσία όλων μας.
Όποιος καταστρέφει τη δημόσια περιουσία, δεν τα βάζει με τον Δήμο.
Τα βάζει με την ίδια την πόλη και τους κατοίκους της.
Κρούσμα 1ο πριν μερικές μέρες.
Ο Δήμος Κερατσινίου–Δραπετσώνας ενημερώνει τους δημότες για τους επαναλαμβανόμενους βανδαλισμούς που έχουν σημειωθεί στην παιδική χαρά «Προύσσης».
Πρόκειται για περιστατικά που έχουν επαναληφθεί κατ’ εξακολούθηση και προκαλούν φθορές στις εγκαταστάσεις και τον εξοπλισμό της παιδικής χαράς, δημιουργώντας παράλληλα πρόσθετες δυσκολίες στη λειτουργία και τη συντήρησή της.
Μετά τον τρίτο βανδαλισμό, ο Δήμος προχώρησε άμεσα σε διακοπή της ηλεκτροδότησης της παιδικής χαράς, ως προληπτικό μέτρο για την προστασία και την ασφάλεια των παιδιών και των συνοδών τους, μέχρι να εξευρεθεί η κατάλληλη και οριστική λύση για την αποτροπή αντίστοιχων περιστατικών.
Δυστυχώς, στη συνέχεια σημειώθηκε και τέταρτος βανδαλισμός. Ωστόσο, στην περίπτωση αυτή δεν προέκυψε ζήτημα ασφάλειας από την ηλεκτροδότηση, καθώς ο Δήμος είχε ήδη προβλέψει και εφαρμόσει τη διακοπή της, ακριβώς για να αποτραπεί οποιοσδήποτε κίνδυνος.
Ο Δήμος Κερατσινίου–Δραπετσώνας καταδικάζει απερίφραστα τις επαναλαμβανόμενες καταστροφές δημόσιας περιουσίας, οι οποίες δεν αποτελούν απλώς μια πράξη φθοράς, αλλά στρέφονται ενάντια σε έναν χώρο που προορίζεται για τα παιδιά και τις οικογένειες της γειτονιάς.
Η προστασία των παιδιών αποτελεί για τον Δήμο απόλυτη προτεραιότητα. Για τον λόγο αυτό, λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα, ενώ εξετάζονται πρόσθετες παρεμβάσεις και λύσεις, ώστε η παιδική χαρά να παραμένει ένας ασφαλής και λειτουργικός χώρος για όλους.
Ο Δήμος καλεί τους κατοίκους και τους χρήστες της παιδικής χαράς να προστατεύουν τη δημόσια περιουσία και, σε περίπτωση που αντιληφθούν περιστατικά βανδαλισμού ή καταστροφής, να ενημερώνουν άμεσα τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Οι παιδικές χαρές ανήκουν στα παιδιά και σε ολόκληρη την τοπική κοινωνία. Η προστασία τους είναι υπόθεση όλων μας.
Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, άσχετο
Το να περιγράψεις το μεγαλείο και την ακτινοβολία του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, που γεννήθηκε μια μέρα σαν κι αυτή, στις 28 Σεπτέμβρη του 1924, είναι μια εξ ορισμού ανέφικτη αποστολή: λες και τα μέτρα, τα σταθμά και οι κλίμακες του σήμερα δεν επαρκούν, δεν φτάνουν, θέλουν αλλά δεν μπορούν.
Ο Μαστρογιάνι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο σινεμά σε ηλικία μόλις 15 ετών, αλλά η πρώτη σπίθα φήμης ήρθε σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, με τις «Λευκές νύχτες» (Le notti bianche, 1957) του Λουκίνο Βισκόντι, κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου διηγήματος του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Την επόμενη χρονιά είναι υπέροχος στη θρυλική κωμωδία «Ο κλέψας του κλέψαντος» (I soliti ignoti, 1958) του Μάριο Μονιτσέλι, ενώ η αληθινή εκτόξευση έρχεται το 1960 με την αξέχαστη «Γλυκιά ζωή» (La Dolce Vita, 1960) του Φεντερίκο Φελίνι.
Η συγκεκριμένη ταινία, πέρα από βατήρας για την απογείωση της καριέρας του Μαρτσέλο, υπήρξε και η απαρχή μίας από τις πιο συναρπαστικές συνεργασίες σκηνοθέτη-ηθοποιού στην ιστορία της 7ης τέχνης, με τους Μαστρογιάνι-Φελίνι να ενώνουν δυνάμεις άλλες πέντε φορές, σε ισάριθμες εξαίσιες ταινίες: το απαράμιλλο «Οκτώμισι» (Otto e mezzo, 1963), καθώς και τα Roma (1972), «Η πόλη των γυναικών» (La città delle donne, 1980), «Τζίντζερ και Φρεντ» (Ginger e Fred, 1986), «Η συνέντευξη» (Intervista, 1987). Όσον αφορά πάντως το ερμηνευτικό πεδίο, το όνομα που πάει πακέτο με τον Μαρτσέλο είναι εκείνο της Σοφία Λόρεν, καθώς οι δυο τους συμπρωταγωνίστησαν-συνυπήρξαν σε 11 (!) ταινίες, στη διάρκεια μιας στρογγυλής 40ετίας (1954-1994).
Επιστρέφοντας στη γραμμική περιπλάνηση στα σπουδαία κατορθώματα του Μαρτσέλο, την ίδια χρονιά με τη «Γλυκιά ζωή» προκαλεί αίσθηση και στο «Μπελ Αντόνιο» (Il bell’Antonio, 1960) του Μάουρο Μπολινίνι, το 1961 είναι υπέροχος στο αντονιονικό διαμάντι «Η νύχτα» (La Notte) και δίνει ρέστα στο «Διαζύγιο αλά ιταλικά» (Divorzio all’italiana) του Πιέτρο Τζέρμι, το 1962 πρωτατωνιστεί στο εξαιρετικό πλην λησμονημένο «Το ημερολόγιο ενός αμαρτωλού» (Cronaca familiare) του Βαλέριο Τζουρλίνι, το 1963 είναι και πάλι φανταστικός στο «Χθες, σήμερα, αύριο» (Ieri, Oggi, Domani) του Βιτόριο Ντε Σίκα, το 1964 Ντε Σίκα και πάλι με το «Γάμος αλά ιταλικά» (Matrimonio all'italiana), το 1965 έρχονται τα «Καζανόβας ’70» (Casanova 70) του Μονιτσέλι και «Το δέκατο θύμα» (La decima vittima) του Έλιο Πέτρι, το 1967 υποδύεται τον κεντρικό ήρωα στη μεταφορά του μυθιστορήματος «Ο ξένος» του Αλμπερ Καμύ δια χειρός του Βισκόντι, το 1968 τον βλέπουμε στους «Εραστές» (Amanti) του Ντε Σίκα.
Η δεκαετία του ‘70, πέρα από το προαναφερθέν Roma του Φελίνι, περιλαμβάνει ως σπουδαιότερες στιγμές -μεταξύ πολλών ακόμα- τις ταινίες «Λέων ο έσχατος» (Leo the Last, 1970) του Τζον Μπούρμαν, «Δράμα ζηλοτυπίας» (Dramma della gelosia, 1970) του Ετόρε Σκόλα, «Το μεγάλο φαγοπότι» (La grande bouffe, 1973) του Μάρκο Φερέρι, Allonsanfàn (1974) των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, «Η γυναίκα της Κυριακής» (La donna della domenica, 1975) του Λουίτζι Κομεντσίνι, «Μια σειρά από δολοφονίες» (Todo modo, 1976) του Έλιο Πέτρι, «Μια ξεχωριστή μέρα» (Una giornata particolare, 1977) του Σκόλα (ενός τεράστιου σκηνοθέτη, που επίσης έχει συνδεθεί με τον Μαστρογιάνι μέσα από μια σειρά από υπέροχες συνεργασίες), «Μείνε όπως είσαι» (Cosi come sei, 1978) του Αλμπέρτο Λατουάντα.
Στα 80s, πέρα από τις τρεις ταινίες του Φελίνι στις οποίες έχει ήδη γίνει μνεία, ο Μαστρογιάνι διανύει μια περίοδο αδιανόητης ωριμότητας, χαρίζοντας μας αρκετές ακόμα αριστουργηματικές ερμηνείες στις παρακάτω ταινίες. «Η ταράτσα» (La terrazza, 1980) και πάλι του Σκόλα, «Το δέρμα» (La Pelle, 1981) της Λιλιάνα Καβάνι, μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Κούρτσιο Μαλαπάρτε, «Ερρίκος Δ΄» (Enrico IV, 1984) του Μάρκο Μπελόκιο, «Μια δεύτερη ευκαιρία» (Le due vitte di Mattia Pascal, 1985), που βασίζεται στο απολαυστικό μυθιστόρημα «Ο μακαρίτης Ματία Πασκάλ» του Λουίτζι Πιραντέλο, «O μελισσοκόμος» (1986) του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Dark Eyes (1987) του Νικίτα Μιχάλκοφ, «Τι ώρα είναι;» (Che ora e?, 1989) του Ετόρε Σκόλα.
Όσο για τα 90s, ο Μαστρογιάνι είναι και πάλι ακμαίος, ενεργός και στιβαρός, όπως μαρτυρά και ένα βιογραφικό γεμάτο όμορφες στιγμές: «Είναι όλοι τους καλά» (Stanno tutti bene, 1990) του Τζουζέπε Τορνατόρε, «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» (1991) του Αγγελόπουλου, «Πρετ-α-πορτέ» (Prêt-à-porter, 1994) του Ρόμπερτ Όλτμαν, «Έτσι ισχυρίζεται ο Περέιρα» (Sostiene Pereira, 1995) του Ρομπέρτο Φαέντσα, «Τρεις ζωές και ένας μόνο θάνατος» (Trois vies et une seule mort, 1996) του Ραούλ Ρουίς και «Ταξίδι στην αρχή του κόσμου» (Voyage au début du monde, 1997) του Μανοέλ Ντε Ολιβέιρα, το οποίο κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του bello Marcello.
Αιώνιος, παντοτινός, άφθαρτος.
