Στο Σιάτλ πίνουν πολύ καφέ, κι έτσι δεν είναι τυχαίο ότι εκεί βρίσκεται η έδρα της Starbucks. Το λιμάνι του Σιάτλ είναι ένα από τα μεγαλύτερα των Η.Π.Α στον Ειρηνικό, όχι μόνο εμπορικό, αλλά και τουριστικό. To 1999 έγινε η σύνοδος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Τότε έγιναν μεγάλες και βίαιες διαδηλώσεις στους δρόμους της πόλης, οι πρώτες κατά της παγκοσμιοποίησης. Δεν έχω πάει ακόμα στο Σιάτλ, παρόλο που τη δεκαετία του '90 γεννήθηκε εκεί η λατρεμένη μου μουσική γκραντζ, σύνθημα Nirvana, παρασύνθημα Pearl Jam. Για όσους δεν έχουν το γκράντζ, πρόκειται για ένα μουσικό υβρίδιο του ροκ. Ηλεκτρικές κιθάρες με παραμορφωμένο ήχο, αργό τέμπο και διάφορα κόλπα. Συνήθως βγάζουν μια θλίψη και μία σκοτεινιά και οι στίχοι κι όλο το πακέτο που συγγενεύει με το πανκ.

Σαν σήμερα πριν δέκα χρόνια ξαφνικά ακούω στο ράδιο  αυτό, Έπαθα. Στην αρχή νόμιζα ότι οι διασκευαστές ήταν δικοί μας, αλλά μετά παρατήρησα ότι μουσικά έλειπε το "νη" από το Κατερίνη. Στο τέλος ο παρουσιαστής μας πληροφόρησε ότι επρόκειτο για μία διασκευή από τους Walkabouts, ένα συγκρότημα από το Σιάτλ. Κι έτσι τους έμαθα και τους έψαξα και μου άρεσαν.

Βασικοί των Walkabouts, που πρωτοεμφανίστηκαν το 1984 στο Σιάτλ, ήταν ο Cris Eckerman και η τραγουδίστρια Carla Torgerson. Το συγκρότημα αυτό δεν παίζει ακριβώς γκραντζ και το κουφό είναι πως στα καλύτερά τους χρόνια έσκιζε στην Νορβηγία και σ'εμάς. Εξηγείται αυτό; Ένα από τα τραγούδια τους που μου αρέσει πολύ είναι το The light will stay on, από το Devil's road του 1996. Ελπίζω ν'αρέσει και σ'εσάς. (Ααα, αν το ακούσετε βράδυ με αναμένο μόνο ένα χρυσό φωτάκι, έξω να βρέχει και να φυσάει πολύ και καταφέρετε να χαϊδεύετε με το μυαλό σας τρυφερά τις ουλές της καρδιά σας, τότε στο σκέτο ουίσκι δεν πείτε όχι.).