Από τότε,  η μόνη επαφή μαζί σου ήταν η τυχαία ανάγνωση του περιβόητου ατιτλοφόρητου γραπτού σου. Για να μπορώ να συνεχίσω την ιστόρηση, είναι ανάγκη να του προσθέσουμε έναν τίτλο:

Ο ΚΑΤΑ ΤΟΥ "ΟΧΙ" ΑΓΩΝ ΜΟΥ.

Πως σου φαίνεται ;

Το διάβασα πολλές φορές καταβάλλοντας υπέρμετρο πνευματικό κόπο για να ξεδιαλύνω τα γράμματα, τις ανορθογραφίες, τις λάθος καταλήξεις, τα κολλημένα στις λέξεις άρθρα, και τα άπειρα δακτυλογραφικά λάθη. Άντα πίστεψέ  με, το κείμενό σου είναι μνημείο αδιαφορίας και περιφρόνησης προς τους αναγνώστες.

Αλλά δεν πειράζει!

Πάμε τώρα στα πολύ σοβαρά. Στην ουσία.

Όταν ολοκλήρωσα την ανάγνωση του μανιφέστου σου, "μάθαινα" ότι, αν στο επικείμενο τότε δημοψήφισμα ψηφίσω "ΟΧΙ", σημαίνει ότι είμαι ένα ανθρωπάκι όπου το μόνο που μου αξίζει είναι σκατά στα μούτρα μου. "Μάθαινα"  ακόμα ότι θα πρέπει να πάω στο Ειδικό Μηχάνημα που θα μετρήσει τον εγκέφαλό μου για να με ταξινομήσει πού και πώς πρέπει να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου: με τους χιμπατζήδες ή με τους αρουραίους;

Δεν γινότανε, έπρεπε να αμυνθώ. Αυθόρμητα και κάργα φουρκισμένος πήρα χαρτί και μολύβι. Και σαν μετεμψύχωση του Αριστοφάνη που είμαι (ΑΡΙΣΤΟ/ΦΑΝΗΣ-ΘΕΟ/ΦΑΝΗΣ) έγραψα ένα μικρό ά-κ-α-κ-ο κατά τη γνώμη μου κειμενάκι, στηριγμένο στη φόρμα που γουστάρω, στη μόνη που την ξέρω κάπως και μπορώ να εκφραστώ. Δηλαδή, πολύ ειρωνεία, μπόλικες υπερβολές και ει δυνατόν λεπτό χιούμορ.

Εσύ Άντα, ως επαγγελματίας του είδους, γνωρίζεις πόσα έσουρε ο Αριστοφάνης στον Ευριπίδη και στον Σωκράτη μέσα στις κωμωδίες του. Η ιστορία λέει  ότι ούτε ο Ευριπίδης, ούτε ο Σωκράτης ενοχληθήκανε ποτέ. Έγραψα λοιπόν κατιτίς  και τότε έγινε της μουρλής, ανάστα ο κύριος, η αποκάλυψη της Άντας, έλα θεέ μου! Γράψανε και τι δε γράψανε. Άνθρωποι που δεν μ' έχουνε δει ούτε τους έχω δει ποτέ στη ζωή μου, που δεν τους ξέρω και δεν με ξέρουνε, που δεν έχουμε αλλάξει ποτέ δυο κουβέντες , δεν ξέρει ο ένας τι ρόλο παίζει ο άλλος. Και το πλέον λυπηρό, δεν έχουμε πιεί ποτέ ούτε ένα ποτήρι κρασί μαζί. Όλοι αυτοί λοιπόν ορμήξανε να με κατασπαράξουνε!

Σας παρακαλώ παιδιά ξαναβάλτε τα μαχαίρια στα θηκάρια τους.

Άντα, απ όλα όσα γράψανε αυτά τα παιδιά, αυτοί οι άνθρωποι, δεν παίρνω τίποτα στα σοβαρά.

Το ίδιο θα έλεγα ακόμα κι αν γράφανε: Τι σπουδαίος ο κύριος Φάνης και τί ευφυής ο κύριος Φάνης και τι ευγενικός και πόσο φιλοσοφημένος και τι ωραία μάτια ο κύριος Φάνης! Θα με ενδιέφερε η γνώμη τους μόνο αν γνωριστούμε, μόνο αν γουστάρανε να συναντηθούμε, χωριστά με τον καθένα ή όλοι μαζί σ' ένα ταβερνάκι. Και εκεί να έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε ν' ακούσουμε, να καταλάβουμε, να μετανιώσουμε και ίσως ν' αλλάξουμε τηλέφωνα.

Και για να πούμε Άντα ότι αυτή η πολεμική αλληλογραφία μάς έμαθε έστω και κάτι και μιας που σου αρέσει να χρησιμοποιείς το περί γερόντων αρχαίο ρητό, στο γράφω όπως είναι το πλήρες και ορθόν:

ΔΕΙΝΟΝ ΤΟ ΓΗΡΑΣ, ΟΥ ΓΑΡ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟΝ.

Ρητό που ήδη σε ακουμπάει Άντα.

Όσοι χάσατε επεισόδια πατήστε  εδώ  και  εδώ