Είναι από τις αξιοθαύμαστες (και ως εκ τούτου σπάνιες)  εκείνες περιπτώσεις ανθρώπων που απορείς πώς ενώ είναι αυτοδίδακτοι, εν τέλει αποκτούν μια αξιέπαινη μόρφωση! Έχοντας πάει ελάχιστα  σε ωδείο («μaθήματα “άρπα κόλλα”», όπως θυμάται),  απορείς  πώς έμαθε, πιάνο, αρμονία, αντίστιξη, σύνθεση και μουσική σημειογραφία! Απορείς, πώς εθίστηκε στη λογοτεχνία «θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου να χαζεύω σε μια προθήκη βιβλιοπωλείου- από μικρό παιδάκι» εξομολογείται. Απορείς, πώς άρχισε να ακούει Σοπέν και από χρόνια να είναι «φανατικός» ακροατής του  «Τρίτου Προγράμματος». Απορείς, πώς καλλιέργησε προβληματισμούς περί αισθητικής, για να καταλήξει σήμερα να γράφει το βιβλίο «Το Θείο Ψέμα της Τέχνης» (δοκίμιο με τον ίδιο τίτλο, είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του). Και είναι να απορείς, γιατί αυτές οι «ζυμώσεις» έγιναν σε εποχές με τεράστιες κοινωνικές ανισότητες και υπό μεγάλη οικονομική δυσπραγία… Κάποτε, έπαιζε πιάνο σε γνωστό ξενοδοχείο. Λίγες μέρες μετά τη συνέντευξη, κυκλοφόρησε το νέο του cd, με τίτλο «Piano Bar», με το ρεπερτόριο που ερμήνευε τότε. Μιλήσαμε για πολλά. Καθώς περνούσαμε από το ένα θέμα στο άλλο, κάτι αναπόφευκτο λόγω των πολλών  δραστηριοτήτων του, κάποια στιγμή μου είπε με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «απορώ πώς θα βγάλετε άκρη με όλα αυτά που είπαμε!» Εκτίμησα την ευθύτητά του. Εξίσου αυθόρμητα, του είπα αποχαιρετώντας τον: «σας οφείλουμε!» Και το εννοούσα.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο Κώστας Μυλωνάς στην Τίνα Βαρουχάκη και αναρτήθηκε στο μουσικό διαδικτιακό περιοδικό TAR.