Από τις πέντε διασκευές του Δεληβοριά, πιο πολύ μου άρεσε η διασκευή που έκανε στο τραγούδι του Τσιτσάνη "Την αντάμωσα ένα βράδυ". Το έκανε μπλουζ ο Δεληβοριάς το λαϊκό του Τσιτσάνη φέρνοντας στην επιφάνεια όλη την μεταμέλεια που υπάρχει στην καρδιά του μπλουζ, εκείνη την μεταμέλεια που παρόλη την μελαγχολία της σε επιστρέφει τρυφερά στην εγκόσμια χαρά της ζωής. Μα εξ ίσου μου άρεσε και η διασκευή του "Invitation to the blues" του Τομ Γουέιτς. "Χάλια" ονόμασε δικαίως αυτήν την πρόσκληση για μπλουζ ο Δεληβοριάς, τραγουδώντας τις ομόκυκλες τροχιές της πτώσης όταν βλασταίνουν από το πουθενά, ροκανίδια του μυαλού μας, μα που στο τέλος σκάει ως επιλογή το πυροτέχνημα της βασανιστικής πλευράς του έρωτα. Φαίνεται ότι συνειδητά διαλέγει ο Γουέιτς να νοιώθει χάλια από έρωτα ακόμα και ανεκπλήρωτο από τα χάλια μιας ζωής για όλους τους άλλους λόγους που γεννάει η μαύρη.

Το "Slow train coming" του Μπομπ Ντύλαν ως "Τρένο στην κορυφογραμμή" δεν ευτύχησε. Αργά ή γρήγορα μαθαίνουμε ότι υπάρχουν κάποια πράματα που χαρακτηρίζουν ξένους πολιτισμούς και πολύ δύσκολα περνάνε σ'εμάς. Ίσως γιατί δεν έχουμε παρόμοιες παραστάσεις, δεν έχουμε τα ανάλογα βιώματα. Π.χ, τα τρένα, που έγιναν σύμβολα μιας μυθολογίας ενός μυστήριου αλερετούρ ιδιαίτερα στον αμερικάνικο νότο, όπου οι αποστάσεις ήταν μεγάλες όπως και οι προσδοκώμενες αλλαγές. Σ'εμάς όμως το τρένο ποτέ δεν σηματοδότησε με ένταση καταστάσεις και ιστορίες εμπλουτισμένες από τη ζωή και τη φαντασία των ταξιδευτών.  

Και η διασκευή του "Πες μου παππού" ένα καθαρόαιμο λαϊκό τραγούδι που έγραψε ο Άκης Πάνου, ατύχησε ως μπαλάντα. Ανέδειξε μεν τους θυμόσοφους στίχους του αλλά έχασε τη στιβαρότητά του και τη δυνατότητα να περάσει άμεσα στον ακροατή.

Για το "Είμαι γυφτάκι" του Τζίμη Πανούσι, κατέληξα πως και οι δύο εκδοχές μου άρεσαν, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Ο Πανούσης ως συνήθως, στα καλύτερά του ισορροπεί έξοχα ανάμεσα στο δράμα και στην ειρωνεία, πετυχαίνοντας έτσι να σε πιάσει για τα καλά στα δίκτυα του. Ενώ ο Δεληβοριάς διασκευάζοντάς το δίνοντας έμφαση στο όλον και όχι τόσο στα επί μέρους στοιχεία του, καταφέρνει να σε κρατήσει σ'εκείνη την απόσταση που σε βοηθάει να σκεφτείς τα συναισθήματά σου, να δώσεις δηλαδή αέρα για να πάρεις τις ακραίες ομορφιές του τραγουδιού. 

Είμαι γυφτάκι, με τον Τζίμη Πανούση  (1990). 

 Είμαι γυφτάκι με τον Δεληβοριά  

 Πες μου παππού, με τον Άκη Πάνου  ( 1989;)

Πες μου παππού, με τον Δεληβοριά 

Slow train coming, με τον Μπομπ Ντύλαν (1979). Το τραγούδι συνοδεύει μέρος από μια ταινία με τον Μπάστερ Κήτον. 

Τρένο στην κορυφογραμμή, με τον Δεληβοριά

Οι στίχοι του Invitation to the blues (Πρόσκληση στα μπλουζ (στις μαύρες/στη μελαγχολία) μεταφρασμένοι από την  Σ.Μ 

Λοιπόν, παλεύει στο ταμείο με μια ποδιά και μια σπάτουλα,

Με τις χθεσινές παραδόσεις, και τα εισιτήρια για τους εργένηδες

Είναι μία κινητή παράβαση από τη μύτη ως τα παπούτσια της,

Λοιπόν, είναι μονάχα μια πρόσκληση στα μπλουζ/ στις μαύρες

Και νιώθεις σαν τον Κάγκνει, κι αυτή μοιάζει με την Ρίτα Χέιγουρθ

Στον πάγκο του φαρμακείου  Schwab*

Αναρωτιέσαι αν είναι μόνη, μήπως είναι  μοναχική ή της αρέσει να συναναστρέφεται με κόσμο

Πρέπει να έχεις υπομονή,  ψάξε να βρεις ένα στοιχείο

Είπε "Πώς τα θέλετε, καλοτηγανισμένα ή ομελέτα?",

Εσύ λες "Έτσι κι αλλιώς είναι ο μόνος τρόπος", πρόσεχε μην ποντάρεις

Σε έναν άντρα με βαλίτσα κι ένα εισιτήριο που φεύγει από δω μέσα

Σε μια ξεχαρβαλωμένη στάση λεωφορείου και ένα ζευγάρι παλιά παπούτσια

Αυτό δεν είναι παρά μία πρόσκληση στα μπλουζ

Αλλά δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της, πάρε ένα ακόμα φλυτζάνι καφέ

Είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο τον βάζει στο φλυτζάνι, κάνοντας πλάκα με τους πελάτες, 

Έλεος, έλεος κύριε Πέρσυ, δεν υπάρχει τίποτε πια στο Τζέρσει

Παρά μόνο ένα κατεστραμμένο  σαράβαλο ενός άντρα που άφησα πίσω

Και το όνειρο που κυνηγούσα, και μια μάχη με το πιοτό

Και μια ανοιχτή πρόσκληση στα μπλουζ

Αλλά κάποτε είχε έναν γερομπερμπάντη** και μια κατακόκκινη Κάντιλακ

Και τραπεζικό λογαριασμό και απ' όλα, ήταν συνηθισμένη στα πιο φίνα πράγματα

Πιθανόν την άφησε για μία κοσμική, και δεν την αγαπούσε παρά μόνο την νύχτα

Και μετά ήταν μεθυσμένος και ούτε καν της είπε ποτέ ότι νοιάζεται

Έτσι πήραν την άδεια κυκλοφορίας, τα κλειδιά του αυτοκινήτου και τα παπούτσια της

Και την άφησαν με μια πρόσκληση για τα μπλουζ

Επειδή είναι ένα Continental  Trailways, Τοπικό λεωφορείο, που φεύγει απόψε, καλό βράδυ

Μπορείς να πάρεις τη θέση μου, θα μείνω λίγο ακόμα εδώ γύρω

Πιάσε μου ένα δωμάτιο στο "Squire"***, στον σταθμό ανεφοδιασμού προσλαμβάνουν κόσμο

Και μπορώ να τρώω εδώ κάθε βράδυ, τι στο διάολο έχω να χάσω?

Έχω μια τρελή διέγερση, να μείνω ή να φύγω?, τώρα πρέπει να διαλέξω

Και θα δεχτώ την πρόσκλησή σου στα μπλουζ

*γνωστό φαρμακείου των μέσων του 20ου αιώνα στην Καλιφόρνια που το επισκέπτονταν αστέρες του Χόλυγουντ και πουλούσε παγωτά και ελαφριά γεύματα

** sugar daddy= πλούσιος γέρος άντρας που έχει μικρές σε ηλικία ερωμένες (συνήθως με την έννοια ότι  του τρώνε τα λεφτά)

 ***squire=τσιφλίκι

Invitation to the blues με τον Τομ Γουέιτς  (1976) 

Χάλια, με τον Δεληβοριά  

Την αντάμωσα ένα βράδυ, με τον Τσιτσάνη  (1983)

Την αντάμωσα ένα βράδυ με τον Δεληβοριά