Σήμερα με τα χιονάκια μας ήρθαν στο μυαλό, τα άλλα τα χιόνια, τα παχιά κι αφράτα. Και εξ αντανακλάσεως πέρασαν από το μυαλό μας ένα ποίημα του Χριστόφορου Λιοντάκη ( Ηράκλειο, 1945) και η "Ομίχλη", ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου ( Τύρναβος, 1959) από το άλμπουμ του "Ο ελάχιστος εαυτός" (2010). Και τα δύο ερεθίζονται από τα βουνά που στα βάθη τους αναρριχώνται προς τα εκεί όπου ξεπηδούν από μέσα μας τα απόλυτα που μας στοιχειώνουν.
Ο κυνηγός
Βαδίζει σ'ένα τοίχο
Γεμάτο τσουκνίδες κι απορρυπαντικά
Αν και πλένεται σπάνια
νιώθει πεντακάθαρος
Διαβάζει απ'την αρχή ως το τέλος την αθλητική
Συναρμολογεί το μηχανάκι
Για να το ξαναλύσει
Θυμάται κάποιες λειτουργίες στο βουνό
Όταν στυφές οι φωνές φτάνουν
Αγωνίζεται για να καταλάβει
Το μόνο που πιάνει
Είναι καταλήξεις σε άλφα
Φράση καμιά
Μόνο μια φορά σαν να άκουσε
Κι ίσως κάτι κατάλαβε
Η ε ξ ο υ σ ί α ε ί ν α ι α μ α ρ τ ί α.
Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Αλέξανδρος Κούστας - "Ομίχλη" - Tεχνόπολη Σεπτέμβρης 2016
