Επιστημονική υπεύθυνη της μονάδας απεξάρτησης του ΨΝΑ 18 Άνω, εκδότρια του περιοδικού «Τετράδια Ψυχιατρικής», μέλος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος (ΕΕΚ) και συγγραφέας –ετοιμάζει το έκτο βιβλίο της–, έχει αφιερώσει τη μισή της ζωή στη μάχη κατά της εξάρτησης, την οποία προσεγγίζει καταρχάς ψυχοθεραπευτικά, και την άλλη μισή στον αγώνα για την επανάσταση και την κοινωνική αλλαγή, πράγματα που εξάλλου θεωρεί αλληλένδετα. Προτιμώ να πεθάνω όρθια και δραστήρια!» λέει επιγραμματικά και το εννοεί, δίνοντας δυναμικό «παρών» σε δράσεις, κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, οπουδήποτε χρειαστεί ‒ την είδαμε και πρόσφατα σε φωτογραφίες να στέκεται αγέρωχη, παρά τα χρόνια της, απέναντι στα ΜΑΤ, ακόμα κι όταν ψέκασαν εκείνη και τους συντρόφους της με χημικά στην πορεία για τη μνήμη του Παύλου Φύσσα.
Για όλα νοιάζεται, παντού σπεύδει να προσφέρει, όχι από φιλανθρωπία αλλά από πεποίθηση. Στο ραντεβού μας σε δομή του 18 Άνω στα Εξάρχεια κατέφθασε κρατώντας γλυκά για κάποια εκδήλωση που ετοίμαζαν στο ένα χέρι, μια μεγάλη τσάντα με σεντόνια και είδη ρουχισμού για τους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας στο άλλο. Ισχυρή προσωπικότητα με επικοινωνιακή ικανότητα, ευρεία μόρφωση και αξιοθαύμαστη ιδεολογική συνέπεια, είναι ωστόσο ανοιχτή στην κριτική και τον διάλογο, αφού «η πραγματικότητα είναι πλουσιότερη από τις αντιλήψεις μας και αυτή τις τροφοδοτεί».
Εκείνο που δεν αλλάζει είναι η πεποίθησή της ότι, με όλες τις ματαιώσεις και τις απογοητεύσεις, η κοινωνική επανάσταση είναι η μόνη ρεαλιστική ουτοπία, γιατί «τις λύσεις για μια δικαιότερη κοινωνία, για μια αξιοπρεπή ζωή για τον καθένα μπορούν να τις δώσουν μόνο οι από κάτω». Γι' αυτό εκτιμά απεριόριστα «τους ανθρώπους που επιμένουν, που δεν τα παρατάνε, δεν συμβιβάζονται, δεν σκύβουν το κεφάλι, γιατί «μόνο έτσι προχωράει ο πολιτισμός».
• Αν και δεν γεννήθηκα Αθηναία, έγινα στην πορεία, εφόσον ζω από τα 15 μου χρόνια εδώ. Μικρασιάτες οι γονείς τη μακρινή καταγωγή, εγκαταστάθηκαν στη Νέα Αρτάκη Ευβοίας προτού μετακομίσουμε οικογενειακώς στην πρωτεύουσα αρχές δεκαετίας του '60. Μείναμε αρχικά στη Μιχαήλ Βόδα, που τότε ήταν μια τυπική μικροαστική γειτονιά. Ο πατέρας οδηγός λεωφορείου, η μητέρα οικιακά – δούλεψε σκληρά μέχρι το τέλος, βοηθώντας τον αδελφό μου στο βενζινάδικο.
Εγώ πάλι, ούσα πνεύμα ανήσυχο από τα μικράτα μου, προτού καλά-καλά μπω στο πανεπιστήμιο, εντάχθηκα στο φοιτητικό κίνημα που τότε ήταν πολύ στα πάνω του: Λαμπράκηδες, Ιουλιανά, 1-1-4... Ήμασταν πεπεισμένοι ότι η ώρα της μεγάλης αλλαγής για τον τόπο είχε έρθει και ότι η δική μας γενιά θα ήταν αυτή που θα την υλοποιούσε. Όμως τα πράγματα ήρθαν ανάποδα ‒ βρισκόμουν στο δεύτερο έτος της Ιατρικής όταν έγινε το απριλιανό πραξικόπημα, γεγονός που μας σόκαρε και μας έκανε να ανασκουμπωθούμε. Δεν έπρεπε να μας έχουν πιάσει στον ύπνο αλλά αυτό ακριβώς συνέβη.
Είχαμε, βλέπεις, την ψευδαίσθηση ότι αποκλείεται να γινόταν στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα, ήτανε μέγα λάθος της Αριστεράς αυτό. Κάποιοι άνθρωποι συσπειρωθήκαμε τότε γύρω από την Εργατική Διεθνιστική Ένωση (ΕΔΕ) με άξονα τις επαναστατικές ιδέες του Τρότσκι – πρώτος στόχος, βέβαια, ήταν να φύγει η χούντα. Όμως η κατάσταση είχε γίνει ασφυκτική και το '71 φύγαμε με τον άντρα μου για το Παρίσι, όπου συνεχίσαμε τον αγώνα με τους Έλληνες της διασποράς. Εκεί ολοκλήρωσα και τις σπουδές μου στην Ψυχιατρική.
Στον Σάββα, βέβαια, ήταν πιο οικείο το περιβάλλον, είχε ζήσει τον Μάη του '68 κι είχε φέρει τον «αέρα» του στην Ελλάδα. Επρόκειτο, πράγματι, για έναν έρωτα μαρξιστικό, έναν έρωτα κινηματικό, αφού στα αμφιθέατρα, τις συνελεύσεις και τις πορείες συντελέστηκε η γνωριμία μας! Εξακολουθούμε δε να είμαστε μαζί αγαπημένοι τόσα χρόνια μετά γιατί εκτιμάμε και σεβόμαστε πραγματικά ο ένας τον άλλο κι επειδή μοιραζόμαστε κοινές ιδέες, βιώματα κι αγώνες. Για τους αντισημίτες, βεβαίως, δεν είμαι παρά η «χριστιανή σύζυγος του Εβραίου κομμουνιστή», μολονότι ούτε πιστή είμαι ούτε είχα ποτέ ιδιαίτερες μεταφυσικές ανησυχίες.
Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί ολόκληρη η συνέντευξη της κας. Μάτσας που παραχώρησε στον Θοδωρή Αντωνόπουλο και δημοσιεύτηκε στο τεύχος της lifo στις 8.12
