Σ.Δ. Πάντα είναι σπάνιο να διαβάζεις ένα άρθρο που δεν σε αφορά στο εδώ και τώρα και να νιώθεις ένα κόμπο στο στομάχι. Κι αυτό διότι είναι ανθρώπινο να σε πιάνουν στα δίχτυα τους σκέψεις που μπλέκονται στην τρέχουσα καθημερινότητά σου, που επηρεάζουν τις προσδοκίες που έχεις για το σήμερα άντε και για το μεθαύριο. Kαι που στην τελική δεν χρειάζεται να επεξεργαστείς και να κάνεις τις αναγκαίες αναγωγές στις πληροφορίες που κοινοποιεί το άρθρο και να φέρεις στα μέτρα σου τα συμπεράσματα που βγάζει. Ναι, αλλά ως γνωστόν, πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Να, όπως αυτό το ψυχρό άρθρο του Κώστα Καλλίτση, που κατάφερε να φυσήξει ένα μαύρο σύννεφο στο μέσα ουρανό μου μιλώντας για τις επόμενες δεκαετίες, τότε που κανένα ίχνος μου δεν θα υπάρχει στον κόσμο. Το μόνο που σώζει αυτό το πειστικό άρθρο και δεν με πήρε εντελώς από κάτω είναι αυτή ακριβώς η λιτή και σαφής ψυχρότητά του.

Σ.Δ. Αυτή η αφόρητη δυσοσμία στον Κηφισό, που αναφέρεται στο άρθρο που ακολουθεί, πέρα από ότι αποτελεί πρόβλημα για τους κατοίκους του Μοσχάτου και του Ρέντη μας ενδιαφέρει και για δύο ακόμα λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με το γεγονός ότι όλα αυτά τα φερτά υλικά καταλήγουν στη θάλασσα και προφανώς την μολύνουν. Κι αυτό είναι πρόβλημα, όταν μάλιστα εκεί γύρω που εκβάλλει ο Κηφισός αρκετοί συνάνθρωποί μας κολυμπούν. Και ο δεύτερος είναι πως για ένα παρόμοιο λόγο το ίδιο συμβαίνει και μέσα στο λιμάνι του Πειραιά. Πάμπολλες φορές έχουμε δει εκεί στο ύψος της κλειστής πύλης 5 να εισβάλλει μέσα στη θάλασσα ένας χείμαρρος, προφανώς από τις παράνομες συνδέσεις βιομηχανιών και βιοτεχνιών με αγωγούς που καταλήγουν στο λιμάνι. Αυτός είναι ο λόγος που αναδύεται, ιδιαίτερα όταν φυσούν νοτιάδες, μία δυσοσμία και η θάλασσα σ'εκείνο το σημείο είναι θολή έχει φουσκάλες και είναι γεμάτη από μικροαντικείμενα Το θέμα είναι ότι ενώ η αιτία είναι γνωστή γιατί δεν έχουμε ακούσει ποτέ κάποιος αρμόδιος φορέας, όπως λόγου χάρη το υπουργείο Περιβάλλοντος, η αντιπεριφέρεια Πειραιά, ο δήμος Πειραιά ή ακόμα και ο ίδιος ο ΟΛΠ, να δηλώσει ότι θα αντιμετωπίσει τη συγκεκριμένη αυτή μόλυνση στο λιμάνι, που η αρχή της χάνεται στα βάθη των χρόνων. Ότι ψάρια και ψαράκια έχουν βρει τρόπους και επιβιώνουν μέσα σ'αυτόν τον μολυσμένο βούρκο είναι αξιοθαύμαστο αν κι αναμενόμενο όπως μας απόδειξε ο Δαρβίνος. Αυτό όμως που μας βάζει σε σκέψεις είναι αν όλοι όσοι ψαρεύουν μέσα στο λιμάνι εκεί γύρω, τρώνε τα ψάρια που πιάνουν ή αν απλά ψαρεύοντας κάνουν ένα θαλασσινού τύπου διαλογισμό;  

Σε απάντηση των ερωτημάτων που θέσατε στο Παράρτημα Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας του ΓΕΩΤ.Ε.Ε. στο ως άνω σχετικό έγγραφό σας, σας ενημερώνουμε ότι:

Η ισχύουσα Ελληνική Τεχνική Προδιαγραφή για το κλάδεμα των δέντρων είναι η ΕΛΟΤ ΤΠ 1501-10-06-04-01 Κλάδεμα δένδρων, η οποία περιλαμβάνεται στην Υπουργική Απόφαση Δ22/4193/2019 (Φ.Ε.Κ. 4607/Β/2019) «Έγκριση εβδομήντα (70) Ελληνικών Τεχνικών Προδιαγραφών (ΕΤΕΠ) με υποχρεωτική εφαρμογή σε όλα τα Δημόσια Έργα και Μελέτες».

Σχετικά με την εφαρμογή και την αποτελεσματικότητα της ως άνω Τεχνικής Προδιαγραφής στις πραγματοποιούμενες κλαδεύσεις δέντρων εντός αστικού ιστού στη χώρα μας, θέλουμε να επισημάνουμε τα ακόλουθα:

Αναφερόμαστε στη λεύκα του παράδρομου της Αριστοτέλους στη Δραπετσώνα, δίπλα στου Μασούτη, που βρίσκεται πάνω στο δρόμο των πεζοποριών μας, έχοντας επίγνωση ότι μιλάμε για ένα από αυτά τα ελάχιστα που αγγίζουν το τίποτα. Ελάχιστα μπροστά σε όλα αυτά τα τρομερά και φοβερά που συμβαίνουν σ'εμάς, σ'εσάς και στους άλλους, εδώ, εκεί και πιο πέρα, σε όλη τη χώρα, στην Ευρώπη και σε όλη την οικουμένη.

Όπως όμως έχει αποδειχθεί στη ζωή πολλές φορές και το έχει εκφράσει ποιητικά η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, " Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙/ να φεύγουν τα περιττά λέω / να μπω στον ουρανό τού τίποτα / με ελάχιστα, έτσι κι εμείς πιστεύουμε ότι αν γράψουμε μια δυο προτάσεις για τη γνωστή μας λεύκα μέσα σ'αυτό το χαμό θα'ναι από εκείνα τα ελάχιστα που μια σταλιά καλό κάνουν και την ομορφιά θα σιγοντάρουν. Μία λεύκα, που δεν είμαστε σίγουροι αν την έκοψε ο δήμος ή κάποιοι άγνωστοι, μιας και που δεν καταφέραμε ακόμα να καταλάβουμε το λόγο που την έκοψαν. Σήμερα πάντως, μετά από δυο μήνες πεταμένη στο χώμα του παρτεριού, πέρασε το ειδικό συνεργείο του δήμου και μάζεψε τον κομμένο κορμό της και τα κλαδιά της.