Είναι αρκετά δύσκολο να επιλέξεις κάποια από τα πολλά νέα βιβλία που κυκλοφορούν, ιδιαίτερα το καλοκαίρι και τα Χριστούγεννα που βγαίνουν και τα περισσότερα. Η εντύπωση που μου έχει δημιουργηθεί είναι πως ο αριθμός των βιβλίων που κυκλοφορεί στην χώρα μας είναι δυσανάλογος με το πλήθος που διαβάζει σ'αυτήν την χώρα και που συγκριτικά με άλλες χώρες είναι μικρό. Όχι ότι έχουμε πρόβλημα, μιας και δεν είμαστε εμείς οι εκδότες που ρισκάρουν τα λεφτά τους. Αλλά από μια άποψη συχνά αυτή η υπερπροσφορά νιώθουμε ότι μας θολώνει την κρίση και μας δυσκολεύει να επιλέξουμε βιβλία που μας ταιριάζουν.

Η άλλη γνώμη μας όμως πατάει σ'εκείνο το δημοφιλές κάποτε τσιτάτο του πρόεδρου Μάο, που προέτρεπε αρχές και λαό να αφήνουν χίλια λουλούδια ν'ανθίζουν.

Η φιλόλογος και συγγραφέας Σοφία Νικολαΐδου ( Θεσ/νίκη, 1968) από το 1992 εργάζεται στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση και κατά καιρούς έχει διδάξει σε διάφορα μεταπτυχιακά προγράμματα (  εδώ  ένα σύντομο βιογραφικό από την βιβλιονέτ).

Ο φίλος Νίκος.Μ πριν μερικά χρόνια με έφερε σε επαφή μαζί της χαρίζοντάς μου το μυθιστόρημά της "Απόψε δεν έχουμε φίλους". Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε, παρότι εισέπραξα μία ροπή σε μια κλασσικού τύπου τυποποίηση ανθρώπων και καταστάσεων που με κρύωνε που και που. Ένας επιπλέον λόγος από τους συνηθισμένους που μου άρεσε, ήταν λες και φιλοτέχνησε η συγγραφέας σε έναν από τους ήρωές της ένα πορτραίτο του φίλου μου στα ωραία του και τα καλά του να κυκλοφορεί μες τα χρόνια στην Θεσ/νίκη και τον επίμονο αγώνα του ν' ανθίσει έχοντας πάντα την αγωνία για την ανθοφορία και των πλησίων του.