Θεματικές (788)
Ζιλ Λιποβέτσκι: Η φιλοσοφία δεν είναι θεραπεία, αν θέλεις να ζήσεις καλύτερα, προτίμησε το Prozac και άλλα τινά περί Τεχνητής Νοημοσύνης
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Έφη Αλεβίζου: Η φιλοσοφία του Ζιλ Λιποβέτσκι (Μιγιώ, Γαλλία, 1944)προσφέρει μια αναλυτική ματιά στις σύγχρονες κοινωνικές και πολιτιστικές προκλήσεις.Υπήρξε μια εποχή που ο φιλόσοφος Ζιλ Λιποβέτσκι μελετούσε προσεκτικά τις λεπτομέρειες των σπιτιών μας. Έψαχνε στα συρτάρια της κουζίνας, άκουγε τη μουσική που αγαπούσαμε και παρατηρούσε ακόμα και αυτά που επιλέγαμε να πετάξουμε. Όλα όσα δεν φαίνονταν προφανή, τουλάχιστον για την πνευματική ελίτ της εποχής, χρησιμοποιούνταν ως καθρέφτες της κοινωνίας. Μέσα από τη μόδα, τη μαζική κατανάλωση και την αισθητική, ο Ζιλ Λιποβέτσκι παρουσίασε ένα ζωντανό και διασκεδαστικό πορτρέτο της εποχής μας, την οποία αποκαλεί υπερμοντερνισμό.
Χρήστος Ράμμος: «Η δημοκρατία δεν είναι ποτέ μια οριστική κατάκτηση, είναι μια διαρκής διεκδίκηση»
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Τζέλα Αλιμπράντη - Χαράλαμπος Γεωργούλας. Στο τέλος ενός χρόνου όπου πολλάκις αναδείχθηκαν τα ζητήματα της κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς, της διαφθοράς και του δημοκρατικού ελλείματος, θέσαμε ερωτήματα στον πρώην δικαστικό, αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας επί τιμή, και πρώην πρόεδρο της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), Χρήστο Ράμμο, για την κρίση αξιοπιστίας των θεσμών, την ποιότητα της δημοκρατίας, τον ρόλο της δικαστικής εξουσίας, των ανεξάρτητων αρχών και των πολιτών. Πενήντα ένα χρόνια από την επάνοδο της δημοκρατίας στον τόπο μας δεν είναι αρκετός χρόνος για έναν απολογισμό της πορείας των δημοκρατικών θεσμών στη χώρα μας; Τι έγινε με τη δημοκρατία από τη στιγμή που επέστρεψε; Έμεινε στάσιμη, προχώρησε, απλώθηκε, συρρικνώθηκε, παλινδρόμησε;
Και Γιάννης Σμαραγδής με τον "Καποδίστρια" που θα βγει τα Χριστούγεννα και Γιάννης Οικονομίδης που με τη "Σπασμένη φλέβα" πάει πολύ καλά
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Συνέντευξη του Γιάννη Σμαραγδή στη Σάσα Σταμάτη στα Παραπολιτικά" Με πολέμησαν τα παράκεντρα λες και έκανα ταινία για τον Ατατούρκ
Γιάννης Σμαραγδής ( Ηράκλειο, 1946):
Οι δυσκολίες της ταινίας
«Νιώθω πάρα πολύ καλά, παρότι είµαι πιο κοντός από σένα! (γέλια). Νιώθω ευτυχία. Επειτα αποκτώ χρόνια εµποδίων, η ταινία κατάφερε και ολοκληρώθηκε. Την έχουν δει στην Αμερική οι απόδημοι Έλληνες, ξέρουμε τι είναι η ταινία, αλλά σήµερα είµαστε εδώ για να ανοίξει τα φτερά της.
Η ζωή ως έργο τέχνης: Μια φιλοσοφική συζήτηση με τον Αλέξανδρο Νεχαμά
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Δήμητρα Γκρους. Έχοντας περάσει τα τρυφερά χρόνια της μαθητικής ζωής στο Κολλέγιο Αθηνών, δέκα χρόνια εσωτερικός, και συνεχίζοντας με σπουδές Οικονομικών στο Swarthmore College της Πενσυλβάνια, σ’ έναν κόσμο πολύ πιο ελεύθερο και δημοκρατικό —και βεβαίως συναρπαστικό— σε σχέση με τη συντηρητική Ελλάδα της δεκαετίας του ’50 και του ’60, έγινε φιλόσοφος, αν και το αρχικό του σχέδιο ήταν να γίνει εφοπλιστής.
Όπως θα πει και στη συζήτησή μας, «αυτός που θέλει να γίνει αυτό που είναι, δεν πρέπει ποτέ να ξέρει εκ των προτέρων τι είναι αυτό που θα γίνει». Πώς το καταφέρνει; Οργανώνοντας τις τυχαιότητες που συνθέτουν τη ζωή μας σ’ ένα συνεκτικό σύνολο που να έχει νόημα — στη δική του περίπτωση, στο να γίνει ένας από τους πιο επιδραστικούς στοχαστές της εποχής μας, ένας φιλόσοφος του οποίου οι ιδέες διαμόρφωσαν τον τρόπο που σκεφτόμαστε τη σχέση της φιλοσοφίας με την αισθητική, την ηθική και την καθημερινή ζωή.
«Στη Γαλλία όλοι είναι απογοητευμένοι απ’ όλους».... κι εμείς το ίδιο ε;
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Κυριακή Μπεϊόγλου. Από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους του σύγχρονου γαλλικού αστυνομικού μυθιστορήματος ο φοβερός Γάλλος συγγραφέας, που βρέθηκε πρόσφατα στην Αθήνα με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο «Γκρινταντράπ» το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Αγρα», μας μιλά για τις φάλαινες και τον κόσμο τους, τον περίφημο ανθρωπολόγο Ζαν Μαλορί, αλλά και για την απογοητευτική πολιτική κατάσταση στη χώρα του και για τον Μπαρντελά της Εθνικής Συσπείρωσης που, παρότι «αμόρφωτος κι ανόητος», δυστυχώς κερδίζει συμπάθειες
Ο Γάλλος συγγραφέας Καρίλ Φερέ ( Καέν, 1967) είναι κάτι περισσότερο από έναν ακόμα συγγραφέα που γράφει καλά αστυνομικά μυθιστορήματα. Οι δικές του ιστορίες διαδραματίζονται στα, ανοίκεια σε μας, τοπία αχανών εκτάσεων με πολύ διαφορετικές πολιτισμικές κουλτούρες. Η αστυνομική πλοκή είναι για εκείνον ένα «όπλο» καταγγελίας.
Οικονομικά ντόνατ, ή ξανασχεδιάζοντας την οικονομία μας - συνέντευξη με την αποκλίνουσα Αγγλίδα οικονομολόγο Kate Raworth
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Η Κέιτ Ράουορθ (Kate Raworth, 1970) είναι μια αποστάτρια οικονομολόγος που επικεντρώνεται στην εξερεύνηση της οικονομικής νοοτροπίας που απαιτείται για την αντιμετώπιση των κοινωνικών και οικολογικών προκλήσεων του 21ου αιώνα και είναι η δημιουργός του ντόνατ των κοινωνικών και πλανητικών ορίων.
Είναι κύρια ερευνήτρια, συνεργάτιδα στο Ινστιτούτο Περιβαλλοντικής Αλλαγής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, όπου διδάσκει στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα στην Περιβαλλοντική Αλλαγή και Διαχείριση. Διδάσκει επίσης στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Άμστερνταμ.
Το διεθνώς αναγνωρισμένο πλαίσιο των οικονομικών ντόνατ που εφάρμοσε έχει ασκήσει μεγάλη επιρροή στους στοχαστές της βιώσιμης ανάπτυξης, στις προοδευτικές επιχειρήσεις και στους πολιτικούς ακτιβιστές, και το έχει παρουσιάσει σε κοινό που εκτείνεται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ μέχρι το κίνημα Occupy.
Το βιβλίο της Οικονομικά ντόνατ: Επτά τρόποι για να σκεφτείτε σαν οικονομολόγος του 21ου αιώνα εκδόθηκε το 2017 και έχει μεταφραστεί σε 18 γλώσσες.
Τη συνέντευξη του αρχιτέκτονα του Χίτλερ Άλμπερτ Σπέερ, θεωρεί ο Σ.Τσαγκαρουσιάνος ως τη σπουδαιότερη που διάβασε ποτέ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Αυτή είναι η σπουδαιότερη συνέντευξη που έχω διαβάσει ποτέ. Παγκοσμίως, θεωρείται μια από τις σπουδαιότερες στην ιστορία της δημοσιογραφίας. Είχα την τύχη να τη διαβάσω νωρίς, στα 80's, σε ένα αμερικανικό Playboy που είχα αγοράσει στα υπόγεια παλιατζίδικα της οδού Ηφαίστου (κλειστά πλέον).
Ήξερα μεν την Λένι Ρίφενσταλ, αλλά όχι τον Άλμπερτ Σπέερ, τον «αρχιτέκτονα του Χίτλερ», τον πιο κοντινό και ισχυρό συνεργάτη του, με τον οποίο έτρεφε μια σχεδόν ερωτική φιλία.
Oι συνεντεύξεις του Playboy εκείνων των δεκαετιών, ήταν μια αποκάλυψη. Δεν ξεπεράστηκαν ποτέ.
Κλέλια Ρενέση από συνέντευξη: Η ελληνική οικογένεια είναι ένα γκέτο
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Βασιλική Τσεβελέκου. Αντισυμβατική, ακτιβίστρια, ανήσυχο πνεύμα, ζωηρή κι ευαίσθητη κοινωνικά γυναίκα, είναι φυσικά και μια γνωστή ηθοποιός, που δεν προτάσσει την ομορφιά της, αλλά το τσαγανό και την απόφασή της να ζει ανεξάρτητη. Τη συναντήσαμε με αφορμή τη συνεργασία της με τον Γιάννη Οικονομίδη για τη «Σπασμένη φλέβα», που βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη
Αντισυμβατική, ενεργή στα κοινωνικά, αφοπλιστικά ειλικρινής, χωρίς ίχνος βεντετισμού, η Κλέλια Ρένεση είναι εξαιρετική ηθοποιός σε ό,τι έχει κάνει σε σινεμά και τηλεόραση. Και πολύ ωραία γυναίκα. «Δεν είμαι ωραιομανής» μου λέει, και φαίνεται. Εξάλλου οι αληθινά ωραίες γυναίκες ποτέ δεν είναι. Ενα πρωινό καθημερινής με υποδέχτηκε ξυπόλυτη στο σπίτι της, στο πιο ωραίο και το πιο πράσινο σημείο της Καισαριανής.
«Την αντρική ματσίλα βίας την έχουμε στο σπίτι μας»
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Ιωάννα Σωτήρχου. Η Ζωή Χατζηαντωνίου υπογράφει τη σκηνοθεσία σε μία από τις δυνατότερες θεατρικές παραστάσεις που μας έρχεται από την προηγούμενη σεζόν, αποσπώντας από το καστ οριακές ερμηνείες. Οσο διαρκεί, ο θεατής νιώθει σαν να τρώει ξύλο: βιώνεται άραγε διαφορετικά η ακραία επιθετικότητα των πληγωμένων εφήβων, των μη προνομιούχων νέων;
Το έργο είναι «Η μέρα της φούστας». Διαδραματίζεται στη σχολική αίθουσα μιας μάλλον υποβαθμισμένης γειτονιάς, όπου η καθηγήτρια Λογοτεχνίας Σόνια -συγκλονιστική στον ρόλο η Θεοδώρα Τζήμου- πασχίζει να κάνει το μάθημά της σε μια τάξη που κοχλάζει από την καθημερινότητα μιας κοινωνίας σε ακραία κατάσταση.
Μία ξενάγηση από την Έλενα Παπαλεξίου στo μοναδικό "Θέατρο του Ήλιου" της κορυφαίας Άριαν Μνούσκιν, που θα μπορούσε να είναι πολιτικό σύστημα
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Ιωάννα Σωτήρχου. Η Αριάν Μνουσκίν ήταν φοιτήτρια όταν ενδιαφέρθηκε για το θέατρο. Πιστεύοντας ότι όλοι μπορούν να κάνουν θέατρο, μαζί με ομοϊδεάτες, ανάμεσά τους η μετέπειτα σπουδαία φωτογράφος Μαρτίν Φρανκ και τα περισσότερα από τα ιδρυτικά μέλη του «Θεάτρου του Ηλιου», συνέστησαν τον Θεατρικό Σύλλογο των Παριζιάνων Φοιτητών. Φοιτητών από άλλα γνωστικά πεδία, η ομάδα των οποίων έμελλε να έχει σημαντικό αποτύπωμα στα καλλιτεχνικά δρώμενα της εποχής.
Ηταν μόλις το 1959. Και κάπως έτσι πορεύτηκε στη ζωή της.