Νότες με ρυθμούς και μελωδίες (171)
Δόμνα Σαμίου ( Καισαριανή, 12 Οκτωβρίου 1928 - Αθήνα, 10 Μαρτίου, 2012), του Tasos Lagaris, από το fb + μερικά από τα τραγούδια της που αγαπήσαμε
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
Οι γονείς της ήταν μικρασιάτες πρόσφυγες από το Μπαϊντίρι, χωριό της περιοχής της Σμύρνης. «Έλα να σε φιλήσω» Ένα σπάνιο αποκριάτικο τραγούδι από την Ερυθραία της Ιωνίας
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
Υπάρχουν τραγούδια που δεν γράφτηκαν απλώς για να ακουστούν. Γεννήθηκαν για να συνοδεύουν στιγμές, βλέμματα, χαμόγελα, γιορτές. Το «Ferto» του Akyla δεν είναι απλώς ένα τραγούδι – είναι το πιο έξυπνο τρολάρισμα της εποχής μας + το τραγούδι + οι στίχοι + βιογραφικό του Akyla + τα 14 τραγούδια που προκρίθηκαν για τον τελικό της Κυριακής + σημειώνουμε ότι δεν ξεχνάμε!
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
4. Akylas - Ferto | Sing for Greece 2026 - Α' Ημιτελικός
Μάκρος Βαμβακάρης, + 8 Φεβρουαρίου 1972, της Χαριτίνης Ξύδη, από το fb + 7 τραγούδια του αφιερωμένα σ'αυτούς που τους παρασύρουν ξανά και ξανά στα άκρα και μυαλό δεν βάζουν
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ζω Μπρους Σπρίνγκστιν - Streets Of Minneapolis
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Το άκουσα τρεις φορές από χθες το βράδυ, και παρόλο που κινείται στα γνωστά νερά του Μπρους Σπρίνγκστιν με έπιασε. Φαντάζομαι ότι θα άγγιξε και πολλούς από τα 5 εκ. που το άκουσαν τις δυο πρώτες μέρες της κυκλοφορίας του.
Προφανώς έπαιξε ρόλο ότι κι εγώ έχω ευαισθητοποιηθεί με τα δραματικά γεγονότα που συνέβησαν τις τελευταίες εβδομάδες στη Μιννεάπολη, τις δύο δολοφονίες από πράκτορες της ICE Αμερικανών πολιτών και τις θαρραλέες μαζικές αντιδράσεις του κόσμου και του κυβερνήτη της Μινεσότα και του δημάρχου.
Αυτό το ελληνικό άλμπουμ συμπεριέλαβε ο Guardian στα 10 καλύτερα παγκόσμια άλμπουμ του 2025
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Στη λίστα με τα 50 καλύτερα παγκόσμια άλμπουμ του 2025 που δημοσίευσε ο Guardian, η παγκόσμια μουσική σκηνή και οι διαφορετικές πολιτισμικές “πινελιές” αποτυπώνονται σε όλο τους το εύρος: από λιβανέζικα τραγούδια χαμηλόφωνης μελαγχολίας μέχρι παντζαμπική ντίσκο που επιστρέφει απρόσμενα στο παρόν και πειραματικές, μέχρι εκστατικές μουσικές φόρμες από τη Γουατεμάλα – η λίστα είναι ένα μουσικό παλίμψηστο.
Η λίστα του The Guardian εστιάζει στην παγκόσμια μουσική σκηνή όπως διαμορφώνεται σήμερα: καλλιτέχνες που δεν απομακρύνονται από τις τοπικές τους ρίζες, αλλά τις κουβαλούν δημιουργικά μέσα στο παρόν.
Η αλήθεια είναι ότι έχασα που άργησα να νιώσω πόσο ωραίος και καλός ήταν όσο ζούσε ο Γιάννης Παπαϊωάνου και σαν ρεμπέτης μουσικός και σαν άνθρωπος λαϊκός
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Αφιέρωμα στον Γιάννη Παπαϊωάννου, του Christos Bourneliss στην ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, από το fb.
Πενήντα τρία χρόνια πριν, στις 3 Αυγούστου 1972 χάθηκε ο πιο ανοιχτόκαρδος άνθρωπος της ελληνικής μουσικής. Ενας από τους θεμελιωτές και κύριους εκφραστές του λαϊκού μας τραγουδιού, μια ξεχωριστή μορφή, με εντελώς προσωπικό ύφος, μεγάλη καρδιά και σπάνιο ήθος, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο «Ψηλός».
Ο Βασίλης Τσιτσάνης, φίλος και κουμπάρος του, έγραψε τότε, κλαίγοντας:
«Τον Γιάννη μας τον ζήλεψε και του 'στησε καρτέρι,
ένα πρωί στο Πέραμα του Χάρου το μαχαίρι,
Τώρα σε κλαιν' οι Τζιτζιφιές,
που έριχνες τις γλυκές πενιές».
Κι όμως εκτός από την ταινία του Γ. Οικονομίδη "Σπασμένη φλέβα", που λέω να τη δω (τη Βουγονία που την είδα....χμμμμμ..),υπάρχει και τραγούδι του ΛΕΞ με τον ίδιο τίτλο και μου άρεσε
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Στα τελευταία 20 περίπου χρόνια από τις 6 ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη έχω δει τις τέσσερις και πιο πολύ μου άρεσε "Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς". Ένας λόγος, από όσα μου έμειναν, ήταν που βάφτισε ένα φιλμ νουάρ σε μία κωμωδία βάζοντας γι'αυτό μία γυναίκα σε πρώτο ρόλο. Ή, να το πω αλλιώς, ήταν η πρώτη φορά που βγήκα από την σκοτεινή αίθουσα και δεν ένιωθα βαριά την καρδιά μου και σε ένταση. Πάντως με δεδομένο ότι διάγουμε μία κατάσταση όπου ο καθένας που θέλει να δει μία ταινία έχει σήμερα πολλούς τρόπους πέρα από το να πάει σινεμά , η ταινία κοντεύει μέσα στις πρώτες δεκαπέντε πρώτες μέρες προβολής της τα 80χιλ εισιτήρια, και αυτοί που παρακολουθούν την κίνηση των ταινιών ισχυρίζονται ότι είναι μία καλή επίδοση που προοιωνίζει να ξεπεράσει τα 150χιλ.
Δημοσθένης Κούρτοβικ και Νίκος Σεβαστάκης μπορεί να φωτίζουν και συνάμα να συσκοτίζουν το φαινόμενο Σαββόπουλος;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Δ. Κούρτοβικ ( Αθήνα, 1948). Επιστρέφοντας από το εξωτερικό, όπου βρισκόμουν τις μέρες που πέθανε ο Διονύσης Σαββόπουλος, είδα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μου μια παραπομπή στο πιο κάτω κείμενο του Κώστα Κουτσουρέλη, τον οποίο εκτιμώ ως έναν από τους ελάχιστους κριτικούς με πρωτότυπη σκέψη και αιχμηρό λόγο που έχουμε σήμερα.
Το κείμενο, ενδιαφέρον όπως όλες οι παρεμβάσεις του, δίνει το ερέθισμα σ’ εμένα τον μια γενιά μεγαλύτερο, επομένως της γενιάς του Σαββόπουλου, να πω με τη σειρά μου μια-δυο κάπως «λοξές» κουβέντες για τον μεταστάντα βάρδο.
Η διάκριση ανάμεσα στη μουσική του σαλονιού και τη μουσική του δρόμου φανερώνει όχι μόνο κοινωνικές αλλά και πολιτισμικές αντιθέσεις, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Φώτης Νυχτολέας
Fotios Katsiroubas. Η μουσική του σαλονιού, ιδιαίτερα τον 19ο αιώνα, θεωρήθηκε φορέας αστικής καλλιέργειας.
Εκτελούνταν σε κλειστούς, επιτηδευμένους χώρους, με ρεπερτόριο που στόχευε στη λεπτότητα, την ευγένεια και
τη διακριτική τέρψη.
Στην Ευρώπη, οι ρομαντικές μινιατούρες για πιάνο ή οι λυρικές άριες, απευθύνονταν σε ακροατήρια που
διέθεταν μόρφωση και χρόνο για να καλλιεργήσουν το αισθητικό τους κριτήριο.
Επρόκειτο για μουσική που λειτουργούσε ως δείκτης κοινωνικού κύρους.
Αντίθετα, η μουσική του δρόμου είχε τη δύναμη της αμεσότητας.
Γεννιόταν μέσα στον παλμό της καθημερινότητας, στις αγορές, στις πλατείες, στις πορείες, στους πανηγυρισμούς
ή ακόμη και στους αγώνες για ελευθερία.
Ο ρυθμός, το πάθος και η αμεσότητα της την καθιστούσαν όχημα επικοινωνίας για τα απλά στρώματα της κοινωνίας.