Παίρνεις το μετρό και κατεβαίνεις στάση Πανεπιστημίου. Βγαίνεις στην πλατεία Κοραή. Στο 4 είναι ο κινηματογράφος ΆΣΤΥ. Κατεβαίνεις στο υπόγειο και να μπροστά σου ένα από τα πιο αρχαία σινεμά των Αθηνών. Χειμερινός είναι αυτό το σινεμά. Έλα όμως που κλείνει στις 9 Ιουλίου. Γιατί μέχρι τότε θα προβάλλει το Ταινιόραμά του. Τρεις ταινίες την ημέρα με 6 ευρώ παρακαλώ.

Της μητέρας βρε είναι σήμερα, όχι της γυναίκας, που η καρδία της είναι μια άβυσσος, πότε κόλαση και πότε ο παράδεισος. Α, ναι; Μα τι μανία κι αυτή που έχει πιάσει τον δυτικό άνθρωπο να αφιερώνει μια μέρα σε οτιδήποτε του κατέβει στο κεφάλι. Δεν του φθάνανε οι τόσοι άγιοι που έχει, κι αποφάσισε να χρωματίζει τις άχρωμες μέρες με αφιερώσεις, να γεμίζει τις άδειες μέρες με θέματα κοινά αλλά και παράξενα.

Mαθαίνοντας ότι σήμερα γιορτάζουμε τη μέρα της μητέρας και διαβάζοντας παράλληλα ότι ο κ.Σπηλιωτόπουλος δεν παρουσιάστηκε στο ντιμπέιτ που οργάνωσε ο Σκάι με τους υποψήφιους δημάρχους της Αθήνας, διότι δεν υπήρχε όπως είπε

Κοιτάζοντας αυτήν τη φωτό στα αριστερά σας μια έτσι και μια λίγο πιο εκεί το βλέμμα σας, παύει να ισχύει αυτό με το οποίο μεγάλωσαν γενιές και γενιές κι αρχίζει να ισχύει αυτό με το οποίο θα μεγαλώσουν οι επόμενες γενιές. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει πιο πολύ είναι ο άνθρωπος.

- Γεια σας κυρία Κατερίνα. Τι κάνετε;

- Καλά παλικάρι μου. Να κάτσουμε έξω στο μπαλκόνι, ωραία μέρα μας κάνει σήμερα, ε τι λές;

- Βεβαίως, πάντα μ’αρέσει πιο πολύ το έξω από το μέσα.

- Ναι; Κι εμένα, από μικρή. Καφεδάκι;

Έχει παρατηρηθεί ότι οι ιστορικές περιηγήσεις σε κάνουν να βλέπεις μια πόλη μέσα στην πόλη. Εκεί που πρώτα περνούσες και ήσουν δεν ήσουν μέσα σε ένα συνηθισμένο χώρο, τώρα ο χώρος σου μιλάει και σε ωθεί να παρουσιαστείς και να του πεις κι εσύ τα δικά σου.

Για τη "Σχεδία", το Ελληνικό περιοδικό δρόμου έχουμε γράψει στη Σταγόνα αρκετές φορές. Υπενθυμίζουμε ότι το περιοδικό αυτό το πουλούν στους δρόμους άστεγοι, άνεργοι και φτωχοί συνάνθρωποί μας που φορούν ένα κόκκινο γιλέκο με τη λέξη Σχεδία επάνω του. 

Έχουμε πια περάσει σε άλλες σφαίρες. Τώρα φτιάχνουμε και βιντεάκια για να προβάλλουμε τους υποψήφιους. Με μουσική επένδυση κι άλλα ωραία κόλπα . Άλλα απ'αυτά είναι ερασιτεχνικά, όπως αυτό του Τσιρίδη που έφτιαξε για τον Πειραιά και τον Δρίτσα (1ο), αλλά είναι φτιαγμένα από επαγγελματίες,

Διαβάζοντας την κακόγουστη ειδική έκδοση για την Δραπετσώνα του εντύπου «Εν δήμω», που στην πρώτη σελίδα έχει μία φωτογραφία του δημάρχου μας Λ.Τζανή και δίπλα την μπανάλ φράση «Στη Δραπετσώνα έχουμε Δήμαρχο που αγωνίζεται για το δίκιο της πόλης μας» και κάτω αριστερά, το αφόρητο πια κλισέ «Στη Δραπετσώνα έχουμε ζωή», σκέφτηκα προς στιγμή να μην ασχοληθώ καθόλου.

Κυρίες και κύριοι, έστω ότι είστε στο Λονδίνο και τριγυρνάτε στους δρόμους και το μάτι σας πέφτει σε μία αφίσα που γράφει LEONOFATHENS και από κάτω Clobal και έχει φωτογραφία την πλάτη ενός τύπου που κοιτάζει μια παραλία με φοίνικες κι από πίσω ένας ουρανός με μωβ σύννεφα τη στιγμή της δύσης. Η φωτογραφία στέλνει το μυαλό σας στον Άγιο Κοσμά, όπως το στέλνει και σε όλες τις παραλίες του κόσμου που έχουν φοίνικες. Τέτοια παγκοσμιοποίηση.