Της μητέρας βρε είναι σήμερα, όχι της γυναίκας, που η καρδία της είναι μια άβυσσος, πότε κόλαση και πότε ο παράδεισος. Α, ναι; Μα τι μανία κι αυτή που έχει πιάσει τον δυτικό άνθρωπο να αφιερώνει μια μέρα σε οτιδήποτε του κατέβει στο κεφάλι. Δεν του φθάνανε οι τόσοι άγιοι που έχει, κι αποφάσισε να χρωματίζει τις άχρωμες μέρες με αφιερώσεις, να γεμίζει τις άδειες μέρες με θέματα κοινά αλλά και παράξενα.Ήθελα να ’ξερα ποιοι εκτός από μένα δίνουν σημασία σ’αυτές τις αφιερώσεις και συζητάνε για το θέμα που την έχει στήσει καραούλι και περιμένει να πεις και να κάνεις κάτι γι’αυτό. Να όπως για την μητέρα, για τον αφοπλισμό, για τη γη, για το χιόνι, για τα θύματα της τρομοκρατίας, για τα τροχαία, για τα τελωνεία, για την προστασία των προσωπικών δεδομένων και άλλες που ούτε πάει ο νους μας. Όπως λόγου χάρη, γνωρίζετε ότι υπάρχει Παγκόσμια ημέρα του θεάτρου για παιδιά και εφήβους, ή για τα παιδιά του δρόμου; Υπάρχει επίσης Διεθνής ημέρα μαξιλαροπόλεμου, όπως υπάρχει και Παγκόσμια μέρα ufo, Διεθνής ημέρα του διαχειριστή συστημάτων, και Ημέρα για την νομιμοποίηση της κάνναβης. Παλιά την μόνη μέρα που γνωρίζαμε ήταν αυτή της Αποταμίευσης και μάλιστα γράφαμε έκθεση στα σχολεία μ'αυτό το θέμα. Η καλύτερη βραβευόταν με έναν κουμπαρά νομίζω. Τώρα που μπουχτίσαμε πια από αφιερωμένες μέρες, έχω τη γνώμη ότι έφτασε ο καιρός να ορίσουμε μία παγκόσμια μέρα για την απελευθέρωση όλων των ημερών από τις αφιερώσεις τους. Πήξαμε πια και μόνο άγχος μας φέρνουν. Φαντάζεσε τη μέρα της μητέρας να ξεχάσεις τη μάνα σου; Μαύρο φίδι που σ'έφαγε.
Γι’αυτό δε θα πούμε σήμερα τίποτα για τη μητέρα. Θα κάνουμε όμως μια έμμεση αναφορά επιλέγοντας τη γυναίκα, που όπως και να το κάνουμε, είναι μια μητέρα ή μια υποψήφια μητέρα. Πέντε ιστοριούλες με γυναίκες διαλέξαμε, που ναφορούν οριακές καταστάσεις, γι'αυτό προσφέρονται στο μέσο όρο για μια ενατένιση της μεγάλης απόστασης που χωρίζει τις γυναίκες στα διάφορα μέρη της κόσμου.
Ιστορία 1η, - η πιο σύντομη): Μία 27χρονη γυναίκα μπαίνει σ’ένα κατάστημα καλλυντικών και λίγο αργότερα συλλαμβάνετε, γιατί προσπάθησε να κλέψει καλλυντικά που η αξία τους δεν ξεπερνούσε τα 100 ευρώ. Η γυναίκα αυτή είναι αστυφύλακας στην αντιτρομοκρατική και αμέσως τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Στην Αθήνα συνέβη αυτή η ιστορία. Στην Ελλάδα δηλαδή, με το 1,3 εκ.
Ιστορία 2η): Μία γυναίκα μιλώντας στη βουλή, ως υποψήφια πρόεδρος, παρουσίασε το πρόγραμμά της για ένα σύγχρονο κοσμικό κράτος, μακριά από τον διαθρησκευτικό διχασμό, τη φεουδαρχία και την πατριαρχία. Χρειαζόμαστε είπε, για να αρχίσουμε να προχωράμε, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, το τέλος της διαφθοράς κι ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με ίση συμμετοχή των γυναικών, δωρεάν σύστημα υγείας, προγράμματα σύνταξης για τους ηλικιωμένους, υποχρεωτική δημόσια παιδεία και μια πιο ισότιμη διανομή του πλούτου. Η γυναίκα είπε τα αυτονόητα για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου σε οποιαδήποτε χώρα. Και δεν πήρε ούτε μία ψήφο. Θα έπαιξε ρόλο φυσικά το γεγονός ότι όλοι οι βουλευτές ήταν άντρες. Ναντίν Μούσα ονομάζεται η υποψήφια με τις μηδέν ψήφους. Είναι Λιβανέζα δικηγόρος και ακτιβίστρια των ανθρωπίνων και γυναικείων δικαιωμάτων. Έγινε γνωστή πριν δέκα χρόνια, όταν μετά από δικαστικές μάχες χρόνων πέτυχε την καταδίκη εργοδοτών για την κατάσταση σκλαβιάς που είχαν τις οικιακές τους βοηθούς. Η Μούσα είναι πρόεδρος της "Ένωσης για την Πρόληψη της Διαφθοράς" ( αυτό το "πρόληψης" μου αρέσει) και μέλος του κινήματος "Ας ανακτήσουμε το κοινοβούλιο". Χαίρομαι όταν ακούω τέτοιες περιπτώσεις. Μέχρι πρότινος τέτοια κατορθώματα τα έκαναν μόνο άντρες.
Ιστορία 3η): Το Τσιμπόκ είναι ένα χωριό της πολιτείας Μπόρνο. Στις 14 Απριλίου απήχθηκαν από το σχολείο του χωριού 223 μαθήτριες, ενώ 52 κατάφεραν να διαφύγουν. Ο Αμπουμπακά Σεκάου είναι ο ηγέτης της Μπόκο Χαράμ, της οργάνωσης που έκανε την απαγωγή. Πριν μερικές μέρες έστειλε ένα βίντεο όπου ξεκινάει με τη φράση «εγώ απήγαγα τα κορίτσια σας». Στη συνέχεια ο Σεκάου ασκεί εντονότατη κριτική στην δημοκρατία, στην δυτική εκπαίδευση και στους άπιστους προς το Ισλάμ. Κατόπιν ο ισλαμιστής ηγέτης ζητά να σταματήσει η δυτική εκπαίδευση, να σταματήσουν τα κορίτσια να πηγαίνουν σχολείο και να παντρεύονται. 
Όσο για την τύχη των κοριτσιών ο Σεκάου απειλεί ότι θα τις πουλήσεις ως σκλάβες ή θα τις υποχρεώσει σε γάμο. Αυτό που με τσίμπησε είναι το ότι θα τις πουλήσει ως σκλάβες. Πως ακόμα υπάρχουν σκλάβοι σε πολλά μέρη του κόσμου είναι γνωστό. Αλλά δεν έχω ακούσει μέχρι σήμερα επίσημα, ότι κάποιοι πουλάνε σκλάβους και κάποιοι άλλοι τους αγοράζουν. Καλό είναι να βλέπουμε ανοιχτή τη βεντάλια της πραγματικότητας για να ξέρουμε ως είδος που βρισκόμαστε και γιατί είμαστε ικανοί. Αυτά συνέβησαν στη Νιγηρία, που η απόσταση από τη χώρα μας είναι σε ευθεία 4.500 χιλ
Ιστορία 4η): Μπέτυ Ντόνσον, γνωστή ως Μπέτυ η τρελοκαμπέρω. Και τι δεν είπε το στόμα της σε μία τελευταία συνέντευξη. Η ιστορία της ξεκινά τη δεκαετία του ’60, όταν άρχισε να διοργανώνει όργια στη Νέα Υόρκη. Πολύ γρήγορα όμως αντιλήφθηκε ότι αυτό που θα έπρεπε να ήταν η χαρά του σεξ ήταν η αποθέωση της προσποίησης. Η Μπέτυ όμως ήταν μια χαρούμενη φεμινίστρια που αποφάσισε να προσφέρει στο σώμα της την ικανοποίηση που δεν μπορούσαν να του προσφέρουν οι άλλοι. Αποτέλεσμα της εμπειρία της ήταν το βιβλίο «Σεξ για έναν» που κυκλοφόρησε το 1973 ( σ'εμάς το '93). Την αναφορά σ’αυτήν την Αμερικανίδα την κάνουμε γιατί η Μπέτυ ξανακτύπησε τώρα στα 85 της. Πάλι μιλάει για τον αυνανισμό, προσπαθώντας να εξηγήσει την τέχνη της στις Νεοϋορκέζες που δυσκολεύονται να ανακαλύψουν το δικό τους σώμα. Τους λείπει η δική της αυθάδεια, παραδόξως ντρέπονται περισσότερες από όσες φανταζόμαστε, ένα μεγάλο μέρος απ’αυτές δεν έχουν κοιτάξει ποτέ σε καθρέφτη τα γεννητικά τους όργανα, κάποιες φοβούνται ότι οι φαντασιώσεις τους δεν είναι θηλυκές. Συνεχίζοντας η Μπέτυ λέει ότι «το πραγματικό πρόβλημα αυτών των γυναικών είναι η εξάρτησή τους από το ρομαντικό έρωτα.» Η ίδια λέει πως γνώρισε τον καλύτερο εραστή της όταν ήταν 70 ετών – εκείνος ήταν γύρω στα 25. Ισχυρίζεται ότι το μυστικό της ευεξίας της και της μακροζωίας της βρίσκεται στον αυνανισμό, στη μαριχουάνα και στο ωμό σκόρδο (θυμάστε το σύνθημα της δεκαετίας του '60 που ήταν sex, drugs, and rock and roll; Να που αυτά τα δύο τρίπτυχα έχουν ένα κοινό σημείο, τα ναρκωτικά. Τι να σημαίνει αυτό; ). Δεν ξέρω αν αυτά της Μπέτυ είναι παράπλευρες συνέπειες της σεξουαλικής επανάστασης που συνεχίζεται ακόμα, άλλοτε φανερά στο Λος Άντζελες και στο Μανχάταν, άλλοτε εντελώς αβίαστα στην Αβάνα και στο Ρίο κι άλλοτε κρυφά στην Τεχεράνη ή την Καμπούλ. Αυτό όμως που σκέφτομαι είναι ότι η δυνατότητα του ανθρώπου να ευχαριστιέται το σεξ και μόνος του δεν αντιμετωπίζεται πια, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο, ως αιτία τύφλωσης ή κλείσιμο θέσης για την κόλαση. Με όρους ψυχανάλυσης, ο αυνανισμός ως μοναδική επιλογή θεωρείται μία καραμπινάτη νεύρωση, που όμως με λίγη καλή τύχη και με μια σοβαρή προσπάθεια, θεραπεύεται.
Ιστορία 5η) Είναι ωραία, είναι σέξι, είναι μοντέλο και θέλει από το Μιλάνο να πάει στην πατρίδα της το Ισραήλ. Όμως δεν βρίσκει πτήση. Ένας συμπατριώτης της, ταξιδιωτικός πράκτορας, προθυμοποιείται να την πάει στη Ρώμη για να πετάξει από εκεί. Στο δρόμο την βιάζει, κλπ. Του ξεφεύγει όμως η καλή μας, φτάνει στη Ρώμη, τον καταγγέλλει, επιστρέφει στο Ισραήλ και μετά από δυο μήνες εκπροσωπώντας τη χώρα της στα καλλιστεία ανακηρύσσεται στα 18 της «Μις κόσμος». Όταν συνελήφθη ο βιαστής κατέθεσε στη δίκη και πέτυχε να καταδικαστεί σε 16 χρόνια φυλάκιση. Όμως η Λινό Αμπαρζίλ δεν έκατσε στ’αυγά της και στα σούρτα φέρτα σε πασαρέλες. Μετά τη δημοσιοποίηση της ιστορίας της δέχτηκε καταιγισμό e-mails από γυναίκες που ήθελαν να μοιραστούν μαζί της, μερικές για πρώτη φορά, την τραυματική τους εμπειρία. Έτσι δημιούργησε ένα σάιτ, το www.LinorSpeaksOut.com, όπου ο καθένας θα μπορούσε να αναφέρει την περιπέτειά του και να βρει συμπαράσταση από ανθρώπους που είχαν περάσει κάτι παρόμοιο.
Η Λινόρ από τότε βοηθάει πολλές γυναίκες να βρουν το κουράγιο να εκφραστούν, καθώς οι κοπέλες παίρνουν θάρρος από το γεγονός ότι μία γυναίκα που έχει στεφθεί “Μις Κόσμος” έχει παρόμοιες παραστάσεις με τις ίδιες. Και η ίδια γυρίζει σε όλον τον κόσμο βοηθώντας να στηθούν κέντρα υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών.
Αυτή την ιστορία η Σεσίλια Πεκ, κόρη του Γκρέκορι Πεκ, την έκανε ταινία. Το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε έχει τίτλο “Brave miss Word”.
Ηθικόν δίδαγμα: Είναι φορές που οι όμορφες δεν αρκούνται στο ρόλο της γλάστρας και φανερώνουν μια ψυχή και ένα πρόσωπο που δεν τα φανταζόμασταν εμείς οι άλλοι, οι κοινοί θνητοί. Είναι φορές που οι όμορφες δεν κοιτάζονται μόνο στους καθρέφτες τους και από μόνες τους αγαπιούνται, μα καταφέρνουν να νοιάζονται για άλλους ανθρώπους, να συμπάσχουν γι’αυτούς, να τους παραστέκονται. Ας το θυμόμαστε αυτό, ότι δηλαδή όλες οι όμορφες δεν είναι ίδιες, δεν είναι όλες καβαλημένα καλάμια που εμμονιακά τριγυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους, έτοιμες να "πουλήσουν" την ομορφιά τους στον πλειοδότη. Για τους όμορφους μια άλλη φόρα, δοθείσης ευκαιρίας.
