Αν γύριζα μία ταινία ή έγραφα ένα βιβλίο με θέμα αυτήν την ιστορία στις Η.Π.Α, θα εστίαζα όχι μόνο στον απαγωγέα και βασανιστή Αριέλ Κάστρο και στις τοπικές αστυνομικές και δικαστικές αρχές για όλα όσα συνέβησαν κάτω από τη μύτη τους, αλλά εξ ίσου και στους γείτονές του.

-Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ποια είναι η γνώμη σας για τη δημοκρατία στην Ευρώπη;

Με τεχνικούς όρους μοιάζει σαν η Ευρώπη να είναι μια ήπειρος με πλήρη δημοκρατία, καθώς έχει εκλεγμένες κυβερνήσεις που έχουν βγει από πολυκομματικές εκλογές.

Άμα κερδίζει η ομάδα σου και δεν χαίρεσαι εσύ, τότε κάτι τρέχει. Κι επειδή εσύ, ιδιαίτερα αυτήν την εποχή, διψάς για χαρές, έστω κι αυτές του θεάματος, άρα μάλλον κάτι δεν πάει καλά με την ομάδα σου.

Πριν μέρες κυκλοφόρησε το νέο C.D του Ντέιβιντ Μπάουι με τίτλο “Next Day”. Έλα όμως που πρόλαβε το ομώνυμο τραγούδι κι έγραψε στο youtube τη μικρή ιστορία του.

Πέρασα από τον Κορυδαλλό ένα πρωί για μια δουλειά. Και σε μια πλατεία – μετά έμαθα πως είναι η Μέμου – είδα αυτό που βλέπετε κι εσείς στη φωτογραφία που συνοδεύει αυτό το άρθρο.

Ένα. Οι δηλώσεις της κα. Δημουλά για το πόσο δυσκολεύουν τη ζωή της οι μετανάστες στην Κυψέλη. Η ίδια διευκρίνισε κατόπιν πως μίλησε προσωπικά μιας και η οικογένειά της

Άμα είσαι άνεργος στην αρχή ψάχνεις για δουλειά. Αυτήν που έκανες και όσο περνάει ο καιρός ότι νάναι. Άμα βρεις έστω και τετράωρη, έστω και ανασφάλιστη, έστω και στου διαόλου τη μάνα, κάτι σώζεται. Άμα δεν βρεις τότε κάθε μέρα ανοίγει και μια μαύρη τρυπούλα στη ζωή σου που σoυ πίνει το αίμα ή

 Ας πούμε πως σπουδάζεις στην Αγγλία, τα φτιάχνεις μ’έναν Ινδό και κάποια στιγμή έρχεστε στα πάτρια μαζί. Εσύ μένεις Δραπετσώνα. Οι γονείς καλόκαρδοι κι ανοιχτοί άνθρωποι, δεν παθαίνουνε σοκ με τον Ινδό μιας και σ’αγαπάνε πολύ και άμα εσύ νοιώθεις καλά όλα τ’άλλα είναι τριτεύοντα.

Στεναχώρια βραδινή όταν έμαθα από μία φίλη χθες, πως πέθανε ο Λευτέρης Βογιατζής. Και η λύπη κρατάει μέχρι σήμερα. Φαίνεται παράξενο να στεναχωριέται κάποιος για έναν άλλο που δεν τον συναναστράφηκε ποτέ του, που η απώλειά του δεν ανοίγει καμιά μαύρη τρύπα στην καθημερινή του ζωή.

Την επιστολή που θα βρείτε στο τέλος αυτού του άρθρου, την έγραψε μία Αθηναίισσα και τη διάβασα πριν από λίγο στη lifo. Το πρώτο που μου βγήκε ήταν η επιθυμία να ήμουνα παρών στο τρένο ως Μπρους Λι,