Τον περασμένο Μάιο επισκέφθηκα -στο πλαίσιο της δουλειάς (μας) πάντοτε- όλα τα σπουδαία εστιατόρια της Σαντορίνης (με αστέρια ή χωρίς), μεταξύ αυτών και το Lycabettus.

Το βραβευμένο με Χρυσό Σκούφο και δύο αστέρια Michelin ρεστοράν του Andronis Luxury Suites -το μοναδικό πια διάστερο στην χώρα- είναι από εκείνα τα μέρη που βάζουν γκολ από τα αποδυτήρια αλλά σε καμία περίπτωση δεν περιορίζονται εκεί. 

Βλέπεις, η εξόχος προνομιακή βεράντα του, με το περίφημο μπαλκόνι που αιωρείται κυριολεκτικά στην καλντέρα, προσφέρει μια από τις πιο καθηλωτικές θέες του νησιού καθώς και μια αιγαιοπελαγίτικα σικ αίσθηση σιωπηλής πολυτέλειας. Κάτι που λίγα, πολύ λίγα, μέρη πετυχαίνουν σε τέτοιο βαθμό και, κυρίως, με τέτοια αμεσότητα. 

ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο athinorama.gr/restaurants / Τι κάνει το Lycabettus τόσο μοναδικό εστιατόριο 

Στην παρουσίαση που διάβασα στο παραπάνω άρθρο ούτε ένα από αυτά τα φαγητά/γλυκά κ.λπ που προσφέρει το Lycabettus και δοκίμασε ο αρθρογράφος δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταν αυτά . Πείστηκα όμως ότι εγώ αν τύχαινε και δοκίμαζα αυτά τα φαγητά που δεν θα ήξερα ούτε πως τα λένε ούτε από τι υλικά είναι φτιαγμένα, αυτό δεν θα ταν εμπόδιο στο να τα απολαύσω. Το δεδομένο είναι ότι μου άνοιξε η περιέργεια της όρεξης να τα δοκιμάσω όλα αυτά γιατί μου φάνηκαν εξαίσια. Ναι, θα θελα πολύ με έναν μαγικό τρόπο να βρισκόμουν μια ήσυχη βραδιά σε ένα τραπέζι του Lycabettus μαζί με φίλους αγαπητούς και να παραδινόμουν σ' αυτήν την ακραία για τα μέτρα μου περιπέτεια της γεύσης, της όσφρησης και της όρασης προσδοκώντας  ο συνδυασμός τους να ευφραίνει και την ψυχή μου.

Να σημειώσω πως έχω φτιαχτεί αρκετές φορές στη ζωή μου με απλά φαγητά, όπως ομελέτες με πατάτες και παστουρμά, πατάτες με μπριζόλες στη σχάρα, γεμιστά, λαχανοντολμάδες, μακαρόνια με κιμά, σουτζουκάκια με πιλάφι, γίγαντες κοκκινιστούς στο φούρνο, ιμάμ μπαϊλντί , ψάρια στη σχάρα, και άλλα παρόμοια, απλά, κι εννοείται με τα κατάλληλα συνοδευτικά τους. Φαγητά που τα έφτιαχνε η μαμά μου και κάποια συνοικιακά εστιατόρια και ταβέρνες χαμένες σε γειτονιές. Με άλλα λόγια γκουρμέ δεν έτυχε να γίνω κι ένας λόγος ήταν πως ικανοποιούμουν από αυτά που υπήρχαν στο τραπέζι μου, αλλά και γιατί δεν είχα το χρήμα να πληρώνω τα ακριβά φαγητά των γκουρμέ εστιατορίων. Πάντα όμως είχα την διάθεση να δοκιμάζω και καινούργιες γεύσεις και όποτε τύχαινε ήμουν μέσα.