|
Η αλήθεια είναι ότι είχαμε την εντύπωση ότι οι φωτογραφίες των βραβευμένων με Νόμπελ που βλέπουμε κάθε χρόνο στις ανακοινώσεις της Σουηδικής Ακαδημίας είναι ψηφιακές όμως όχι. Τις ζωγραφίζει, με το χέρι, ο Σουηδός Niklas Elmehed στο εργαστήριό του στη Στοκχόλμη με μαύρο ακρυλικό χρώμα και φύλλα χρυσού.
Δεν είχαμε αναρωτηθεί ποτέ για την προέλευση αυτών των πορτρέτων αλλά φρόντισε γι αυτό ο αλγόριθμος του facebook. Προ ημερών, κάναμε ένα σχόλιο για το Νόμπελ Φυσικής, προτείνοντας ένα podcast και ξαφνικά εμφανίστηκε στο feed μας, η σελίδα του Elmehed.
 Ναι, υπάρχει είναι σαξοφωνίστας και το όνομα αυτού Τζον Κολτρέιν ( Χάμλετ, Βόρεια Καρολίνα, 1926 - Χάντιγκτον ή Νέα Υόρκη, 1967). Το έργο του σημάδεψε την αφροαμερικανική μουσική παράδοση στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα μολονότι το πέρασμά του από τη μουσική σκηνή ήταν σύντομο - η προσωπική του καριέρα κράτησε μόλις επτά χρόνια.
Σ'αυτά τα 7 χρόνια κατάφερε να αφήσει πίσω του μια πλούσια δισκογραφία, με περισσότερες από 50 ηχογραφήσεις. Το παίξιμό του αρχικά χαρακτηρίστηκε νεοτερικό, και σταδιακά ξέφυγε από τα όρια του συμβατικού αυτοσχεδιασμού, διχάζοντας κοινό και κριτικούς, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της δημιουργίας και της ζωής του ξεπέρασε τα όρια και πορεύτηκε σε μια σχεδόν μοναχική πορεία θρησκευτικής έκστασης.
 Όποιος δεν έχει σχέση με το χώρο, δεν μπορεί να φανταστεί την έκταση του φαινομένου. Και, δυστυχώς, και οι εντός χώρου δεν μπορούν να φανταστούν το πόσο εγκληματικό παιδαγωγικά είναι. Θα προσπαθήσω να δώσω την άποψή μου σε bullets (νταξ, σεντόνι πάλι, μεγέθους Champions League):
1. Περίπου ένα τέταρτο των μαθητών στα λύκεια (από όπου και η εμπειρία μου) έχουν πραγματική επίδοση κοντά στο 0 (μηδέν, ναι). Όλοι αυτοί παίρνουν βαθμούς (προφορικούς και γραπτούς) από 9-10 και πάνω. Και όχι, δεν είναι παιδιά με μαθησιακά ή οικογενειακά/κοινωνικά προβλήματα, στην πλειονότητά τους.
 Σ.Δ. Η λεωφόρος Γρ.Λαμπράκη στο Κερατσίνι είναι μία από τις βασικές του αρτηρίες που το συνδέει ανατολικά με Νίκαια- Κορυδαλλό - Αγ.Βαρβάρα και Αθήνα αριστερά και Πειραιά δεξιά, και από την δυτική μεριά με Σχιστό και Πέραμα - Σαλαμίνα Η αίσθησή μου είναι πως πρόκειται για ένα έργο που σύμφωνα με τα σχέδια και τις εξαγγελίες των υπεύθυνων θα κάνει καλύτερη τη ζωή των πεζών και θα βελτιώσει την ποιότητα της ευρύτερης περιοχής.
Τώρα οι άνθρωποι που έχουν ένα κάποιο ενδιαφέρον για τα δημόσια έργα, ιδιαίτερα γι'αυτά που θεωρούν ότι είναι αρκετά που έχουν και καλό σκοπό και καλές προδιαγράφες, έχουν μάθει πως τα λιγότερα από αυτά τα αρκετά τηρούν όλες τις προδιαγραφές του έργου και στην τελική προκύπτει κάτι καλό, χρήσιμο και ωραίο για τον κόσμο και την χώρα.
 (με μία μικρή παύση 9 μηνών πριν 20 χρόνια), δηλαδή χονδρικά 18.800 μέρες ή 450.000 ώρες, οι 72 ώρες αποχής, που μόλις συμπλήρωσα, δεν φαντάζουν και σαν κανένα σοβαρό κατόρθωμα. Αλλά σας διαβεβαιώ ότι είναι ό,τι πιό βασανιστικό έχω περάσει. \
Γιατί είναι πανταχού παρόν και διαρκές, αδύνατον να αποσπαστεί η προσοχή σου από αυτό έστω γιά 10 λεπτά και ταυτόχρονα είναι βάναυσα πληγωτικό ταυτοτικά, αφού ούτε τον τρόπο που αναπνέεις δεν αναγνωρίζεις ως δικό σου.
 Κρυωσες; θες να σου φέρω μπιφτεκάκια; είναι η μάνα μου εδώ θα φτιάξουμε…έλα δίπλα είμαστε να φέρω; Αχ Κυριακο μου….Kiriakos Haritos φευγουν οι παραστάσεις,φεύγουν τα νιάτα,οι εντάσεις,οι καλλιτεχνικές αγωνίες και οί ..’πολύτιμες ποιητικές αναμνήσεις ´και στο στερέωμα λάμπουν καρφωμένες κι ολόφωτες κάτι τέτοιες φράσεις….(δε χρειάστηκε να μου φέρεις τα μπιφτεκάκια αλλά τη καρδιά μου τη χόρτασες.) ΣωκράτηSocratis Socratous κι εσύ ,που μου χάρισες το portrait of a lady σου,το αρωματακι που σου είπα ότι μου αρεσε και το τσιγκουνευόμουν . Ηρθα να σε βρω με το αυτοκίνητο στην Ευριπίδου που είχες πάει για δουλειές και το βγαλες απ τη τσέπη σου με τέτοια χαρά σα ταχυδακτυλουργός που εμφανίζει το λαγό.Μικρα θαύματα της καθημερινότητας.
 Εδώ και κάποιες εβδομάδες άκουγα, μάθαινα και μετά παρατηρούσα ότι μέρα με την μέρα όλο και μεγάλωνε ο αριθμός των φρεατίων στη Δραπετσώνα που ήταν "ξεσκέπαστα", έλειπαν δηλαδή τα καπάκια τους. Τα πιο πολλά είχα παρατηρήσει πως ήταν δίπλα στις μικρές καινούργιες κολώνες του δήμου, ναι, αυτές που κάνουν τη νύχτα μέρα με εκείνο το έντονο απωθητικό νοσοκομειακό άσπρο φως.
Είμαι ένας από αυτούς που έμαθαν από τη ζωή διάφορα , να όπως λόγου χάρη ότι κάποιοι συμπολίτες μας χρόνια τώρα κλέβουν αυτά τα μεταλλικά καπάκια για να τα πουλήσουν σε αυτούς που τα αγοράζουν, ναι, όπως κλέβουν και χάλκινα καλώδια, μεταλλικά εξαρτήματα και σύνδεσμους από τις ράγες όπως και τμήματα από ράγες και οτιδήποτε μεταλλικό από το δημόσιο χώρο και ενίοτε και από τον ιδιωτικό, που μπορεί να αφαιρεθεί διχως μεγάλο ρίσκο και να πουληθεί.
 Όταν πιάνω τη σκούπα, ο Λόρκα αποσύρεται οικειοθελώς στο κλουβί του, από οποιοδήποτε σημείο του σπιτιού. Δεν χρειάζονται διαπραγματεύσεις. Έχει τους δικούς του κανόνες για την οικιακή τάξη.
Με τις παντόφλες, όμως, οι κανόνες καταργούνται.
Αρπάζει τη μία και αρχίζει η γνωστή καταδίωξη γύρω από το τραπέζι. Έχει υπολογίσει τις αποστάσεις, τις στροφές, την αδυναμία μου να τον προλάβω. Αν καταφέρω να του κόψω τον δρόμο, με κοιτάζει με δυο τεράστια, αθώα, αλλόκοτα μάτια και υποχωρεί με την όπισθεν, χωρίς στιγμή να πάρει το βλέμμα του από πάνω μου.
Εγώ προσπαθώ να μη γελάσω.
Αν διαπιστώσει πως δεν υπάρχει διέξοδος, αφήνει την παντόφλα στο πάτωμα. Μια άνευ όρων παράδοση, με όλη την αξιοπρέπεια ενός ηττημένου στρατηγού.
 Στο τρίτο επεισόδιο του podcast «Νευροδιαφορετικότητα στην καθημερινότητα», η Φαίδρα Μπούκουρα, ιδρυτικό μέλος της Life is for All, συζητά με τον δρα Γιάννη Καραγιαννάκη, ερευνητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, επισκέπτη καθηγητή και αντιπρόεδρο της European Dyslexia & Dyscalculia Association, και τον εργοθεραπευτή Σωκράτη Μποκή, συνιδρυτή του «Ερεισμα», για τις δυσκολίες με τους αριθμούς, τη δυσαριθμησία και το μαθηματικό άγχος, από τη σχολική τάξη μέχρι την καθημερινή ζωή.
Tι κρύβεται πραγματικά πίσω από τη φράση «δεν τα παίρνει τα μαθηματικά»; Πότε μια δυσκολία με τους αριθμούς αποτελεί μέρος της μαθησιακής διαδικασίας και πότε μπορεί να συνδέεται με τη δυσαριθμησία;
 Κυριακή Μπεϊόγλου. Ο σπουδαίος Βρετανός μυθιστοριογράφος Ιαν ΜακΓιούαν ( Άλντερσοτ, 50χιλ νοτιοδυτικά του Λονδίνου, 1948) ανατέμνει την κλιματική «παραφροσύνη», την έκρηξη της Τεχνητής Νοημοσύνης και τον «μεταφυσικό ζόφο» που απειλεί τον 21ο αιώνα.
Συνάντησα τον κορυφαίο Βρετανό συγγραφέα Ιαν ΜακΓιούαν ένα πρωινό στο ξενοδοχείο του στην Αθήνα, λίγες ώρες πριν από την εμφάνισή του στο Μέγαρο Μουσικής (σε μια εκδήλωση του ΕΛΙΒΙΠ). Ο κάτοχος του Βραβείου Booker (1998) για το μυθιστόρημα «Αμστερνταμ», έξι φορές υποψήφιος για τον ίδιο θεσμό, παρασημοφορημένος με τον ύψιστο τίτλο του Companion of Honour (2023) και σταθερά υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, θεωρείται σήμερα ένας «ζωντανός κλασικός».
|
