Επικράτησε τα τελευταία 30 σχεδόν χρόνια η ονομασία «Φυλακές των Βούρλων», τα προηγούμενα 70 όμως η σαρκαστική επωνυμία που επικρατούσε ήταν «μπουρδέλα του Πιπινέλη».

Γιατί αυτό ήταν.

Και όσες παλιές ιστορικές αναφορές βρίσκουμε, κοινωνικού κυρίως ενδιαφέροντος ασχολούνται με την ζωή των γυναικών στο μοναδικό στο είδος του κλειστό υπό κρατικό έλεγχο μπουρδέλο που «φιλοξενούσε» 100 με 150 γυναίκες σύμφωνα με μαρτυρίες, άρα καθημερινά πολλαπλάσιους πελάτες, άρα κάποιον αριθμό νταβατζήδων συν κάποιον αριθμό χωροφυλάκων που επέβλεπαν την δημόσια τάξη. Μια μικρή πόλη και γύρω της από το 1920 και μετά τα παραπήγματα των ξεριζωμένων Ποντίων πρώτα και των Μικρασιατών μετά την καταστροφή.

Φτώχια και δυστυχία και αγώνας επιβίωσης στο ένα πεζοδρόμιο, πληρωμένο σεξ σε μαζικούς ρυθμούς, καυγάδες και μαχαιρώματα στο απέναντι.

Κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά.

Για 70 σχεδόν χρόνια.

 Και μετά, με την κατοχή και την απελευθέρωση για άλλα 30 χρόνια φυλακές με κορυφαία στιγμή προφανώς την Απόδραση.

«Όλα πατρίδα μας…»

 Δεν ξέρω αν είναι υγιές να θυμόμαστε μόνο τις ηρωικές στιγμές και να λησμονούμε τις τραγικές.

Να το στήσουμε το μνημείο το αφιερωμένο στο «αίμα», να διαγράψουμε από την συλλογική μνήμη το «σπέρμα»; Την άλλη όψη του ίδιου τόπου;

Το σκέφτομαι και ζουλίζω το μυαλό μου αλλά δεν καταλήγω κάπου…

Σ.Δ. e-prologos.gr/ Η ιστορία των Βούρλων της Δραπετσώνας: ως κρατικό πορνείο και ως φυλακές, 16.10.22