Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2026 10:20

Elena Lymperopoulou, από το fb: Με κουράζουν οι άνθρωποι που αφηγούνται διαρκώς τον εαυτό τους

Επιλέγουσα ή Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
narkisosΕίμαι έτσι, έχω κάνει αυτό, έχω περάσει εκείνο, έχω γνωρίσει τον τάδε, έχω ζήσει αυτά, εγώ λειτουργώ έτσι, εγώ είμαι άνθρωπος που...
Μια αδιάκοπη αυτοπαρουσίαση. Σαν να συνοδεύονται παντού από ένα βιογραφικό που χρειάζεται συνεχώς ενημέρωση. Κάθε κουβέντα βρίσκει έναν τρόπο να επιστρέψει σ’ αυτούς.
 
 Μιλάς για ένα βιβλίο, θυμούνται τι έχουν διαβάσει. Μιλάς για έναν τόπο, έχουν πάει. Μιλάς για έναν άνθρωπο, τον ξέρουν ή ξέρουν κάποιον που τον ξέρει. Μιλάς για μια εμπειρία, έχουν μια δική τους μεγαλύτερη, βαθύτερη, σπουδαιότερη. Αντέδρασαν στην τάδε στιγμή έτσι, γιατί έχουν αυτό κι εκείνο, το κάτι το εξαιρετικό και το ανεπανάληπτο που οι άλλοι δεν έχουν.
Νισάφι πια με το να εξηγούν συνεχώς ποιοι είναι.
 
Είμαι πολύ δοτικός άνθρωπος. Είμαι τρομερά ευαίσθητος. Είμαι δύσκολος χαρακτήρας. Είμαι βαθιά πολιτικό ον. Είμαι άνθρωπος της ουσίας. Είμαι αντισυμβατικός. Είμαι αυθεντικός. Είμαι από αυτούς που λένε τα πράγματα έξω από τα δόντια.
Ολόκληρη η προσωπικότητα σε πρώτο πρόσωπο.
 
Η περιαυτολογία εξυπηρετεί, νομίζω, μια ανάγκη να κατασκευάζει κανείς μπροστά στους άλλους την εικόνα του και ταυτόχρονα να τους δίνει οδηγίες για το πώς πρέπει να τον δουν. Γιατί αυτό κάνει τελικά το συνεχές «εγώ είμαι».
Προλαβαίνει το βλέμμα του άλλου και του παραδίδει έτοιμο το συμπέρασμα.
Δεν υπάρχει κάτι πιο ξενέρωτο.
 
Άσε τον άλλο να σε ανακαλύψει, άνθρωπέ μου, από τα ίχνη που αφήνεις. Από μια φράση που είπες χωρίς να τη ζυγίσεις, από τον τρόπο που φέρθηκες σε κάποιον που δεν σου χρησιμεύει σε τίποτα, από το πώς ακούς, από το τι κάνεις όταν το κέντρο της κουβέντας βρίσκεται αλλού.
Ο άνθρωπος φαίνεται. Μην αυτοσυστήνεσαι ρε μπαγλαμά.
 
Και άκου καμιά φορά. Μπορεί να υπάρχει κάτι ενδιαφέρον στον κόσμο που δεν σε αφορά.
Άντεξε και το ενδεχόμενο να μη γίνεις εσύ το πιο ενδιαφέρον πρόσωπο της βραδιάς, μιας παρέας, μιας ανάρτησης.
Μην υποτιμάς τη νοημοσύνη των άλλων.
Θα σε καταλάβουμε.
 
Σ.Δ. Ο πίκακας του άρθρου είναι "Ο Νάρκισσος" ( 1597-99) του Καραβάτζιο και στεγάζεται στην Galleria Nazionale d'Arte Antica, στη Ρώμη. 
Για τον μύθο του Νάρκισσου: https://philosophyreturns.gr/karavatzo-narkissos-1596
KAΙ
narkissos1ο καθένας μας θα κρίνει αν είναι αισιόδοξη ή απαισιόδοξη ματιά ο πίνακας του Νταλί "Η μεταμόρφωση του Νάρκισσσου", μιας και πρόκειται για έναν πίνακα ενός κατ'εξοχήν σουρεαλιστή ζωγράφου που αυτό που μεταδίδουν συνήθως οι πίνακές τους εξαρτάται σαφώς πιο πολύ από τον θεατή.
Η «Μεταμόρφωση του Νάρκισσου» λοιπόν, είναι ένας ελαιογραφικός πίνακας σε καμβά που φιλοτέχνησε ο Ισπανός σουρεαλιστής καλλιτέχνης Σαλβαδόρ Νταλί το 1937
 
Βασικές Πληροφορίες
 
  • Δημιουργία: Άνοιξη του 1937 (ξεκίνησε στις αυστριακές Άλπεις).
  • Τεχνοτροπή: Σουρεαλισμός, βασισμένος στην παρανοϊκή-κριτική μέθοδο του Νταλί.
  • Θέμα: Η ερμηνεία του καλλιτέχνη για τον αρχαίο ελληνικό μύθο του Νάρκισσου, ο οποίος πέθανε από τον έρωτα για το ίδιο του το είδωλο.
  • Τοποθεσία: Εκτίθεται στην Tate Modern στο Λονδίνο.
  •  
    Μια εκδοχή των συμβολισμών στο Έργο
     
  • Η φιγούρα και το πέτρινο χέρι: Στην αριστερή πλευρά, ο Νάρκισσος στέκεται σκυφτός πάνω από το νερό. Στη δεξιά πλευρά, ένα πελώριο πέτρινο χέρι κρατά ένα σπασμένο αυγό, από το οποίο φυτρώνει ένα λουλούδι (ο νάρκισσος), συμβολίζοντας τη μεταμόρφωση και το τέλος του μαρτυρίου του.
  •  Στη βάση του αντίχειρα υπάρχουν μυρμήγκια, σύμβολα αποσύνθεσης και παροδικότητας.
  •  Ο Νταλί είχε τεράστιο ενδιαφέρον για την ψυχανάλυση και μάλιστα επισκέφθηκε τον Σίγκμουντ Φρόιντ για να του δείξει το συγκεκριμένο έργο. 
  •  
  • Η Συνάντηση του Νταλί με τον Σίγκμουντ Φρόιντ (1938)
    Ο Νταλί θεωρούσε τον Φρόιντ πνευματικό του πατέρα. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες, κατάφερε τελικά να τον συναντήσει στο Λονδίνο τον Ιούλιο του 1938, με τη μεσολάβηση του συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ.
    • Το έργο ως διαπιστευτήριο: Ο Νταλί πήρε μαζί του τον πίνακα «Η Μεταμόρφωση του Νάρκισσου» για να του δείξει πώς μετέφραζε την ψυχανάλυση σε τέχνη.
    •  Η αντίδραση του Φρόιντ: Αρχικά, ο Φρόιντ ήταν σκεπτικός με τους Σουρεαλιστές, θεωρώντας τους «απόλυτους τρελούς». Ωστόσο, παρατηρώντας τον πίνακα και τον Νταλί, είπε το περίφημο: «Στους κλασικούς πίνακες ψάχνω για το ασυνείδητο, αλλά στους σουρεαλιστικούς πίνακες ψάχνω για το συνειδητό». 
Διαβάστηκε 670 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2026 15:42
Κατηγορία Δοκίμιο - στοχασμοί
Ράνια Ροκιά

Τελευταία άρθρα από τον/την Ράνια Ροκιά

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση