Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2026 05:30

Όταν η ηλικία δεν είναι το όριό σου, του Στέφανου Περίφανου, από το fb

Επιλέγουσα ή Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
jump-through-the-gapΈχω μια αδυναμία στους ανθρώπους που δεν αφήνουν την ηλικία τους να γίνει τελεία.
Σε εκείνον που αλλάζει δουλειά στα 43.
Σε εκείνη που μετακομίζει στα 49.
Σ’ αυτούς που ερωτεύονται στα 54 ή λένε το πρώτο καθαρό «όχι» στα 60.
Όχι επειδή «όλα γίνονται, αρκεί να το θέλεις».
Η ζωή δεν είναι ινσταγκραμική κούπα για story. Έχει ευθύνες, απώλειες, λογαριασμούς και σώματα με διαφορετικές αντοχές.
Υπάρχει, όμως, πολύς χώρος ανάμεσα στο «μπορώ τα πάντα» και στο «είναι πια αργά».
Εκεί μπορεί να χωρά η επόμενη δική σου κίνηση.
Μια νέα δουλειά.
Ένα άλλο σπίτι.
 
Ένας καινούργιος έρωτας.
Ένα ταξίδι, ένα όριο ή μια καθημερινότητα που σου μοιάζει λίγο περισσότερο.
Δεν χρειάζεται να τρέξεις.
Ούτε να αγνοήσεις τα όριά σου για να αποδείξεις ότι τόλμησες.
Η αληθινή αλλαγή δεν σε ξεριζώνει πάντα.
Μερικές φορές σε επιστρέφει, ήσυχα, σε εσένα.
Όσο είσαι εδώ, η διαδρομή παραμένει ανοιχτή.
ΚΑΙ
Κάπου μετά τα 45 αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι η ησυχία δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι να μην χρειάζεται να εξηγείς συνέχεια.
Να μη μαζεύεσαι για να χωρέσεις.
Να μπορεί το σώμα σου να κατεβάζει λίγο ταχύτητα.
Και ναι…
κάποια στιγμή το «δεν έχω τίποτα κανονίσει» αρχίζει να ακούγεται σαν premium πακέτο
KAI
Δεν χρειάζεται κάθε χαρά να οδηγεί κάπου.
Ούτε να γίνει μάθημα.
Ούτε να γίνει στόχος.
Ούτε να μπει σε πρόγραμμα.
Μερικές φορές είναι απλώς Σάββατο.
Λίγο φως στο σπίτι.
Ένας καφές που πίνεται πιο αργά.
Ένα φαγητό που δεν βιάζεται.
Μια βόλτα χωρίς λόγο.
Ένα “κάτσε λίγο ακόμα” που δεν έχει καμία παραγωγική αξία.
Επιτέλους.
Γιατί έχουμε μάθει να κάνουμε ακόμα και την ξεκούραση project.
Να ξεκουραστώ σωστά.
Να κάνω κάτι για μένα.
Να γεμίσω μπαταρίες.
Να επανέλθω καλύτερος από Δευτέρα.
Λες και είμαστε κινητά τηλέφωνα με ψυχή και φορτιστή.
Μόνο που το σώμα δεν ξεκουράζεται πάντα όταν του δώσεις εντολή.
Ξεκουράζεται πιο εύκολα όταν δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι.
Όταν για λίγο δεν το σπρώχνεις.
Δεν το διορθώνεις.
Δεν του ζητάς να γίνει πιο ήρεμο, πιο εξελιγμένο, πιο “σωστό”.
Απλώς του δίνεις λίγο χώρο.
Μια απλή παύση.
Έναν καφέ.
Μια βόλτα.
Λίγη ησυχία χωρίς σκοπό.
Δεν είναι μικρό αυτό.
Για ένα νευρικό σύστημα που έχει συνηθίσει να είναι σε ετοιμότητα,
η άσκοπη στιγμή μπορεί να μοιάζει σχεδόν ξένη.
Μπορεί και να μην χρειάζεται να κάνουμε κάτι με αυτό.
Μπορεί απλώς να υπάρχει μια μικρή παύση.
Κάπως έτσι, μέσα σε ένα πολύ απλό Σάββατο,
το σώμα μπορεί να θυμηθεί κάτι:
ότι η χαρά δεν χρειάζεται πάντα λόγο.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς λίγο χώρο για να εμφανιστεί.
Διαβάστηκε 165 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2026 23:07
Κατηγορία Δοκίμιο - στοχασμοί
Ράνια Ροκιά

Τελευταία άρθρα από τον/την Ράνια Ροκιά

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση