Από τον Μισισιπή ή από την Λουιζιάνα; Από το Παρίσι ή από τον Πειραιά; Έχει πιο πολύ σημασία το από που ή το πως; Το πως δηλαδή ζει τη ζωή της, το πως τρελαίνεται σιγά σιγά στα κρυόκωλα μαγαζιά, μελαγχολεί στους δρόμους των ξέκολων και ξετρελαίνετε τραγουδώντας τρελά στα υπόγεια στενά.
Μιλάμε για την τρομερή και φοβερή Sugahspank. Που γλιστρά το βλέμμα της στο δέρμα μας σαν φίδι και η φωνή της από πίσω ακολουθεί, αντίδοτο για να μην δηλητηριαστούμε.
Ναι σου λέω, είναι η τρυφερή και σπαρακτική Sugahspank. Λέει με ύφος σαράντα καρδιναλίων ο πολύξερος. Εχει τσαγανό το κορίτσι γιατί έχει ψυχή, έχει ψυχή γιατί είναι αλάνι, είναι αλάνι γιατί έχει φωνή, έχει φωνή γιατί έχει κορμί. Όχι κύριε. Ακριβώς ανάποδη είναι η σειρά όταν μπλέκεις με τα ζόρικα κόλπα του βουντού και της ποίησης. Ακούστε το The last kind word blues το Κill the bitch you got in ya και μετά το My babe. Αυτά αρκούν για σήμερα.
Κι αν προς στιγμή νοιώσετε σαν τον Λάζαρο, αυτό παράξενο μην σας φανεί. Γιατί το έχουν αυτό τα μπλουζ της εκ βαθέων μεταμέλειας. Σε σκοτώνουν, σου πίνουν το αίμα και μετά με ένα αεροπλανικό κόλπο σ'ανασταίνουν δίχως να το καταλάβεις. Και γιατί όλο αυτό το παίδεμα; Απλά, το πιάνουν στον αέρα πως είσαι στα τελευταία σου και πως θέλεις πολύ να ζήσεις από την αρχή. Γι'αυτό σου δίνουν χάρισμα μια ακόμα ευκαιρία. Γιατί μπλουζ δεν σημαίνει δικέ μου ο θάνατό σου η ζωή μου, μπλουζ σημαίνει μαζί στη ζωή, μαζί και στο θάνατο.
