Το διασημότερο άλμπουμ της τζαζ — με δυο (άντε οχτώ) λόγια. Γιατί το Kind of Blue του Miles Davis που κυκλοφόρησε σαν χτες το 1959 είναι το σημαντικότερο / καλύτερο / πιο ευπώλητο (ανάλογα με την οπτική) άλμπουμ της τζαζ; Και γιατί πουλάει / παίζει ακόμη και σήμερα (4000 εκτελέσεις / πωλήσεις κατά μέσο όρο τη βδομάδα);
1. Μέχρι τότε τζαζ σήμαινε αυτοσχεδιασμός πάνω στο δωδεκάμετρο μπλουζ. Σήμαινε bebop και Charlie Parker. Δηλαδή συγχορδίες, νότες παιγμένες μαζί ή διαδοχικά σε συγκεκριμένες αποστάσεις μεταξύ τους και αρμονικές αλλαγές σε συγχορδίες. Γρήγορα, αυτοσχεδιαστικά, εξαντλητικά, ηρωικά, υπέροχα. Αλλά τόσο (το δωδεκάμετρο λέμε) και πάνω στο γνωστό (στις συγχορδίες λέμε). Σου δίνω καμβά και τρία, άντε τέσσερα χρώματα, βγάλε μου φαντασία και τεχνική. Ακόμη κι η cool jazz, η west coast jazz κλπ ήταν χαλαρές παραλλαγές της bebop, της κληρονομιάς δηλαδή του Charlie Parker, γνωστού ως Bird.
Αν θέλετε να διαβάσετε τις υπόλοιπες εφτά "νότες" αυτής της ιστορίας που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ dimart πατήστε εδώ
Και αν θέλετε να ακούσετε όλο το Kind of blue (45:29) πατήστε εδώ
