Ο τραγουδιστής, συνθέτης και ποιητής Λέοναρντ Κόεν απεβίωσε στα 82 χρόνια του, σύμφωνα με τη σελίδα του στο Facebook. Σε ένα λιτό μήνυμα, οι δικοί του αναφέρουν τα εξής: " Με βαθύτατη λύπη ανακοινώνουμε ότι ο θρυλικός ποιητής, τραγουδοποιός και καλλιτέχνης Λέναρντ Κόεν απεβίωσε. Έχουμε χάσει έναν από τους πιό αξιοθαύμαστους και παραγωγικούς οραματιστές. Ένα μνημόσυνο θα λάβει χώρα στο Λος Άντζελες στο μέλλον. Η οικογένειά του ζητά να σεβαστείτε την ιδιωτική της ζωή κατά τη διάρκεια του πένθους της"
Πριν από δύο εβδομάδες είχε κυκλοφορήσει τον τελευταίο του δίσκο You Want It Darker που την παραγωγή την έκανε ο γυιος του¨Άνταμ. Πριν έναν μήνα σε μία συνέντευξή του στο περιοδικό New Yorker ανάμεσα σε άλλα είχε πει και τα εξής: «Η μεγάλη αλλαγή είναι να συνειδητοποιείς το πόσο κοντά είσαι στο θάνατο. Είμαι ο τύπος του ανθρώπου που του αρέσει να τελειώνει αυτό που αρχίζει, αν μπορεί βέβαια. Αν δεν μπορεί, δεν πειράζει. Αλλά η φυσική μου τάση και επιδίωξη είναι να τελειώνω τα πράγματα που έχω ξεκινήσει».
Προσωπικά μου άρεσε ο Κόεν, ένα από τα ακριβά στολίδια του μικρόκοσμού μου. Ποτέ όμως δεν τον ύψωσα φως φανάρι της ψυχής μου, ποτέ δεν μου ακούστηκε ως ηχώ της αδέσποτης μέσα ζωής μου. Θυμάμαι όμως αρκετές φορές απ' όλα αυτά τα σαράντα χρόνια, που με ευχαριστούσε πολύ να ακούω κάποια από τα τραγούδια του. Τα περισσότερα απ'αυτά επιδρούσαν με τον τρόπο της ομοιοπαθητικής στην μελαγχολία μου οδηγώντας με απαλά σε ένα όμορφο ξέφωτο. Εκεί σχεδόν πάντα ανάπνεα τη γαλήνη που αναβλύζει κάθε φορά που κατασταλάζεις ότι δεν μετανιώνεις για το όποιο τελευταίο παραστράτημά σου. Πράμα που σημαίνει ότι για τον ποιητικό σου εαυτό έφτασε η στιγμή που νιώθει έτοιμος να ξανασταθεί στα πόδια του για να συνεχίσει να δίνει με χαρά στη ζωή ως ένας καλύτερος άνθρωπος. Κι αυτή η ατμόσφαιρα ξεχυνόταν από τα πολύ απλά τραγούδια του Κόεν, όπου το υπέροχο στοιχείο τους ήταν το πόσο καλά ταίριαζε η μουσική με τους στίχους. Κι αυτό μάλλον έπαιζε ένα ρόλο στο να τραγουδάω τάχα μου, εγώ ένας άνθρωπος που ελάχιστα αγγλικά γνωρίζει, τα τραγούδια του. Υποθέτω το έκανα αυτό γιατί τα ένιωθα.
Τέλος, δε θυμάμαι ποτέ να μου έχει προκύψει η ανάγκη να αφιερώσω κάποιο από τα τραγούδια του ή να με έχει κουρδίσει έτσι ώστε να θέλω να το ακούσω μαζί με κάποιον/η άλλον. Κι αυτό φυσικά μπορεί να είναι αυτονόητο για τραγούδια όπως το So Long, Marianne ,το Suzanne (το πρώτο του που άκουσα), ή το Hallelujah αλλά πως γίνεται και ισχύει για το The Partisan , ή ακόμα για το Dance Me to the End of Love ή ακόμα πιο πολύ για το I'm your man ;
Ίσως γιατί όλα είναι ψιλοαρπαγμένα από το λυρισμό της ψαλμωδίας, κάτι που προσωπικά ίσα ίσα μ'αγγίζει, δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν έρχονται στιγμές που της παραδίδομαι εντελώς, ιδίως όταν είναι κοφτή. Να όπως στο Bird on the Wire, από το μακρινό 1969
Ένα από τα τραγούδια του που το πρωτοάκουσα τελευταία, μια παράξενης διάθεσης νύχτα αγρύπνιας όπου ήθελα διαφορετικά από τα συνηθισμένα σαν βγήκα λύκος στη βροχή και μου έφτιαξε την επιθυμία να το μοιραστώ, να το αφιερώσω και στο δια ταύτα να ευχαριστήσω από καρδίας αυτόν τον Καναδό που πέρασε κάποια χρόνια της δεκαετίας του '60 στην Ύδρα όπου απ'ότι ακούγεται την λάτρεψε τόσο όσο και την όμορφη και σοφή Μαριάν, αυτή τη μωρομάννα Νορβηγίδα, ήταν το Famous Blue Raincoat .
Αν ενδιαφέρεστε για περισσότερο στοιχεία από τη ζωή και το έργο του Κοέν, πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί το άρθρο της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου που αναρτήθηκε στo dimart με τον τίτλο " Λεονάρντ Κοέν, ο αταίριαστος".
