Δεν είναι ανάγκη πλέον να κρυφθώ
Είμαι στην Άνδρο
Με φέραν εδώ τα βήματα μου
Επάνω από το πέλαγος με τα λευκά πουλιά
Που έχουν σαΐτες τα πτερά των
Και κάνιστρα στα ράμφη τους γιομάτα αφρό.
..................................................................
Κρατώ στο χέρι μου ένα κογχύλι και λέγω μέσα μου Άνδρος-Υδρούσα.
........................................................................................................................
Είμαι ταξιδευτής και επιστροφεύς.
Φέρνω στην Άνδρο το παιδί μου.
Το όνομά του είναι Λεωνίδας.
Είναι γερό και πράο.
Η ημέρα είναι πανηγυρική.
Ο ήλιος λάμπει.
Ο αήρ μυρίζει από ανθούς πορτοκαλιάς και λεμονιάς.
Το πέλαγος φρικιά.
Κορυδαλλοί διασχίζουν τον αιθέρα.
Η νήσος αγάλλεται. Η καρδιά μου σκιρτά.
Εις την ψυχήν μου τρίζουν και ηχούν βοερά πτερά μεγάλων αρχαγγέλων.
Αίφνης από τα σπλάχνα μου ανέρχεται μία φωνή και μέσα σε φως απόλυτον κραυγάζω.:
«Άνδρος-Υδρούσα, Χαίρε!»
........................................................................................
Το φως αυτό χρειάζεται μία μέρα για να γίνει
μια μέρα κοινή, μία δόξα πανανθρώπινη
η δόξα των Ελλήνων,
που πρώτοι θαρρώ αυτοί
στον κόσμο αυτόν εδώ κάτω
έκαναν οίστρο της ζωής το φόβο του θανάτου.

Από την αγάπη για την Άνδρο και την ποίηση του Ανδρέα Εμπειρίκου ( Βράιλα Ρουμανίας, 1901 - Κηφισιά, 1975) το καλοκαίρι του 2016 η Νατάσα Καρακατσάνη και ο Παναγιώτης Τριτάρης δημιούργησαν το παρακάτω βίντεο, μέρος ενός ευρύτερου project που ετοιμάζουν για την Άνδρο.