Τη δούλευε τα τελευταία πέντε χρόνια. Διάβασε δεκάδες βιβλία (κυρίως στηρίχθηκε στο «Περιήγηση στην Ουτοπία», της Λουίζας Μπερνέρι, εκδ. Νησίδες), ταξίδεψε, μάζεψε σπάνιο αρχειακό υλικό, ανέσυρε δικά του αρχεία, συνομίλησε με ακαδημαϊκούς και ιστορικούς παγκοσμίως αναγνωρισμένους, εργάστηκε με εμπιστοσύνη με τους προσεκτικά επιλεγμένους συνεργάτες του.
Η ταινία είναι μια ταινία του δημιουργού της: με ζωντανή, άμεση και τεκμηριωμένη αφήγηση, σπάνιο αρχειακό υλικό, δυνατές εικόνες, δομή, καθαρότητα. Προβλήθηκε πριν από λίγες μέρες στο πλαίσιο του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και πήρε διανομή για τις αίθουσες.
Στη Θεσσαλονίκη μετά την πρώτη προβολή του έγινε κάτι πρωτόγνωρο: μια κατάμεστη αίθουσα (κόσμος έμεινε απ' έξω) ήταν απόλυτα σιωπηλή. Το κοινό κρατούσε την ανάσα του, ήταν μουδιασμένο και στο τέλος χρειάστηκε χρόνο για να συνέλθουμε.
Δεν πρόκειται για μια «εύκολη» ταινία τεκμηρίωσης, ειδικά όταν σπάει στερεότυπα, μεταφέρει γνώση που δεν μας είναι οικεία και ήταν κρυφή για πολλές δεκαετίες (όπως οι μοναδικές μαρτυρίες για τον λιμό στην Ουκρανία, όπου άνθρωποι στα όρια της πείνας έτρωγαν ανθρώπους) και φανερώνει τι ακριβώς έγινε σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτιστικής και πολιτικής ζωής στη Σοβιετική Ένωση, από την Οκτωβριανή Επανάσταση μέχρι το τέλος της Ουτοπίας, το 1934.
Οπως είπε και ο ίδιος ο δημιουργός, όταν προλόγισε την ταινία του στο φεστιβάλ: «Όταν πέθανε ο Φιντέλ, ο ιδρυτής της ιταλικής εφημερίδας "Λα Ρεπούμπλικα", Έτσιο Μάουρο, έγραψε: "Με τον θάνατο του Φιντέλ έκλεισε οριστικά ο 20ός αιώνας και από την Επανάσταση απέμεινε μόνο... η εικονογραφία"». Ένα μέρος αυτής της «εικονογραφίας» είναι και «Η μεγάλη Ουτοπία».
Βρίσκομαι σε μια εκδήλωση και ζω τον εξής διάλογο: «Τι επαγγέλλεστε, κ. Λαμπρινέ;», με ρωτάει ένας κύριος. «Είμαι σκηνοθέτης, κάνω ντοκυμανταίρ», απαντώ. «Μάλιστα. Ταινίες όμως κάνετε;». «Δεν θα το έλεγα, καθώς και η μόνη ταινία που έχω κάνει με ηθοποιούς, το "Δοξόμπους", και αυτή ντοκυμανταίρ είναι ουσιαστικά». «Αμ, έτσι πες μου ντε! Λέω κι εγώ, τέτοιος κινηματογραφόφιλος που είμαι, πώς δεν σας ξέρω!».
Πατώντας efsyn.gr θα σας εμφανιστεί η συνέντευξη που παραχώρησε ο Φώτος Λαμπρινός στην Νόρα Ράλλη και δημοσιεύτηκε στην ΕτΣ στις 25.3 με τον τίτλο "Καμία ουτοπία δεν είναι αθώα".
Κι εδώ μια ακόμα συνέντευξη που παραχώρησε στον Κωνσταντίνο Καϊμάκη και αναρτήθηκε στο Documentο στις 3.4 με τον τίτλο "Γεννήθηκα κομμουνιστής και θα πεθάνω κομμουνιστής".
