Σχόλια - Αναλύσεις (578)
Το brand Τσίπρας μετά το rebranding, της Ξένιας Κουναλάκη
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ακούγοντας το μήνυμα του Αλέξη Τσίπρα με το οποίο συνόδευσε την παραίτησή του, αναρωτήθηκα ποιο ακριβώς είναι το rebranding και ποιο το νέο brand. Φράσεις-κλισέ («Ζητείται ελπίς», από το ομώνυμο βιβλίο με διηγήματα του Αντώνη Σαμαράκη που κυκλοφόρησε το 1954), αντισυστημισμός και απαξίωση της Βουλής («δημοκρατικά απογυμνωμένη με ευθύνη της πλειοψηφίας»), λαϊκισμός («δύναμη του λαϊκού κινήματος που παλεύει συλλογικά για κοινωνική δικαιοσύνη») και αρχηγισμός με τα όλα του (όλο το διάγγελμα είναι σε πρώτο πρόσωπο), η ρητορική του αναδίδει οσμή δεκαετίας ’80, ανακύκλωση vintage ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. «Αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται», για να παραφράσω μια σχεδόν συνομήλικη διαφήμιση.
Καύση Απορριμμάτων: Η κυβέρνηση σπρώχνει τη χώρα σε περιβαλλοντική παγίδα που θα πιαστούν όλοι και θα την πληρώσει ο κόσμος, του Γιώργου Ιωακειμίδη
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Την ερχόμενη Τέταρτη, 8 Οκτωβρίου, το Περιφεριακό Συμβούλιο Αττικής συνεδριάζει με μοναδικό θέμα τη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) για τις σχεδιαζόμενες 6 μονάδες καύσης απορριμμάτων σε όλη την χώρα.Πως απόκτησα ταξική συνείδηση: μια αληθινή ροκ ιστορία
Επιλέγων ή Συντάκτης Γιώργος Μεριζιώτης
Πως εγώ ο ροκάς απόκτησα ταξική συνείδηση: Μια αληθινή ιστορία
Επιμέλεια δημοσίευσης- προλογικό Γιώργος Μεριζιώτης
Προλογικό:
Οι περισσότεροι /ες θα έχετε, ακούσει ιδιαίτερα από ηλικιωμένα άτομα όταν κάνετε κριτική στο σύστημα, να σας λένε «τι να κάνουμε παιδάκι μου, έτσι τα βρήκαμε». Το έτσι τα βρήκαμε περνάει με έναν διαμπερές διαχρονικό τρόπο όλες τις γενιές, το ταξικό, εκμεταλλευτικό σύστημα (σήμερα λέγεται ακόμα καπιταλιστικό) φαντάζει στην συνείδηση των εκμεταλλευόμενων ανθρώπων αιώνιο και ακλόνητο, γιατί «έτσι τα βρήκαμε». [1]
Οι περισσότεροι/ες εργαζόμενοι αν και έχουν μια βιωμένη συνείδηση της εκμετάλλευσης τους μέσα απο την μισθωτή δουλεία – εργασία τους, αδυνατούν ή φοβούνται να περάσουν σε φάση να διεκδικήσουν συλλογικά καλύτερες αμοιβές και εργασιακές συνθήκες, πόσο μάλλον να αμφισβητήσουν αυτή την εκμετάλλευση, να εξεγερθούν και να επαναστατήσουν εναντίον της.
Η ταξική συνείδηση των από τα κάτω είναι πάντα το ζητούμενο για αυτούς/ες που δρουν ενάντια στο εκμεταλλευτικό σύστημα, οι από τα πάνω, οι ελίτ δεν έχουν ζητούμενα έχουν πάντα ακλόνητη ταξική συνείδηση και συνειδησιακά παγιωμένα τα συμφέροντα τους.
Τι χώρα είναι αυτή, ναι, τι χώρα είναι αυτή που ζούμε;
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Παναγιώτης Μενέγος. Η επίσκεψη της Λάουρα Κοβέσι, η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι στο Σύνταγμα και η διεθνής πειρατεία στον στολίσκο για τη Γάζα μας δίνουν την απάντηση.
Τι χώρα είναι αυτή, που πανηγυρίζει για το «ξύλο» που έδωσε η ευρωπαία εισαγγελέας, Λάουρα Κοβέσι;
Η επίσκεψη της Κοβέσι στην Αθήνα, παρότι υποτιμήθηκε/σχεδόν αποσιωπήθηκε από μεγάλη μερίδα του Τύπου, αναμενόταν με υπερηρωικές προσδοκίες: κάτι σαν τη ρουμάνα Catwoman που έρχεται να σώσει την Ελλάδα/Γκόθαμ Σίτι από την εκτεταμένη και διαβρωτική διαφθορά. Είναι τέτοια η απαξίωση της ελληνικής δικαιοσύνης στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας, γίνεται όλο και πιο αμετακίνητη η πεποίθηση ότι η εκτελεστική εξουσία χειραγωγεί πλήρως τη δικαστική
"Η σφαγή του Τλατελόλκο" λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν οι Ολυμπιακοί αγώνες στην πόλη του Μεξικού το 1968
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σ.Δ. Αυτή τη σφαγή στο Μεξικό στις 2 Οκτωβρίου του 1968 περάσαν χρόνια μέχρι να μάθουμε πως έγινε από ποιούς και γιατί. Ήταν μέρες που περιμένουμε με αδημονία τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην πόλη του Μεξικού και λίγες μέρες πριν διαβάζαμε στις εφημερίδες για συνηθισμένες διαδηλώσεις κατά των Ολυμπιακών αγώνων και συγκρούσεις με την αστυνομία. Βλέπετε τότε είχαμε χούντα και όλα τα άρθρα και οι ειδήσεις των εφημερίδων περνούσαν από χοντρή λογοκρισία. Όταν κάποια χρόνια αργότερα διάβασα το τι ακριβώς συνέβη στην πόλη του Μεξικού εκείνο τον Οκτώβρη που εμείς ανέμελοι έφηβοι περιμέναμε τους αγώνες, ένιωθα στο στήθος μου για κάποιες μέρες ένα βάρος, κάτι σαν ταφόπλακα.
Ακολουθεί ένα πρόσφατο άρθρο.
Που έγινε «η μεγαλύτερη κατάσχεση κοντέινερ στην Ε.Ε.»; Ναι, καλά το καταλάβετε, στον Πειραιά. Και ποια το είπε; Η Λάουρα Κοβέσι, πράμα που για μας σημαίνει ότι η δικαιοσύνη θα σταθεί στο ύψος της
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Στην υπόθεση με τις συνολικά δέκα συλλήψεις τελωνειακών και εκτελωνιστών στο λιμάνι του Πειραιά για φορολογική απάτη-μαμούθ με κινεζικά προϊόντα αναφέρθηκε, με δηλώσεις της στους Financial Times, η γενική εισαγγελέας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, Λάουρα Κοβέσι.
Η έλευση της κ. Κοβέσι στην Ελλάδα έχει βασική στόχευση τα όσα συμβαίνουν στο λιμάνι του Πειραιά, καθώς η ίδια εκτιμά, σύμφωνα με πληροφορίες, ότι προκύπτει μείζον πρόβλημα με τις δραστηριότητες που σχετίζονται με παράνομη διακίνηση προϊόντων και με την αδυναμία των Αρχών του λιμανιού να τις ελέγξουν.
Για την πρώτη φωτό, "άντε και στα δικά μας", για τη δεύτερη, "ούστ απ'εδώ ρε"
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Η Liberation μεταδίδει την ιστορική είδηση της πρώτης καταδίκης σε φυλάκιση ενός πρώην αρχηγού κράτους, του Νικολά Σαρκοζί που υπήρξε πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας μετά την νίκη του στις εκλογές του 2007. Ο Γάλλος πολιτικός ήταν αρχηγός του κόμματος Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, που τοποθετείται στη δεξιά.
Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας καταδικάστηκε χθες σε φυλάκιση πέντε ετών για συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης και συνωμοσία σε μία υπόθεση που περιλαμβάνει την αποδοχή παράνομης χρηματοδότησης από τον τότε ηγέτη της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι, από το 2005 έως το 2007. Επιπλέον, το Ποινικό Δικαστήριο του Παρισιού τού επέβαλε πρόστιμο 100.000 ευρώ, πενταετή απαγόρευση των πολιτικών του δικαιωμάτων, καθώς και πενταετή απαγόρευση εκλογιμότητας.
Κατά την ανακοίνωση της ποινής φυλάκισης του Νικολά Σαρκοζί, ακούστηκαν κραυγές έκπληξης από το ακροατήριο που παρακολουθούσε τη δίκη. Ο Νικολά Σαρκοζί δήλωσε πως θα μπει στη φυλακή έχοντας ψηλά το κεφάλι.
Πάνος Ρούτσι, ο απεργός πείνας στο Σύνταγμα συνεχίζει για 11η μέρα
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Β.Σιούτη. Πάνος Ρούτσι, γονέας θύματος στα Τέμπη που απανθρακώθηκε, ο οποίος θέλει να μάθει αν αυτό που έθαψε ήταν πραγματικά το παιδί του, όπως και να επιτραπεί να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις. Παρόμοια αιτήματα είχαν υποβληθεί και από άλλους γονείς προτού κλείσει η ανάκριση. Η απάντηση που έπαιρναν ήταν πάντα αρνητική. Η κυβέρνηση, όπως και ο ανακριτής, συνέδεαν πάντα το αίτημα αυτό με την ύπαρξη ή μη παράνομου φορτίου που μπορεί, σύμφωνα με ορισμένους, να προκάλεσε την πυρόσφαιρα και η εξήγησή τους ήταν, κάθε φορά, ότι το θέμα αυτό έκλεισε μετά την παράδοση των βίντεο του δικηγόρου κ. Καπερνάρου που θεωρούν πως απέδειξε ότι δεν υπήρχε τέτοιο φορτίο. Βέβαια, η εξήγηση αυτή δεν γίνεται δεκτή από πολλούς γονείς, δικηγόρους και τεχνικούς συμβούλους, οι οποίοι αμφισβητούν και τη γνησιότητα των βίντεο αλλά και τον ισχυρισμό περί απόδειξης. Ο ανακριτής, όμως, αλλά και η κυβέρνηση έχουν πάρει κατηγορηματικά θέση σε αυτό, κάτι που δημιουργεί επιπλέον ζητήματα.
«Ούτε μία στο εκατομμύριο να γυρίσουμε το χαρτί της εφιαλτικής κατάστασης με τα νοίκια, ε;»
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
ΚΑΠΟΤΕ ΦΑΝΤΑΖΟΜΟΥΝ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ που θα έφευγα κι εγώ από το πατρικό μου. Πλέον τρομάζω και που το σκέφτομαι.
Η λέξη «ενοίκιο» ήταν άγνωστη για μένα μέχρι πριν από περίπου τρεις εβδομάδες. Τότε ήταν που ξεκίνησε ένας εφιάλτης οικονομικής φύσεως, για την τσέπη μου, και σίγουρα αισθητικής, για τα μάτια μου.
Ωστόσο, την πρωτάκουσα λίγο καιρό μετά τις Πανελλήνιες. Για κάποιον λόγο, μου είχε κολλήσει να περάσω στην Πάτρα και είχα δηλώσει στο μηχανογραφικό ό,τι σχολή μού είχε κατέβει. Τα πάντα, αρκεί να έμενα μόνη μου. Αρχίσαμε να κοιτάμε σπίτια, φορτώσαμε το αμάξι μέσα στην τρελή χαρά και ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε. Όμως, όπως φορτώσαμε, έτσι και ξεφορτώσαμε, γιατί τελικά πέρασα Αθήνα.
Από τα μικρά ξεκινάνε ΟΛΑ τα μεγάλα, σας διαβεβαιώ, εννοείται και η κατάχρηση εξουσίας, του Yorgos Kyriakopoulos, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Κάποτε κολλούσαμε με δύο φίλους αφίσες γιά το Φεστιβάλ ΑΥΓΗΣ στο υπό κατασκευήν Γκαράζ της Κλαυθμώνος. Ήταν νύχτα και τα μουδιασμένα 18χρονα κουβαλούσαμε τους κουβάδες με την κόλλα και τα πινέλα μας και παραμάσχαλα τις αφίσες. Στην τσέπη μας είχαμε φωτοτυπία της άδειας της Αστυνομίας προς τον Αντώνη Μπριλλάκη, τότε διευθυντή της εφημερίδας. Πλάϊ μας οι πιό "ελεύθεροι" ΟΝΝΕΔΙΤΕΣ είχαν και ολόκληρες σκάλες και κολλούσαν τις αφίσες του δικού τους Φεστιβάλ σε σημεία πιό άτρωτα στον πολιτικό ανταγωνισμό της εποχής της Μεταπολίτευσης. Μας φαινόταν φυσιολογικό εκείνοι να είναι οργουελικά "πιό ίσοι" από εμάς. Το διασκεδάζαμε, παρ'όλα αυτά. Αλλά ήμασταν και προσεκτικοί. Στο σημείο που βρισκόμασταν υπήρχαν αφισέτες που ρητά έλεγαν "απαγορεύεται η αφισσοκόλληση" με την σαφή επίκληση κάποιου νόμου. Ξάφνου σταματάει δίπλα μας, πάνω στο πεζοδρόμιο της πλατείας, ένα μαύρο Opel χωρίς διακριτικά. Ανοίγουν θεατρικά και οι τέσσερεις πόρτες και βγαίνουν τέσσερεις ασφαλίτες, σαν από ταινία του Αγγελόπουλου, πετώντας πανομοιότυπα ο καθένας την γόπα του καταγής και πατώντας την με την μύτη του μαύρου παπουτσιού τους. Με πιάσανε τα γέλια, μέσα στον φόβο μου. Από ένστικτο αυτοσυντήρησης κόλλησα αμέσως μιά αφίσσα πάνω στο απαγορευτικό γιά να το παίξω αφελής.