Στο τέλος της Χατζοπούλου, δεξιά όπως πάμε προς το Τσιμεντάδικο, στην πλευρά με τα ζυγά νούμερα και το πιο σημαντικό, μπροστά από το 2ο Δημοτικό Δραπετσώνας και απέναντι από το 5ο Νηπιαγωγείο, βρίσκεται το καμένο μέσα κι έξω φολκσβάγκεν της φωτό.

Και το χορταράκι που βρίσκεται στο διπλανό παρτέρι επί της 25ης Μαρτίου και κάτω από πεύκα, καψαλισμένο είναι κι αυτό. Πάλι καλά που δεν πήραν φωτιά τα καημένα τα πευκάκια. Παρασκευή απόγευμα το είδα για πρώτη φορά.

Γενικώς δεν ξαφνιάστηκα, μιας κι αρκετές ταινίες/ σειρές έχουμε δει με αμάξια που συνήθως τα καίνε οι " κακοί ". Όμως η εθνική πραγματικότητά μας δεν πάει πίσω, μιας και τα τελευταία χρόνια αρκετά ρεπορτάζ έχουμε ακούσει/διαβάσει με θέμα αμάξια που κάηκαν, όχι πάντως στις συνοικίες που παραφυσάνε τον παρά και η αλαζονεία τους ανταγωνίζεται την αυταρέσκειά τους.

Κάποτε σε ένα οχύρωμα κοντά σε ένα απομακρυσμένο χωριό των Σφακίων, περιμέναμε υπομονετικά κάτι Εγγλέζους να ψωνίσουν από ένα βοσκό τυρί και γιαούρτι, πριν αρχίσουμε κι εμείς τις αγορές.

Ο βοσκός δεν μιλούσε λέξη αγγλικά, αλλά όταν τελείωσε η συναλλαγή με τους τουρίστες και πήρε τις δραχμές στο χέρι, τους χαμογέλασε και είπε θριαμβευτικά "ευχαρίστο". Η ιστοριούλα αυτή μου έρχεται στο μυαλό όποτε ακούω εκείνο το αλήστου αισθητικής "Δη Ελλίνικον".

Κάπως έτσι φαντάζομαι και τον ταξιτζή του άμεσου μέλλοντος να προφέρει στα αγγλικά το Λίττλ Άθενς και το Σάνσετ Κόουβς ή στην Εσπεράντο ανοησίες όπως Ριβιέρα Γκαλέρια. Ποιός τα σκέφτηκε όλα αυτά τα Ντουμπαϊανά;

Αλλά πέρα από την ανοησία, μήπως ήρθε πιά το πλήρωμα του χρόνου να αναρωτηθούμε γιά το μέγεθος της (επικοινωνιακής ή/και πολιτικο-οικονομικής) απάτης;

Μάρω Βασιλειάδου. Είχε ύψος ενάμισι μέτρο, μια μορφή φτιαγμένη από ορείχαλκο με τα χέρια κολλημένα στο σώμα και τα πόδια ανυπόδητα. Τα μαλλιά ήταν πιασμένα πίσω ή κοντά, το φόρεμα απλό, ριχτό, κοντομάνικο. Το κεφάλι ήταν στραμμένο ελαφρώς προς τα αριστερά, τα χείλια σφιγμένα και δίπλα στο στόμα, δεξιά και αριστερά, είχε δύο βαθιές ρυτίδες.

«Η Γυναίκα του λαού», το άγαλμα που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Γιάννης Παππάς το 1984, τοποθετήθηκε το 2016 από τον Δήμο Νικαίας – Αγίου Ιωάννη Ρέντη στην πλατεία Παιδικής Στέγης, δίπλα στην οδό Πέτρου Ράλλη.

Η λύση για όσους κινδύνευαν να χάσουν τα σπίτια τους λόγω μνημονίων υπήρχε. Ο νόμος Κατσέλη ήταν μια σημαντική παρέμβαση υπέρ των ιδιοκτητών-δανειοληπτών που λόγω της χρεοκοπίας της χώρας βρέθηκαν στο έλεος των τραπεζών. Ενδεχομένως να υπήρχαν και καλύτερες λύσεις αλλά αυτή επιλέχτηκε στο ξεκίνημα της κρίσης.

Ο νόμος Κατσέλη ουσιαστικά εξέπνευσε με το 3ο Μνημόνιο και ενταφιάστηκε πλήρως τον Δεκέμβριο του 2019 με την εφαρμογή του «Σχεδίου Ηρακλής», βάσει του οποίου οι τράπεζες ξεφορτώνονταν τα λεγόμενα «κόκκινα δάνεια» τα οποία πουλούσαν σε πολύ χαμηλές τιμές σε εισπρακτικές εταιρείες (servicers), τις οποίες στην πραγματικότητα είχαν δημιουργήσει οι ίδιες χωρίς, ευθέως, να φαίνονται.