Ποιήματα (204)
e.e.cummings, μ'αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
σώμα σου. Είναι κάτι εντελώς πρωτοφανές.
Mύες καλύτεροι και νεύρα περισσότερα.
μ'αρέσει το σώμα σου. μ'αρέσει αυτό που κάνει,
πως το κάνει. μ'αρέσει να νιώθω την σπονδυλική σου
στήλη και κάθε κόκκαλο του σώματός σου, και την
τρεμουλιαστή
Του Αργύρη Χιόνη, οκτώ πεζοποιήματα από τον Ακίνητο δρομέα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Τα οχτώ σύντομα πεζοποιήματα του Αργύρη Χιόνη (Σεπόλια, 1943 - Αθήνα, 2011) είναι από το βιβλίο του "Ο ΑΚΙΝΗΤΟΣ ΔΡΟΜΕΑΣ" - Νεφέλη, 1966. Ξεσκονίζοντας κάποια ράφια της βιβλιοθήκης είδαμε μια θαμπή λάμψη πίσω από τα αιωρούμενα σωματίδια της σκόνης, που η πηγή της ήταν το παραπεταμένο αυτό βιβλίο. Το φυσήξαμε το τινάξαμε το χαϊδέψαμε και ξαπλωμένοι το διατρέξαμε σχεδόν διαγωνίως. Συναντηθήκαμε με κάποια ποιήματα που μας άρεσαν όταν χρόνια πριν το είχαμε πρωτοδιαβάσει και διαπιστώσαμε ότι τα περισσότερα απ'αυτά τώρα δεν μας σαγήνευσαν τόσο όσο τότε.
"Οι δυσκολότεροι δρόμοι", "πόσο λίγο αξίζω", δύο ποιήματα της Χίλντας Ντομίν
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Οι δυσκολότεροι δρόμοι
Τους δυσκολότερους δρόμους
τους διαβαίνεις μόνος.
Η απόγνωση, ο χαμός,
η θυσία
είναι δρόμοι μοναχικοί.
Το Πάτερσον του Τζιμ Τζάρμους παρέα με δύο ποιήματα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Στην ταινία "Πάτερσον" του Τζιμ Τζάρμους ένας Γιαπωνέζος ποιητής προς το τέλος λέει στον Πάτερσον, ότι το να διαβάζεις μεταφρασμένη ποίηση είναι σαν να κάνεις ντους με αδιάβροχο. Ιδιαίτερα με μερικούς ποιητές φαντάζομαι ότι αυτό θα είναι ακόμα χειρότερο, να όπως το να κρατάς και ομπρέλα.
Εδώ όμως έχουμε μια χαμηλόφωνη αμερικάνικη ταινία που διασώζει την ορμώμενη εκ της παιδικότητάς της ποίηση, έχοντας στο κέντρο της δύο διαφορετικούς σε όλα ερωτευμένους ανθρώπους που τους ζήλεψα. Είναι απ'αυτούς τους ανθρώπους που ξεγεννούν την πόλη τους όπως αναπνέουν και κινούνται στον χώρο τους και γεννιούνται διαρκώς απ'αυτήν και την ιστορία της ακόμα κι όταν ονειρεύονται στον ύπνο τους, ή ακόμα κι όταν είναι Δευτέρα.
Το άπειρο, του Τζιάκομο Λεοπάρντι
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης ΡοσμαράκηςΤΟ ΑΠΕΙΡΟ
Αγαπημένος μού ήταν πάντα αυτός ο λόφος ο έρημος,
κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν τον μακρινόν ορίζοντα.
Μα εδώ που στέκω
οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις
Δύο αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή του Λέοναρντ Κόεν "Το βιβλίο του Ελέους"
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Το 1984 ο Λέοναρντ Κόεν κυκλοφόρησε το άλμπουμ Various Positions. Ένα από τα τραγούδια του δίσκου που έγραψε ιστορία ήταν το Dance me to the end of love. Την ίδια χρονιά βγήκε και η ποιητική συλλογή του Κόεν "Το βιβλίο του Ελέους". Στο βιβλίο αυτό απονεμήθει το "Λογοτεχνικό βραβείο ποίησης" των Καναδών συγγραφέων. Στα Ελληνικά μεταφράστηκε από τον Διονύση Μαρσέλλο και κυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Περισπωμένη.
Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΛΗΣΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΟΣ ΑΓΟΝΑΤΟΣ ΙΚΕΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΝ ΣΤΥΛΙΤΗ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
εσύ που ανέβηκες πάνω από τη ζωή
σαράντα χρόνια
που το κορμί σου έκοψες
κι απ'τη ψυχή σου έξω
άφησες να μαρτυρά
να κιτρινίζει σα φυτό
έξω από το χώμα
"Για την παιδοκτόνο Μαρία Φαρράρ", του Μ.Μπρέχτ, ένα ποίημα ως αντίστιξη στο πνεύμα των ημερών
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Δέκα χρόνια μετά την μεταπολίτευση όποια πέτρα κι αν σήκωνε ο ριζοσπαστικοποιημένος και εν δυνάμει φιλότεχνος από κάτω έβρισκε κι έναν Μπέρτολτ Μπρέχτ ( Άουγκσμπουργκ, 1898 - Ανατολικό Βερολίνο, 1956). Σ'αυτό το κλίμα διαβάσαμε κι εμείς ποιήματά του και είδαμε τα θεατρικά του. Ότι κάτι εντελώς δικό του είχαν τα έργα του, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Κάποια απ'αυτά που διαβάσαμε τότε εξακολουθούν να μας αρέσουν ακόμα και σήμερα, ιδιαίτερα το έξοχο βιβλιαράκι του "Οι ιστορίες του κ. Κόινερ".
Μιλώ, του Μανώλη Αναγνωστάκη, αφιερωμένο (13-21) σ'εμάς όλους που μας στεναχωρούν αυτοί εκεί πάνω
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματαΓια τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτεςΜιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμέναΓια τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Αίφνης στο σούρουπο, τρία ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ντῖνος Χριστιανόπουλος (γεν. 1931): ψευδώνυμο τοῦ Κωνσταντίνου Δημητριάδη. Ποιητής, πεζογράφος, φιλόλογος καὶ κριτικὸς ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Μου τον σύστησε στο στρατό ένας βέρος Θεσσαλονικιός που πολύ γρήγορα γίναμε φίλοι. Τώρα πια δε θυμάμαι το όνομά του. Σταύρος ίσως, μπορεί και Στάθης. Μου έχει μένει όμως η εκπομπή του, ένα ανοιχτόκαρδο παιδί ήταν με πάθος για τα γράμματα. Ας είναι καλά όπου και να'ναι.
Έχω παρατηρήσει πως μια διάθεση για να διαβάζω ποιήματα του Χριστιανόπουλου μου γεννιέται όταν ο καιρός έχει κάτι από την παγωνιά της ξαστεριάς, ποτέ άνοιξη ή καλοκαίρι. Αυτές τις μέρες που ένιωθα λίγο σαν φαντάρος χώθηκα δυο τρεις φορές στα ποιήματά του και ένιωσα καλά. Κι έτσι μου ήρθε η όρεξη να αντιγράψω τρία απ'αυτά.