Ποιήματα (204)
"Επιτύμβιον", του Μανόλη Αναγνωστάκη
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Η φίλη μου η Π., που συζητούσα μαζί της πριν καιρό για διάφορα κι ανάμεσα και για ένα γνωστό δημόσιο πρόσωπο που είχε αποβιώσει, μου θύμισε το "Επιτύμβιον", ένα ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη (Θεσ/νίκη, 1925 - Αθήνα, 2005) που το έγραψε εν μέσω χούντας το '70 και κυκλοφόρησε το '74.
Σήμερα, ξαφνικά θυμήθηκα την κουβέντα μας την ώρα που άκουγα στις ειδήσεις τις αντιδράσεις για την μετατροπή από τον Ερντογάν της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Για μια ακόμα φορά συνειδητοποίηση ότι είναι σαν να ψάχνω να βρω ψύλλους στ'άχυρα επιδιώκοντας να εντοπίσω τις όποιες μυστήριες καραμπόλες του μυαλού μου, που εν προκειμένω έφεραν εκείνη τη συζήτηση στον αφρό. Το κέρδος πάντως ήταν να ξαναδιαβάσω εκείνο το εύστοχο ποίημα και διαπιστώνοντας ότι μου άρεσε όπως παλιά, αποφάσισα να το αναρτήσω, μιας και το είδα ως μια καλή ευκαιρία για να το θυμηθούν οι μεγαλύτεροι και να το μάθουν οι νεώτεροι.
Ο ΣΟΣΙΑΛ-ΛΗΣΤΗΣ, ένα ποίημα του Βασίλη Δεμιρτζιάν
Συντάκτης Βασίλης Δεμιρτζιάν
Μέσα στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, σε 'στέλναν για τσιγάρα,Τρεισήμισι από την DRAPETOMANIA της Γιάννας Μπούκοβα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
DRAPETOMANIA
12
Παραδόξως όλοι οι δρόμοι καταλήγουν
στο άλυτο μυστήριο της ελεύθερης βούλησης.
Παραδόξως κάθε φορά που με κολλάνε στον τοίχο
μιλάω στο πρώτο πρόσωπο.
Είδα χθες έναν τυφλό να περνάει με κόκκινο.
Το μπλόκο της Κοκκινιάς, ένα ποίημα του Βασίλη Δεμιρτζιάν
Συντάκτης Βασίλης Δεμιρτζιάν
Μπλοκάρισαν την Κοκκινιά,
Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει"Της Πανδημίας", της Λίζας Διονυσιάδου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Μάσκες,
φορεμένες πάνω σε άλλες
μάσκες,
πασχίζουν να κρατήσουν την ανάσα.
"Εξήντα χρόνια πίσω" του Βασίλη Δεμιρτζιάν
Συντάκτης Βασίλης Δεμιρτζιάν
Σε άλλη χώρα τώρα πια,θα πας για να δουλέψεις,Μες τα παλιά Ταμπάκικα, του Βασίλη Δεμιρτζιάν
Συντάκτης Βασίλης Δεμιρτζιάν
Μες στα παλιά Ταμπάκικα, στη φτωχοσυνοικία,Κική Δημουλά: Ήμουν πολύ μελαγχολικό παιδί....
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Ήμουν πολύ μελαγχολικό παιδί.
Αυτό μπορεί να είναι κάλλιστα προεόρτιο ποίησης.
Ουδείς ευτυχής
έχει διακόψει ευτυχία για να γράψει ποιήματα.
Αν μου έδιναν να διαλέξω μεταξύ μιας ευτυχίας
και του να γράψω ένα καλό ποίημα,
Κική Δημουλά, τώρα ας κοιτάζεις μία θάλασσα όλη την ατέλειωτη νύχτα σου
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σε σχέση μ'αυτά που έγραψε, λίγα ποιήματα της Κικής Δημουλά (Αθήνα, 1931- 22.2.2020) έχω διαβάσει. Για πρώτη φορά το μοιραίο συνέβη με το Χαίρε ποτέ, κάπου στο μέσον της δεκαετίας του '90 και μ'έπιασε. Για τα δικά μου στάνταρ ήταν μια διαφορετική και παράξενη ως ένα βαθμό ποίηση απ'αυτήν που είχα εξοικειωθεί. Στίχοι που έπαιζαν με τις λέξεις που έτσι αποκτούσαν ένα διαφορετικό εκτόπισμα καθώς το νόημα προέκυπτε από το απρόσμενο συνδυασμό τους. Αν και έμοιαζαν λες και τους γέννησε μια χαλαρή και γειωμένη προσωπικότητα εν τούτοις λίγο αν τους σκεφτόσουνα συνειδητοποιούσες ότι η ταραχή εξ αιτίας της φθοράς, της ματαίωσης και της θνητότητας ήταν πάντα παρούσα, πως είχε πιάσει στασίδι ακόμα και στα ωραία της ζωής της. Απίθανο ήταν να μην αισθανόσουν της πίκρας την επίγευση, σπάνια όμως για λόγους εξωτερικούς. Κι αυτό διότι τα ποιήματά της εστίαζαν στους πολλούς και σχεδόν αδιόρατους χιλιάδες μικρούς κόμπους της καθημερινότητας και των σχέσεων δίχως όμως να με ακινητοποιούν.