Στις 14 Οκτωβρίου,η Microsoft σταματά την υποστήριξη σε πολλά δημοφιλή προϊόντα της, όπως τα Windows 10, το Office 2016 και το Office 2019. Αυτή η απόφαση επηρεάζει εκατομμύρια συσκευές παγκοσμίως, οι οποίες σύντομα θα μείνουν εκτεθειμένες. Μετά το πέρας αυτής της ημερομηνίας, οι συσκευές δεν θα λαμβάνουν πλέον ενημερώσεις ασφαλείας από τον κατασκευαστή, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν από απειλές του κυβερνοχώρου,ενώ παράλληλα προκύπτουν ζητήματα συμμόρφωσης και απρόβλεπτα έξοδα για τις επιχειρήσεις. 

Δυνατός σεισμός σημειώθηκε, το βράδυ της Δευτέρας (8/9), στην Εύβοια και έγινε αισθητός σε όλη την Αττική.Σύμφωνα με την αυτόματη λύση του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου, πρόκειται για σεισμό 5,2 βαθμών με επίκεντρο 4χλμ βορειοδυτικά των Νέων Στύρων Ευβοίας.

Ο σεισμός είχε εστιακό βάθος 2,3 χλμ.

Προς το παρόν δεν υπάρχουν αναφορές για υλικές ζημιές.

Διαβάζω ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα, γραμμένο από την Αμερικανίδα συγγραφέα Κρίστιν Ρόζεν, με τίτλο «The Extinction of Experience». Λυπάμαι, εάν γράφονται βιβλία για την εξάλειψη της εμπειρίας σημαίνει ότι έχουμε ήδη ξεκινήσει να πενθούμε τη ζωή.

Λίγο-πολύ αυτό που λέει είναι ότι, χρόνο με τον χρόνο, χάνουμε την επαφή μας με την πραγματικότητα γιατί πάντα, σε ό,τι συμβαίνει, μεσολαβεί μια οθόνη και εμείς αντιλαμβανόμαστε τις εμπειρίες μέσω των κινητών, των εφαρμογών και των δικτύων. Πιο επιμελημένα, πιο άμεσα, πιο προσωπικά, αλλά πιο διαστρεβλωμένα και ασύνδετα από την πραγματικότητα.

Είμαι της γενιάς X και, αποχαιρετώντας το καλοκαίρι κάπως νοσταλγικά, θυμάμαι τα καλοκαίρια χωρίς κινητά και χωρίς οθόνες.

Άγγελος Κυρούσης. «……Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος, είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μέλλοντα χρόνο,  και ο μέλλων χρόνος να περιέχεται στον παρελθόντα χρόνο……».

Τον Τόμας Στερνς Έλιοτ θυμήθηκε ο Κώστας Λαλιώτης για να μιλήσει για το DNA του ΠΑΣΟΚ στα 51α γενέθλια από την ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτεμβρίου. Το σκεπτικό του κινείται με κεντρομόλο το «ότι οι νέες γενιές στην αέναη αναζήτησή τους πάντα θα αξιολογούν θετικά το αυθεντικό, με τη δύναμη, την έλξη και την αίγλη της γνησιότητας και θα απορρίπτουν τις κάλπικες μιμήσεις και τις ψευδεπίγραφες απομιμήσεις».

Σήμερα, θα αφήσουμε τον ζόφο που κατακλύζει τον κόσμο γύρω μας και θα ασχοληθούμε με κάτι πιο ανάλαφρο.

 Πολιτική κρίση έχει ξεσπάσει μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας, σχετικά με το καλώδιο διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου 

Τι πρέπει να ξέρουμε σε γενικές γραμμές για αυτό το καλώδιο.

Πρόκειται για ένα υποθαλάσσιο καλώδιο που θα συνδέσει το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα.

Δύο ταινίες από την Παλαιστίνη μιλούν συγκλονιστικά για την ομορφιά, τον εκτοπισμό, τη μνήμη, τα δομικά υλικά πίσω από το εφιαλτικό streaming της γενοκτονίας.

Τις ώρες που ο ισραηλινός στρατός, με αεροσκάφη, βόμβες, ντρόουν, άρματα και θηριώδεις μπουλντόζες εισέβαλλε στα ερείπια της Γάζας για να απωθήσει μισό εκατομμύριο λιμοκτονούντες σε μια έκταση όσο ένα μικρούτσικο ξερονήσι, εκείνες τις ώρες είχα την τύχη και τη θλίψη να δω δύο ταινίες για την Παλαιστίνη.

Σαν προσκύνημα ανεβήκαμε στο Pink Studio. Μια συγκλονιστική εμπειρία, σαν Επιφάνια, μας περίμενε. Η πρώτη ταινία ήταν η μικρού μήκους «Τα άνθη στέκουν σιωπηλά, Μαρτυρία» («The flowers stand silently, Witnessing», 2024), του Τεό Παναγόπουλου, Ελληνοπαλαιστίνιου καλλιτέχνη με έδρα τη Γλασκόβη.

Βιώνουμε την ευημερία σε ένα κράτος πρόνοιας,  ανιχνεύουμε τι κρύβει μια παιδική ψυχούλα, ανεβάζουμε τον Άμλετ εντός των φυλακών, βάζουμε το τρίποντο της συμπερίληψης.

«Η πρόνοια της ευημερίας». Όπως καταδεικνύουν και διεθνή παραδείγματα, το κοινωνικό κράτος ούτε μη χρηματοδοτήσιμο είναι ούτε συνιστά τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη. Αντιθέτως, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεσή της. Το σύστημα κοινωνικής προστασίας οφείλει νυποστηρίζει τη δημιουργία καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας, θέτοντας σε κίνηση έναν “ενάρετο κύκλο”, που επιταχύνει την ανάπτυξη», υπογραμμίζει ο Μάνος Ματσαγγάνης, καθηγητής Δημόσιας Οικονομικής στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου.

«Τι κρύβει μια ψυχούλα». Είναι αρκετά διαδεδομένη η πεποίθηση, λόγω και των δυσδιάκριτων συμπτωμάτων, ότι η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές δεν αφορούν τα παιδιά.

Μίλτος Τόσκας. Στην προ-ίντερνετ εποχή ο εγκέφαλός μας μάθαινε να αντέχει την αβεβαιότητα, σήμερα προσαρμόζεται στην ταχύτητα των απαντήσεων.

 Θυμάσαι πώς ήταν να χάνεσαι σε μια πόλη; Να ψάχνεις δρόμους με ένα τσαλακωμένο χάρτη στο χέρι ή να ρωτάς τον πρώτο περαστικό; Aν δεν τους έβρισκες, έπρεπε να εμπιστευτείς το ένστικτό σου. Σήμερα ανοίγεις το κινητό και η διαδρομή εμφανίζεται μπροστά σου με βελάκια και γυναικεία φωνή να σε καθοδηγεί. Ούτε σκέψη να περιπλανηθείς, ούτε περιθώριο να χαθείς. Ο εγκέφαλός σου έχει μάθει ότι η αβεβαιότητα κρατάει όσο το πάτημα ενός κουμπιού.  

Μίλτος Τόσκας. Στην Ελλάδα του 2025 η υγεία δεν είναι απλώς αγαθό, είναι επένδυση πολυτελείας. Από το ραντεβού στον γιατρό μέχρι το φάρμακο στο φαρμακείο κάθε βήμα μοιάζει να συνοδεύεται από μια μικρή ή και όχι τόσο μικρή οικονομική αιμορραγία. 

Θυμάμαι κάποτε, όχι πολύ παλιά που η ασθένεια είχε κυρίως συναισθηματικό βάρος. Ο φόβος για τη διάγνωση, η αγωνία για την ανάρρωση. Σήμερα το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό μόλις αρρωστήσεις είναι: «Πόσο θα μου κοστίσει;» Στην Ελλάδα του 2025 το σύστημα υγείας μοιάζει περισσότερο με χρηματιστήριο παρά με καταφύγιο κι αυτό δημιουργεί συνθήκη παρατεταμένης ανασφάλειας. 

Θέλεις ραντεβού στον ειδικό γιατρό; Είτε περιμένεις τρεις μήνες στο δημόσιο, είτε πληρώνεις 50-80 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα για να μπεις αύριο. Η μαγνητική τομογραφία; Καλύπτεται “μερικώς” από το ταμείο, το υπόλοιπο βγαίνει από την τσέπη σου και συνήθως είναι το πιο αλμυρό κομμάτι του λογαριασμού. Τα φάρμακα; Ναι, υπάρχει συμμετοχή, αλλά ακόμα κι έτσι οι χρόνιοι ασθενείς ξοδεύουν δεκάδες ευρώ τον μήνα μόνο για να διατηρούνται λειτουργικοί. 

Το δημόσιο σύστημα που υποτίθεται ότι φτιάχτηκε για να καλύπτει τον πολίτη, έχει μετατραπεί σε ένα λαβύρινθο αναμονών και ελλείψεων. Έλλειψη προσωπικού, ελλείψεις φαρμάκων, ελλείψεις κρεβατιών. Το όνειρο του Γεννηματά που με πολύ κόπο πήρε σάρκα κι οστά, γίνεται εφιάλτης. Οι γιατροί παλεύουν με φιλότιμο, αλλά δεν φτάνει. Το αποτέλεσμα; Ο πολίτης στρέφεται όλο και πιο συχνά στον ιδιωτικό τομέα, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη.  

Κι εκεί ξεκινά η πραγματική “επένδυση”. Ιδιωτικές κλινικές που λειτουργούν σαν ξενοδοχεία πέντε αστέρων. Μόνο που το δωμάτιο με θέα δεν πληρώνεται με πόντους από κάρτες, αλλά με χιλιάδες ευρώ. Πακέτα check-up που θυμίζουν καταλόγους εστιατορίων: «βασικό», «πλήρες» και «VIP». Ασφαλιστικά προγράμματα που υπόσχονται τα πάντα, μέχρι να διαβάσεις τα ψιλά γράμματα. Ο μέσος άνθρωπος προσπαθεί να καλύψει όσο το δυνατόν περισσότερα για αυτόν και την οικογένειά του, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετά. 

Η υγεία έγινε προϊόν και όπως κάθε προϊόν η ποιότητά του εξαρτάται από την αγοραστική σου δύναμη. Έχεις χρήματα; Μπαίνεις γρήγορα, βγαίνεις γρήγορα, έχεις πρόσβαση στους καλύτερους και η υγεία σου με έναν τρόπο “προέχει” των άλλων. Δεν έχεις; Υπομένεις την αναμονή, τα ράντζα, τα ραντεβού που “ανοίγουν” μετά τις γιορτές, αναμένεις μία ακύρωση κι ελπίζεις για το καλύτερο, σκεπτόμενος το χειρότερο σενάριο. 

Αυτή η ταξική ανισότητα στην περίθαλψη δεν είναι απλώς ηθικό ζήτημα, είναι κοινωνική βόμβα στα θεμέλια κάθε κοινωνίας. Όταν η πρόσβαση στην υγεία καθορίζεται από το πορτοφόλι, η κοινωνία χάνει κάτι βαθύτερο από το δικαίωμα στη φροντίδα: χάνει την αίσθηση ότι όλοι αξίζουν ίση μεταχείριση στην πιο ευάλωτη στιγμή τους. Aυτό το κενό δεν μπορεί να καλυφθεί με λέξεις που θα αμβλύνουν το αίσθημα ανασφάλειας και φόβου.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και μια σιωπηλή, πικρή ειρωνεία: ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσο εξελιγμένη ιατρική τεχνολογία, τόσες φαρμακευτικές καινοτομίες, τόσες επιστημονικές δυνατότητες. Ο καρκίνος αντιμετωπίζεται καλύτερα, οι χρόνιες ασθένειες ελέγχονται, η πρόληψη μπορεί να σώσει ζωές πριν καν κινδυνεύσουν. Όμως όλη αυτή η πρόοδος γίνεται “κτήμα” μόνο όσων μπορούν να την πληρώσουν. Δεν είναι άδικο όλο αυτό; 

Η υγεία λένε δεν έχει τιμή. Στην Ελλάδα του 2025 όμως έχει και συχνά είναι απαγορευτική. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να βλέπουμε το πιο θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα σαν ένα ακόμη πεδίο για “αγοραία” παιχνίδια, ή αν κάποτε θα θυμηθούμε ότι το νοσοκομείο δεν είναι πολυτελές κατάστημα, είναι το τελευταίο οχυρό απέναντι στην ανθρώπινη φθορά. Η φθίνουσα πορεία από το 2011 μέχρι το παρόν είναι δεδομένη, παράλληλα ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές ξεφυτρώνουν σε όλα τα μεγάλα αστικά επιβεβαιώνοντας όλα τα παραπάνω. Αν όμως ο ίδιος ο κόσμος δεν αντιδράσει και τα λίγα προπύργια, θα “καταληφθούν”. 

Μέχρι τότε ο τίτλος “ακριβή υγεία” θα παραμένει το πιο οξύμωρο και το πιο σκληρό σύνθημα της εποχής μας.  

Πηγή: olafaq.gr/outlook

Θυμάμαι τον υπουργό  Άμυνας Νίκο Δένδια πως ξιφουλκουσε

μέσα στη Βουλή για να μας πείσει για το αλόγιστο

των εξόδων στο υπουργείο του.

Τι κτηνιάτρους, τι άλογα,τι υπαξιωματικούς έριξε στο

τραπέζι...μας έπεισε.

Παράγγειλε και κανά δυο Behlarra φρεγάτες,κατάργησε και την

Αλίκη στο Ναυτικό και όλα καλά.

Για ελικόπτερο δεν ανάφερε κάτι...