Ράνια Ροκιά
Yorgos Kyriakopoulos : Κι άλλο Pass ! Αλλά γιά καλό σκοπό
Το ξέρω πως δεν είναι ένα δημοφιλές ή επίκαιρο θέμα. Η Μαρί Λουίζ Έτα σπάει ακόμα ένα ταμπού
Μάκης Διόγος. 
Η Μαρί-Λουίζ Έτα είναι από το Σάββατο η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει να προπονήσει μια ανδρική ομάδα σε ένα από τα πέντε κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης, αφού ανέλαβε προσωρινή προπονήτρια της ομάδας της Μπουντεσλίγκα, Ουνιόν Βερολίνου. Ο διορισμός της μέχρι το τέλος της σεζόν έρχεται μετά την απόλυση του Στέφεν Μπάουμγκαρτ, η ομάδα του οποίου έχασε το Σάββατο 3-1 από την Χάιντεχαϊμ, που βρίσκεται στη τελευταία θέση της βαθμολογίας. Η Ουνιόν Βερολίνου, η οποία βρίσκεται 11η στην Μπουντεσλίγκα των 18 ομάδων, απέχει 11 βαθμούς από τη ζώνη του αυτόματου υποβιβασμού με πέντε αγώνες να απομένουν, αλλά έχει κερδίσει μόνο δύο φορές σε 14 αγώνες πρωταθλήματος το 2026.
Σιμόν ντε Μποβουάρ (Παρίσι, Ιανουάριος 1908 - 14 Απριλίου 1986), από τη Stavroula Papaspirou, στο fb
Το καλοκαίρι του 1947, δύο χρόνια πριν εκδοθεί το πολύκροτο «Δεύτερο φύλο», η Σιμόν ντε Μποβουάρ, αιώνια σύντροφος του Σαρτρ, αλλά ήδη κεραυνοβολημένη από έρωτα για τον συγγραφέα Νέλσον Αλγκριν, συστηνόταν στον αμερικανό εραστή της με μια ειλικρίνεια που, σύμφωνα με τη βιογράφο της Ιγκέτ Μπουσαρντό (βλ. Σιμόν ντε Μποβουάρ", εκδ. Κίχλη ), σε όλο το υπόλοιπο έργο της διαπιστώνεται μόνο σε λανθάνουσα μορφή.Αυτή είναι η Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου 2027 από την UNESCO - Πως η πόλη μεταμορφώθηκε από πόλη των ναρκωτικών επί Εσκομπάρ σε πόλη των βιβλιοπωλείων
Κωνσταντίνος Τσάβαλος. Η πόλη του Μεντεγίν* στην Κολομβία ετοιμάζεται να βρεθεί στο επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτιστικής σκηνής το 2027, καθώς η UNESCO την ανακήρυξε επίσημα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου. Η επιλογή - σύμφωνα με την αρμόδια επιτροπή - αποτελεί μια αναγνώριση μιας βαθιάς και μακρόχρονης διαδικασίας βιβλιοφιλικού μετασχηματισμού της κολομβιανής πόλης, όπου το βιβλίο και η ανάγνωση λειτούργησαν ως εργαλεία κοινωνικής αλλαγής.
ΟΙ ΕΚΔΡΟΜΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ , της Ελένης Αλεξίου & ΠΥΞ ΛΑΞ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ του Δημήτρη Περοδασκαλάκη
Στις ανθισμένες κουτσουπιές Η άποψη Χαράρι και ποιος τελικά είμαι όταν δεν μου ανήκουν οι λέξεις μου;
Δήμητρα Διδαγγέλου*. Στη γιορτή μου πριν από λίγους μήνες έλαβα για πρώτη φορά τόσο πολλές καλογραμμένες ευχές. Άλλες ποιητικές, άλλες με λέξεις εξεζητημένες, λες και είχαν βγει σε κάποια στιγμή μεγαλειώδους έμπνευσης.
Τόσο άψογες που έμοιαζαν ψεύτικες, άψυχες ή γραμμένες από την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Δεν αμφισβήτησα την πρόθεση όσων τις έστειλαν, όμως έγινε η αφορμή για να μπω σε σκέψεις σχετικά με την αυθεντικότητα όσων γράφονται με την ΤΝ και τις προεκτάσεις που αυτό μπορεί να έχει στην έκφραση και την αίσθηση της ταυτότητας.
Η εξαφάνιση του μικρού Ηρακλή μεγαλοβδόμαδα στη Σαλονίκη, ( του Πάνου Ιωαννίδη)
Ο Ρουσέτος δεν συνηθίζει να περνάει από το γραφείο μου. Ούτε εγώ συνηθίζω να κατεβαίνω κυριακάτικα, πόσο μάλλον την Κυριακή των Βαΐων.
Είχα υποσχεθεί στην Πέρσα να την πάω για φαγητό. Το κορίτσι μου είχε ελεύθερη Κυριακή στην υπηρεσία της μετά από καιρό, και δεν μπορούσα να της χαλάσω χατίρι. Τον τελευταίο καιρό είχε ριχτεί με τους συναδέλφους της με στο κυνήγι μιας σπείρας από τα Βαλκάνια που χρησιμοποιούσε τα οφέλη της Golden Visa, για να αγοράζει κοψοχρονιά σπίτια στη Χαλκιδική. Οι βίλες χρησιμοποιούταν ως παράνομοι οίκοι ανοχής που στελεχωνόταν από θύματα του trafficking για να ικανοποιούνται οι τουρίστες. Κατάφεραν και έπιασαν τον αρχηγό και τον βασικό σύνδεσμο του στην Ελλάδα.
Ο Κώστας Νικούλι πιστεύει πως τα βιώματα μας είναι ο θησαυρός μας
Με αφορμή τη «Μια αχόρταγη σκιά» που σκίζει στη Στέγη, ο διεισδυτικός ηθοποιός, μιλά στον Δημήτρη Πάντσο για την πατρότητα, την απουσία, τα όρια και εκείνο το δύσκολο «όχι» που τελικά σε ορίζει περισσότερο από κάθε «ναι».
Στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, ο Mariano Pensotti στήνει έναν μεγάλο διπλό καθρέφτη. Ένας ορειβάτης που αφηγείται μια εμπειρία στα όρια, ένας ηθοποιός που την αναπαριστά ή την επινοεί ξανά. Ανάμεσά τους, κάτι που διαρκώς μετατοπίζεται. Η αλήθεια, η μνήμη, η αφήγηση. Και πιο βαθιά απ’ όλα, η σκιά ενός πατέρα. Παρόντος ή απόντος, δεν έχει τόση σημασία, η σκιά δουλεύει το ίδιο.
Γιατί τα νοίκια και η ακρίβεια παίζουν σημαντικό ρόλο στο να φτωχαίνει ένας εργαζόμενος; / βίντεο + Δυσβάστακτο το «κεραμίδι» για τα ελληνικά νοικοκυριά
Ο πανεπιστημιακός Σταύρος Σπυρέλλης, που έχει χαρτογραφήσει πλήρως την αθηναϊκή πρωτεύουσα ως κύριος ερευνητής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), με γνωστικό αντικείμενο την Κοινωνική Αστική Γεωγραφία, και μέλος του Εργαστηρίου Κοινωνικών Μετασχηματισμών του Αστικού Χώρου (LaSTcity) του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών, αναλύει στην Τίνα Μανδηλαρά τα πολλαπλά αίτια της ακρίβειας στο κέντρο της πόλης εξαιτίας της αύξησης των ενοικίων.
Εξηγεί τι ακριβώς συνέβη με την ιδιοκατοίκηση και πώς ακριβώς η πολυκατοικία, από κοινωνικό αγαθό, μετατράπηκε σε επενδυτική ευκαιρία, πώς από ένα αποθετήριο, που έσωσε την Αθήνα σε δύσκολες εποχές, καταλήξαμε στα επενδυτικά παιχνίδια και στην κερδοσκοπία.
«Για μένα σημαντικό ρόλο για την ακρίβεια στις αντικειμενικές αξίες έπαιξε η Golden Visa. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να χαρτογραφήσουμε. Έχω ζητήσει τα δεδομένα. Ρώτησα πότε θα μπορούσαμε να τα έχουμε, γιατί είναι προσωπικά, αλλά δεν πήρα απάντηση.
Θα σε δω στην κόλαση των σκυλάδικων φιλαράκο (διήγημα του Σπύρου Βουδούρη) + η ξεχωριστή Κυρία Καίτη Ντάλη
«Εδώ μωρέ, στη Βενιζέλου πιο πάνω. Δουλεύει μια παλιά μου και είπα μπας και θέλει καμιά επανασύνδεση. Εσύ πού πας»;
«Αθήνα, δουλειά».
«Ωραία».
«Μη χαθούμε πάλι» …απομακρύνεται τρία βήματα σκεφτικός «να σου πω, Καίτη Ντάλη γουστάρεις»;
«Πεθαίνω».
«Έλα απόψε δέκα, δέκα και μισή» μου δείχνει με το κεφάλι το διαμέρισμά του στο ισόγειο.