ΝΕΦΕΛΗ

..............Δεν ήταν μία γυναίκα αυτή, ήταν εφτά όσα τα πέπλα της, πολύχρωμα πέπλα παλμικά, τόσο παλιά όσο εκείνα της Σαλώμης. Κι άρχισαν τώρα να περνάνε πάνω του διάφανα  απ' την κορφή, ίσαμε κάτω τα πέλματα. Πέπλα πολλά, 'αμαρτωλά' και τέλος  ένα,  σε μια 'του έρωτα σινδώνη ιερή' τη μοίρα του τύλιγε,  άγια μοίρα η και αλλιώς  αμαρτωλή,  μπερδεύτηκε. 

Του 'παιρνε το κεφάλι  επί πίνακι και χαλάλι της,  μέχρι που τον άφησε ,  όπως τον είχε γεννήσει η μάνα του ξέπνοο, χώμα είχε γίνει...Μόνο το στήθος σάλευε ψάχνοντας μια ανάσταση, στα  κύτταρά του μία επανάσταση, αρχαίες ερωτικές ρίζες αναδεύτηκαν μες το 'καμένο' κορμί του. Και μετά βλάστησαν πάνω στο σώμα του διψασμένοι, οι αμπελώνες του πρώτου παραδείσου...

«Σε διψώ»,  της ψιθύρισε και τότε ήταν που  τον σήκωσε, στερεώνοντάς τον πάνω στο στήθος της. Εκεί έμεινε να τη 'βυζαίνει' υγρό μωρό στο πρώτο του γάλα, δεμένος  πάνω στον αφαλό της, δεμένος στο λώρο της, τον  ερωτικό. Και δεν ξελυνόταν. .

«Χωρίς φουρτούνα ο έρωτας, πνίγεται στα ρηχά.», της ψιθύρισε πάλι, φουρτουνιασμένη η Νεφέλη, ευχαρίστως πνιγόταν   στα νερά του. Ποιος δε θα ζήλευε τέτοιο 'ναυάγιο';

 Ώρες λαχτάρας στη βαθειά συναίνεση, στο μεγάλο 'ναι' του Έρωτα, ώρες που δικαιώνεται κι αυτός να υπάρχει, βιώνοντας   μαρμαρυγές σωμάτων και ψυχών. Δυο άνθρωποι, δυο ξένοι μέχρι τα χτες και πια παραδομένοι,  ξαφνικός έρωτας γεμάτος χρώματα, ψυχές και σώματα,  μέχρι  τα πρώτα ξημερώματα.

Το επόμενο μόνο πρωινό  τ' ανήσυχο  δέρμα τους βρήκε ανάπαυση, βρήκαν κι  οι λέξεις τα χαμένα σύμφωνα, τα χαμένα  φωνήεντα, να πουν τ' ανείπωτα. Το ίδιο σκοτωμένοι το ίδιο ζωντανοί, 'θύτες' και 'θύματα' στην ίδια ερωτική μάχη, την μόνη αναίμακτη του ανθρώπου...

Και μετά σώπασαν,  αναπαμένο κάθε τους κύτταρο στη θέση του. Γεμάτο το λακκάκι στο  μάγουλο τ' αριστερό, με γλυκά  φιλιά, αλμυρό ιδρώτα και ξέχειλο τον έρωτα,  περισσευούμενο ακόμα και για το.δρόμο,  τίποτ' άλλο δε χωρούσε.

«Όλα τα έδωσα», της ψιθύρισε. «Γι αυτό ο Θεός έπλασε τη γυναίκα.», πρόσθεσε,  'κυλώντας' την παλάμη του πάνω στο σώμα της.

«Από το πλευρό σου», αναστέναξε εκείνη.

«Είχα τόσο όμορφα πλευρά και δεν το ήξερα;» Της χαμογέλασε και σηκώθηκε από το  κρεβάτι.

Μπήκε στο μπάνιο, σήκωσε και η Νεφέλη το βιβλίο. Τελειωμένο, λιωμένο το κερί, τελειωμένη και εκείνη, ατέλειωτη μόνο η Ιθάκη, όπως ο ποιητής εμπνεύστηκε το τέλος της:

«Ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν...»

Το απόσπασμα αυτό είναι από το μυθιστόρημα "ΝΕΦΕΛΗ", 2013. Συγγραφέας του βιβλίου είναι η Σαββίδου Ιωάννα, που γεννήθηκε στη Δράμα. Αρέσει στην Βικτωρία Σαραλιώτου, η οποία μας το έστειλε.