Η Ταβέρνα

Μπήκαν στο ξενοδοχείο "Πατρίς" που ήταν εκεί κοντά και το βρήκαν στο δρόμο τους. Δεν είχε σημασία το δωμάτιο, δεν είχε σημασία το κρεββάτι, δεν είχαν σημασία τα σεντόνια, δεν είχε σημασία τίποτα. Μόνο το κορμί του ενός και το κορμί τυ άλλου. Και το μυαλό του ενός γεμάτο από τις εικόνες του άλλου. Και οι αισθήσεις τους γεμάτες από τα ερεθίσματα του άλλου. Μόνο οι δυό τους και κανείς τρίτος, άνθρωπος ή ιδέα, ανάμεσά τους.

Ούτε Χρυσή Αυγή και Στόχος, ούτε ΚΚΕ και Ριζοσπάστης, ούτε Μάρξ ή Λένιν, ούτε Νίτσε ή Βάγκνερ, κανείς άλλος δεν ήταν εκεί παρά μόνο οι δύο τους. Μόνο τα λόγια τα ερωτικά, τ'αγγίγματα, τα φιλιά, τα σώματά τους. Χωρίς τους φίλους τους δικηγόρους ή τους δικαστές, χωρίς εγκλήματα και τιμωρίες.

Μόνοι έξω από την κοινωνία, τον χώρο και τον χρόνο.

Έζησαν τον έρωτα μέχρι το πρωί, ώσπου τα δύο σώματα κουράστηκαν και δεν είχαν τίποτα άλλο να δώσουν. Και τότε, αντί για το συνηθισμένο κενό, ο Στράτος ένιωσε πως είχε δίπλα του έναν άγγελο. Όχι ένα σώμα χρησιμοποιημένο και άδειο από την ένταση και τον πόθο, αλλά ένα σώμα που ήθελε ακόμα να το κρατάει αγκαλιά και να το γεύεται, να το μυρίζει και να το νιώθει. Ήταν ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα γι'αυτόν και τον έκανε να νιώσει ευεξία. Κι εκείνη τον είδε δίπλα της το πρωί και κατάλαβε τι σήμαινε η λέξη έρωτας στα ποιήματα που διάβαζε και στα βιβλία που προσπαθούσαν να τον περιγράψουν με χίλιες λέξεις. Δεν θα χρειαζόταν πια κανέναν συγγραφέα ή ποιητή και καμία φιλενάδα ή γυναικεία στήλη για να της εξηγήσουν τι είναι ο έρωτας. Ήταν αυτό που είχε νιώσει εκείνη ολόκληρο το βράδυ, ήταν οι αμέτρητες δονήσεις του κορμιού της, ήταν η ατελείωτη θάλασσα στην οποία είχε κολυμπήσει, ήταν το συναίσθημα της πληρότητας που την κατέκλυζε.

Το απόσπασμα αυτό είναι από το ανέκδοτο βιβλίο του Γιώργου Τσιρίδη

με τίτλο "ΣΤΑ ΑΚΡΑ" ( Η χρυσαυγίτισα κι ο κνίτης) και πιο συγκεκριμένα από το κεφάλαιο με τίτλο "Η ταβέρνα". Αρέσει στον Οδυσσέα, ο οποίος και μας το έστειλε.