Κατά τη γνώμη μου, η ενεργοποίησή του υπήρξε δυνατή λόγω της απουσίας σοβαρής, στιβαρής και σταθερής αντιπαράθεσης με την κυβερνητική πολιτική σε κρίσιμα ζητήματα από την πλευρά συνολικά της αντιπολίτευσης. Αυτή η απουσία είναι που δεν επιτρέπει στο εκλογικό σώμα να διακρίνει μια άλλη, ουσιαστικά διαφορετική πρόταση και προοπτική, ώστε να σκεφτεί ότι αξίζει να την επιλέξει και να κινητοποιηθεί γι’ αυτήν, αντί να παραμένει παθητικός δέκτης διάφορων εξαγγελιών. Με άλλα λόγια, αυτό που πραγματικά λείπει, δεν είναι μόνο η συσπείρωση των αναγκαίων για την ανατροπή της δεξιάς δυνάμεων, αλλά κυρίως ένας ισχυρός και πειστικός αντίλογος, ικανός να αρχίσει την αποδόμηση της δεξιάς κυριαρχίας στην πολιτική σκηνή πολύ πριν από την αποτύπωσή της στο εκλογικό αποτέλεσμα. Από τη θέση της αντιπολίτευσης, ήδη, κερδίζονται οι κρίσιμες μάχες. 

Δύο μεγάλες ανατροπές

Δύο πρόσφατα παραδείγματα: ποια αντίδραση παρατηρείται σε δύο σημαντικότατες ανατροπές πολιτικής, που σημειώνονται αυτή την ώρα όσον αφορά το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ελληνική θέση απέναντι στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας;

Ως προς την πρώτη, είναι σαφές ότι ετοιμάζεται η ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Ενός κράτους γέννημα αιματηρού αντιαποικιακού αγώνα, που απόκτησε υπόσταση χάρη στη σταθερή αναφορά του στο διεθνές δίκαιο και τον ΟΗΕ, αλλά και την ένταξή του στη χορεία των αδεσμεύτων ισορροπώντας στο επικίνδυνο πεδίο ανταγωνισμού των υπερδυνάμεων σε μια εύφλεκτη περιοχή.

Τώρα, η προοπτική μετατροπής του σε «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» ενός φιλοπόλεμου επιθετικού συνασπισμού, εκτός από τα ζητήματα αρχής που θέτει για την ελληνική εξωτερική πολιτική, πρόκειται να εκθέσει την Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά και όσους συναινέσουν σε μια τέτοια επιλογή, σε μια επικίνδυνα παρανοϊκή κατάσταση διαλυτική οποιασδήποτε αναφοράς στο διεθνές δίκαιο και τη διεθνή νομιμότητα. Με αποτέλεσμα την αποδοχή στην πράξη της διχοτόμησης του νησιού. Δύο κράτη μέλη της ίδιας συμμαχίας, η Τουρκία και η Κύπρος, θα συνυπάρχουν σ’ αυτήν, παρότι το ένα κατέχει παράνομα το 40% του εδάφους του άλλου. Εκτός αν ζούμε με την αυταπάτη ότι η Άγκυρα, για το καλό του ΝΑΤΟ, θα εγκαταλείψει τα σχέδια που επί πενήντα χρόνια τουλάχιστον προωθεί συστηματικά.

Υπό το πρίσμα μιας τέτοιας προοπτικής, αποκαλύπτεται και η υποκριτική δεινότητα των βασικών συντελεστών της παράστασης που δόθηκε πρόσφατα στα χωρικά ύδατα της Κύπρου από ηγετίσκους τύπου Μακρόν, Στάρμερ και Μερτς. Από τι ακριβώς προφυλάσσουν την Κύπρο; Από ένα ντρόουν που μετά βίας έφτασε στο κλεμμένο από τη Βρετανία έδαφος της αποικιακής βάσης ή μήπως από τον «κίνδυνο» να χαλάσει η εξαιρετικά βλαπτική τριμερής σχέση Τελ Αβίβ-Λευκωσίας-Αθήνας;

Ως προς τη δεύτερη, την αλλαγή του δόγματος για τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας, που έγινε με αναγγελία της βούλησης του απόλυτου –και κυρίως ανεύθυνου– μονάρχη μας από το εξωτερικό, σας παραπέμπω –και για λόγους χώρου αλλά κυρίως περιεχομένου– στην εξαιρετική και συνοπτική δήλωση του πρώην προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση.

Ο κ. Μητσοτάκης, χωρίς οποιαδήποτε συζήτηση, προφανώς και για το χατίρι του Μακρόν, αλλά και του Τραμπ, που χρόνια τώρα επιμένει ότι δεν έχει ανάγκη οποιασδήποτε προστασίας ο άτρωτος πλανήτης μας, αναποδογυρίζει τον δήθεν πράσινο εαυτό του, αλλά και τους κομπασμούς του για τη σωτήρια τάχα πολιτική των εξορύξεων και των κάθετων διαδρόμων, που θα μας έλυνε όλα τα προβλήματα, και αποφασίζει μια ανατροπή ζωτικής σημασίας: η πυρηνική ενέργεια θα είναι πια η σωτηρία μας.

Υπόδειγμα άτονης αντίδρασης

Ήρθε η ώρα να ρωτήσουμε ειλικρινά: είδατε εσείς, όχι μόνο αυτή την ώρα αλλά διαχρονικά, μια σοβαρή, στιβαρή και σταθερή αντιπαράθεση σε αυτού του διαμετρήματος τα τεράστια ζητήματα, που να δείχνει και στον πιο αδαή, στον πιο δύσπιστο πολίτη ότι υπάρχει και μια διαφορετική, αντίθετη πολιτική, που απορρίπτει τον κυβερνητικό νεοφιλελεύθερο, αντιδραστικό και υποτελή τυφλοσούρτη και ανοίγει νέα προοπτική για την κοινωνία, για τη χώρα, άξια να την προσέξει, έστω, κάποιος; Κάτι τουφεκιές επ’ ευκαιρία μόνο, κάτι μισόλογα, που στα αυτιά πολλών ακούγονται σαν φτηνά αντιπολιτευτικά προσχήματα.

Δεν μιλάμε για κάποιες δυνάμεις της αριστεράς, που σταθερά αντιπαρατίθενται, μιλάμε για το σύνολο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, ιδίως όσους διεκδικούν τον ρόλο του αντίπαλου δέους. Από την άποψη αυτή, δεν έχει ουσιαστική αντιπολίτευση η ΝΔ. Παίζει μπάλα χωρίς αντίπαλο. Ειδικά σε τόσο κρίσιμα ζητήματα όπως της εξωτερικής, ενεργειακής και περιβαλλοντικής πολιτικής.

Αναζητήστε τις θέσεις όσων θέλουν να παίξουν κεντρικό ρόλο και θα δείτε αν είναι βάσιμος ο ισχυρισμός αυτός. Βάλτε, τότε, το χέρι στην καρδιά και απαντήστε: γιατί εκεί που πάει να χάσει η ΝΔ, να τη πάλι και δείχνει σημάδια ανάκαμψης, τι φταίει; Σίγουρα δεν φταίει ο θεός που μας μισεί. Ούτε μόνο η έλλειψη συνεργασίας, συσπείρωσης. Η απουσία διακριτής αντίπαλης και μαχητικά διεκδικούμενης πολιτικής πρότασης είναι η βαθύτερη αιτία.

Φωτο: Γιάννης Παναγόπουλος /  Eurokinissi

Πηγή:  epohi.gr

ΚΑΙ παραπληρωματικά ο Άρης Αλεξανδρής

Από την ελληνική κοινή γνώμη λείπουν πολλές και σημαντικές συναινέσεις, ωστόσο δεν λείπουν κάποιοι θεμελιώδεις κοινοί τόποι, οι οποίοι εμπίπτουν πλέον στα αυτονόητα του συλλογικού ασυνειδήτου. Η αποστολή των φρεγατών και των F-16 στην Κύπρο δεν ήταν καμιά επαναστατική πράξη εκ μέρους της κυβέρνησης· αντιθέτως, ήταν μια σωστή απόφαση που «πάτησε» στο ασφαλές έδαφος του αυτονόητου: η πλειονότητα θεωρεί δεδομένη τη θωράκιση της Κύπρου σε μια συγκυρία κρίσης, δεν ταυτίζει την πρόληψη με την επιθετικότητα και, όσον αφορά ζητήματα άμυνας, δεν αμφιταλαντεύεται· αναγνωρίζει πως όταν υπάρχει κίνδυνος πρέπει να αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες για την αποσόβησή του, όσο κι αν δυσαρεστούνται από αυτές δυνάμεις εντός κι εκτός της χώρας. 

kathimerini.gr/opinion/ Το κέρδος του αυτονόητου 2' 59" χρόνος ανάγνωσης   

popaganda.gr/ Jeffrey Sachs: «Πιθανότατα και η Ελλάδα θα συρθεί στον πόλεμο με το Ιράν»  Ο διάσημος οικονομολόγος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και σύμβουλος κυβερνήσεων διεθνώς, Τζέφρι Σακς, είναι εξαιρετικά απαισιόδοξος μιλώντας στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη.